Sąd Najwyższy utrzymał areszt dla oskarżonego S. W. mimo uchylenia wyroków

II KZ 34/26

2

Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2026 r. w sprawie o sygn. akt II KK 207/26 Sąd

Najwyższy na podstawie art. 258 § 1, 2 i 4 k.p.k. postanowił zastosować

tymczasowe aresztowanie m.in. wobec S. W. na okres 3 miesięcy, tj. do dnia 9

września 2026 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że oskarżonym (także

S. W.) za czyn im zarzucony grozi wymierzenie kary pozbawienia wolności powyżej

8 lat, a to, że uchylono w postępowaniu kasacyjnym wyroki obu orzekających w

sprawie sądów, nie oznacza, iż przestały istnieć podstawy do zastosowania

tymczasowego aresztowania z art. 249 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy podkreślił także,

że oskarżonym wymierzono kary po 7 lat pozbawienia wolności i wymierzenie w

powtórnym procesie tak samo surowej kary jest realnie prawdopodobne, a

uchylenie wyroków było spowodowane jedynie wadliwą obsadą sądu pierwszej

instancji. Ponadto, Sąd Najwyższy wskazał w uzasadnieniu postanowienia, że

oskarżeni byli poszukiwani na etapie postępowania przygotowawczego, co w

kontekście możliwości wymierzenia im surowej kary pozbawienia wolności,

skutkuje realną obawą utrudniania ponownego postępowania sądowego w postaci

ukrywania się lub innego bezprawnego postępowania.

Zażalenie na to postanowienie wniósł oskarżony S. W. , który nie formułując

zarzutu, wskazał, iż przebywa w areszcie śledczym już ponad 3 lata, a zatem

praktycznie połowę kary orzeczonej przez Sąd Okręgowy, a zastosowanie

tymczasowego aresztowania narusza przepisy art. 263 § 2 i 4 k.p.k. oraz pozbawia

go szans na przepustki oraz prawa do warunkowego przedterminowego zwolnienia

z odbycia reszty kary.

Sąd Najwyższy jako sąd odwoławczy zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne. Fakt wniesienia zażalenia osobiście przez

oskarżonego musi skutkować totalną kontrolą zaskarżonego postanowienia (art.

427 § 2 k.p.k. a contrario w zw. z art. 427 § 1 k.p.k.). W tym układzie w pierwszej

kolejności podnieść trzeba, że choćby zeznania W. B. czy E. M. , jak i częściowo

wyjaśnienia samego oskarżonego, dają podstawę do uznania, że spełniona jest

przesłanka z art. 249 § 1 k.p.k. W odniesieniu zaś do innych podstaw do

stosowania tymczasowego aresztowania, to bezsporne jest, że spełniona jest

podstawa z art. 258 § 2 k.p.k., skoro oskarżonemu wyrokiem sądu I instancji

wymierzono karę 7 lat pozbawienia wolności, a oskarżony nie odbył z tej kary

II KZ 34/26

3

jeszcze nawet połowy. Jeśli na dodatek dostrzec, że oskarżony był poszukiwany

listem gończym, a ukrywając się po zaistnieniu zdarzenia posługiwał się przy tym

zdjęciem dowodu osobistego na inne nazwisko (ustalenia sądu pierwszej instancji –

str. 7 uzasadnienia) oraz korzystał z pomocy innej osoby w ukrywaniu się, to

oczywiste jest, iż spełniona jest także podstawa do stosowania tymczasowego

aresztowania wskazana w art. 258 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. W układzie procesowym, w

którym postępowanie sądowe zaczyna się od nowa, tylko tymczasowe

aresztowanie może zagwarantować sprawny tok tego postępowania, przynajmniej

na jego początku. Oczywiście, na każdym etapie postępowania sąd meriti będzie

badał czy konieczne jest stosowanie środków zapobiegawczych i ewentualnie

jakich, ale w obecnej fazie postępowania, a więc przy konieczności przekazania akt

sprawy do sądu pierwszej instancji i rozpoczęcia procesu na nowo wobec Ł. G. i S.

W., żaden inny środek zapobiegawczy nie zagwarantuje celu wskazanego w art.

249 § 1 k.p.k.

Argumenty przywołane w zażaleniu przez oskarżonego S. W. nie mają w tym

kontekście decydującego znaczenia, a Sąd Najwyższy jako sąd odwoławczy nie

dostrzega, aby istniały inne względy do niestosowania tymczasowego aresztowania

(por. art. 259 § 1-3 k.p.k.).

Z tych wszystkich powodów orzeczono jak w postanowieniu.

[J.J.]

[a.ł]

Tomasz Artymiuk

Jarosław Matras

Andrzej Tomczyk