Wtorek Wydanie nr 31

Sygnatura akt
II KZ 43/26
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna Wydział II
Rodzaj
Postanowienie
Data orzeczenia
26 sierpnia 2026 r.
W serwisie od

Zestawienie z tego dnia
Kategorie
Sąd Najwyższy

Sąd Najwyższy

Sąd najwyższy

Sąd
Sąd Najwyższy, Izba Karna Wydział II
Sygnatura
II KZ 43/26

Treść orzeczenia

II KZ 43/26

POSTANOWIENIE

Dnia 26 sierpnia 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Stępka

w sprawie T. R. oskarżonego o czyn z art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 2 k.k. w

zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i in.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 26 sierpnia 2026 r.

osobistego zażalenia oskarżonego T. R. na postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 22 lipca 2026 r., sygn. akt II KK 122/26,

w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania,

na podstawie art. 430 § 1 k.p.k.

p o s t a n o w i ł

pozostawić zażalenie bez rozpoznania jako bezprzedmiotowe.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego T. R. wyrokiem z dnia 22

lipca 2026 r., sygn. akt II KK 122/26, uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9

marca 2022 r., sygn. akt II AKa 104/21 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego

rozpoznania. Po wydaniu wyroku na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k.

w zw. z art. 258 § 2 k.p.k. zastosował wobec T. R. środek zapobiegawczy w postaci

tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, tj. do dnia 20 października 2026 r.

Na to postanowienie zażalenie złożył obrońca oskarżonego. Po jego rozpoznaniu, Sąd

Najwyższy postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2026 r., II KZ 38/26, zmienił zaskarżone

postanowienie w ten sposób, że uchylił wobec T. R. orzeczenie o zastosowaniu

wobec niego tymczasowego aresztowania.

II KZ 43/26

2

W dniu 12 sierpnia 2026 r. wpłynęło do Sądu Najwyższego osobiste zażalenie

oskarżonego na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2026 r., o

zastosowaniu wobec T. R. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego

aresztowania. W zażaleniu tym oskarżony zarzucił brak istnienia wobec niego

przesłanek do stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego

aresztowania, w szczególności z art. 249 § 1 k.p.k. i z art. 258 § 2 k.p.k. W konkluzji

wniósł o niestosowanie wobec niego tego śropdka zapobiegawczego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Osobiste zażalenie oskarżonego T. R. należało pozostawić bez rozpoznania

jako bezprzedmiotowe. Sąd Najwyższy podziela pogląd, że skoro zaskarżone

obecnie przez samego oskarżonego postanowienie o zastosowaniu tymczasowego

aresztowania było już przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego na skutek

rozpoznania zażalenia obrońcy oskarżonego i zostało ono zmienione (uchylono ten

środek zapobiegawczy), to obecnie nie powinno być ponownie rozpoznawane

kolejne zażalenie zarówno z powodu przeszkody prawomocnego zakończenia

postępowania w tej materii, jak i z powodu bezprzedmiotowości tejże skargi.

Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej

niniejszego postanowienia.

[J.J.]

[a.ł]

Pełny tekst i metryka orzeczenia: Sąd Najwyższy, repozytorium2.sn.pl. Tytuł i streszczenie powstały automatycznie z metryki i sentencji. Orzeczenie może być nieprawomocne.