- Sygnatura akt
- II KZ 43/26
- Sąd
- Sąd Najwyższy
- Wydział
- Izba Karna Wydział II
- Rodzaj
- Postanowienie
- Data orzeczenia
- 26 sierpnia 2026 r.
- W serwisie od
Zestawienie z tego dnia- Kategorie
- Sąd Najwyższy
Sąd najwyższy
- Sąd
- Sąd Najwyższy, Izba Karna Wydział II
- Sygnatura
- II KZ 43/26
Treść orzeczenia
II KZ 43/26
POSTANOWIENIE
Dnia 26 sierpnia 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Stępka
w sprawie T. R. oskarżonego o czyn z art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 2 k.k. w
zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 26 sierpnia 2026 r.
osobistego zażalenia oskarżonego T. R. na postanowienie Sądu Najwyższego z
dnia 22 lipca 2026 r., sygn. akt II KK 122/26,
w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania,
na podstawie art. 430 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
pozostawić zażalenie bez rozpoznania jako bezprzedmiotowe.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego T. R. wyrokiem z dnia 22
lipca 2026 r., sygn. akt II KK 122/26, uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9
marca 2022 r., sygn. akt II AKa 104/21 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego
rozpoznania. Po wydaniu wyroku na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k.
w zw. z art. 258 § 2 k.p.k. zastosował wobec T. R. środek zapobiegawczy w postaci
tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, tj. do dnia 20 października 2026 r.
Na to postanowienie zażalenie złożył obrońca oskarżonego. Po jego rozpoznaniu, Sąd
Najwyższy postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2026 r., II KZ 38/26, zmienił zaskarżone
postanowienie w ten sposób, że uchylił wobec T. R. orzeczenie o zastosowaniu
wobec niego tymczasowego aresztowania.
II KZ 43/26
2
W dniu 12 sierpnia 2026 r. wpłynęło do Sądu Najwyższego osobiste zażalenie
oskarżonego na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2026 r., o
zastosowaniu wobec T. R. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego
aresztowania. W zażaleniu tym oskarżony zarzucił brak istnienia wobec niego
przesłanek do stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego
aresztowania, w szczególności z art. 249 § 1 k.p.k. i z art. 258 § 2 k.p.k. W konkluzji
wniósł o niestosowanie wobec niego tego śropdka zapobiegawczego.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Osobiste zażalenie oskarżonego T. R. należało pozostawić bez rozpoznania
jako bezprzedmiotowe. Sąd Najwyższy podziela pogląd, że skoro zaskarżone
obecnie przez samego oskarżonego postanowienie o zastosowaniu tymczasowego
aresztowania było już przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego na skutek
rozpoznania zażalenia obrońcy oskarżonego i zostało ono zmienione (uchylono ten
środek zapobiegawczy), to obecnie nie powinno być ponownie rozpoznawane
kolejne zażalenie zarówno z powodu przeszkody prawomocnego zakończenia
postępowania w tej materii, jak i z powodu bezprzedmiotowości tejże skargi.
Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej
niniejszego postanowienia.
[J.J.]
[a.ł]
Pełny tekst i metryka orzeczenia: Sąd Najwyższy, repozytorium2.sn.pl. Tytuł i streszczenie powstały automatycznie z metryki i sentencji. Orzeczenie może być nieprawomocne.