Sąd Najwyższy utrzymał odmowę przyjęcia spóźnionego wniosku o uzasadnienie wyroku

Zarządzeniem Przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego

Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 11 lutego 2026 r. odmówiono przyjęcia

wniosku skazanego J. B. z dnia 23 stycznia 2026 r. (zawartego w zażaleniu na

odmowę ustanowienia obrońcy z urzędu – k. 178-179 i powielonego w piśmie z

dnia 5 lutego 2026 r. – k. 185-189) o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia

wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. akt XI Ka

1033/25, jako wniesionego po terminie, który upłynął w dniu 11 grudnia 2025 r.

II KZ 15/26

2

Powyższe zarządzenie w ustawowym terminie zaskarżył zażaleniem

skazany J. B. , akcentując w nim swoje prawo do złożenia wniosku o ustanowienie

obrońcy z urzędu. Przedstawił swoją sytuację materialną oraz rodzinną, a nadto

zanegował zasadność wyroku skazującego. Podnosząc te zarzuty, wniósł o:

1. „uchylenie zaskarżonego [z]arządzenia Sądu Okręgowego w Lublinie, XI

Wydział Karny – Odwoławczy z dnia 7 stycznia 2026 r., w całości;

2. uchylenie [p]ostanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie, XI Wydział Karny –

Odwoławczy z dnia 7 stycznia 2026 r., w całości;

3. przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia;

4. zwolnienie z ponoszenia kosztów postępowania, w tym kosztów zażalenia;

5. uchylenie wyroku z dnia 4 grudnia 2025 r., w całości, wobec złożenia w

terminie wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu”.

Nadto podał, że „[z] ostrożności Oskarżony wnosi również o wydanie odpisu

wyroku z dnia 4 grudnia 2025 r., gdyby nie został on uchylony i jego właściwe

doręczenie oraz uzasadnienie tego wyroku i jego właściwe doręczenie

Oskarżonemu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego w istocie nie

kwestionował ustalenia stanowiącego podstawę faktyczną zaskarżonego

zarządzenia, tj. okoliczności, że wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie

uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2025 r. złożony

został po upływie siedmiu dni od daty ogłoszenia tego orzeczenia, tj. po dniu 11

grudnia 2025 r. (oskarżony nie był pozbawiony wolności – art. 422 § 2a k.p.k.). Nie

można zatem stwierdzić, aby w tym zakresie doszło do wadliwych ustaleń,

implikujących błędną podstawę faktyczną wydania zaskarżonego zarządzenia.

Trzeba przy tym zaznaczyć, że złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie

uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego nie jest objęte przymusem adwokacko-

radowskim, stąd też okoliczność, iż skazany uprzednio wnioskował o wyznaczeniu

mu obrońcy z urzędu, nie ma znaczenia dla biegu ww. terminu. Podniesione zatem

w zażaleniu kwestie dotyczące sytuacji finansowej i rodzinnej skazanego,

II KZ 15/26

3

ukierunkowane na krytykę odmowy wyznaczenia mu obrońcy z urzędu w innym

rozstrzygnięciu, nie mogą podważyć zasadności zaskarżonego zarządzenia, które

tej materii nie dotyczy. W przedmiotowym postępowaniu zażaleniowym Sąd

Najwyższy bada wyłącznie prawidłowość decyzji o odmowie przyjęcia wniosku o

sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, tj. zarządzenia z dnia 11 lutego

2026 r. Nie jest natomiast uprawniony do kontroli zasadności innych orzeczeń,

które skazany wymienił w rozpoznawanym zażaleniu, w tym prawomocnego wyroku

skazującego.

Należy jednak zauważyć, że J. B. – wbrew twierdzeniu zawartemu w

uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia – nie uczestniczył w rozprawie

odwoławczej (protokół k. 154), niemniej w złożonym zażaleniu nie kwestionował, iż

został pouczony o tym, w jaki sposób i w jakim terminie może wystąpić z wnioskiem

o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Tego rodzaju względy

– z punktu widzenia kontroli wyznaczonej przez przepisy art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z

art. 422 § 1 i 3 k.p.k. – nie mają zresztą znaczenia dla oceny zaskarżonego

zarządzenia, albowiem nawet niezawinione uchybienie w dotrzymaniu terminu

zawitego, nie wstrzymuje w żaden sposób jego biegu (ewentualnie mogłyby one

stanowić przedmiot rozważań w kontekście zastosowania instytucji przywrócenia

terminu zawitego, o której mowa w art. 126 § 1 k.p.k.).

Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w sentencji.

[J.J.]

[a.ł]