Sąd Najwyższy odrzucił skargę o wznowienie sprawy o przyłączenie do kanalizacji

Pismem z dnia 14 maja 2024 r. M.L. i A.L. (dalej: „skarżący”) wnieśli skargę o

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu

Najwyższego z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt II NSK 118/23.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu.

Według art. 399 § 1 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania, które

zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. Na podstawie tego przepisu uznaje

II NSK 36/24

2

się za dopuszczalne wznowienie postępowania zakończonego również innym niż

wyrok, prawomocnym orzeczeniem merytorycznym. W orzecznictwie ugruntowany

jest pogląd, że postanowienie o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie należy do orzeczeń o charakterze merytorycznym i nie podlega

zaskarżeniu skargą o wznowienie postępowania (m.in. postanowienia SN: z 6 maja

2003 r., I CO 7/03, OSNC 2004, nr 1, poz. 14; z 9 października 2007 r., II CO 6/07;

z 19 marca 2012 r., II UO 1/12; z 5 grudnia 2012 r., I CO 49/12; z 18 marca 2015 r.,

I UO 2/14; z 19 grudnia 2017 r., I UO 2/17). Rozpoznawana skarga podlega zatem

odrzuceniu jako wniesiona od orzeczenia, od którego taki środek prawny

nie przysługuje.

Kolejno należało wskazać, że skarga nie była zasadna również w tym

zakresie, w jakim została oparta na podstawie określonej w art. 401 pkt 1 k.p.c.

Należy stanowczo wskazać, iż wnoszący skargę o wznowienie postępowania,

profesjonalny pełnomocnik, powinien zdawać sobie sprawę z tego, że w świetle art.

29 § 1-3 u.SN niedopuszczalne jest kwestionowanie prawidłowości powołania

sędziego przez Prezydenta RP, zaś uchwała Sądu Najwyższego z 23 stycznia

2020 r., BSA I 4110 1/20 została pozbawiona wszelkiej doniosłości normatywnej

wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2020 r., U 2/20, jako niezgodna

z art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 7 i art.

2 Konstytucji RP, art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. 2004 nr 90,

poz. 864/30 z późn. zm.) oraz art. 6 ust. 1 EKPCz. Wobec konieczności

przypomnienia tych oczywistych faktów, nie od rzeczy będzie również

przypomnienie, że zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, przez co

związane są nimi wszystkie podmioty występujące w obrocie prawnym,

w tym organy stosujące prawo.

Z powyższych względów na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy

odrzucił rozpoznawaną skargę jako niedopuszczalną.

[r.g.]

II NSK 36/24

3