Kara za brak świadectw pochodzenia z kogeneracji. SN nie przyjął skargi prezesa URE

Pismem, które wpłynęło 11 lipca 2025 r. do Sądu Apelacyjnego w Warszawie

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej także: pozwany, skarżący) wniósł skargę

II NSK 62/25

2

kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 28 marca 2025 r.,

VII AGa 749/24, zaskarżając go w całości.

Przedmiotem rozpoznania Sądu Apelacyjnego w Warszawie była decyzja

Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 26 marca 2020 r., w której orzekł, że: (pkt 1)

powód nie wywiązał się w 2014 r., z określonego w art. 9a ust. 8 ustawy – Prawo

energetyczne (w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 kwietnia 2015 r.), obowiązku

uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

świadectwa pochodzenia, o którym mowa w art. 91 ust. 1, wydanego dla energii

elektrycznej wytworzonej w jednostkach kogeneracji znajdujących się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub uiszczenia opłaty zastępczej, w terminie określonym

w ust. 5, obliczonej w sposób określony w ust. 8a, (pkt 2) za zachowanie opisane

w punkcie pierwszym wymierzył powodowi karę pieniężną w kwocie 245 819,70 zł.

Powód zaskarżył tę decyzję w całości.

Wyrokiem z 29 maja 2024 r., XVII AmE 193/22, Sąd Okręgowy w Warszawie

w punkcie pierwszym uchylił w całości zaskarżoną decyzję, w punkcie drugim

zasądził od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz powoda koszty procesu.

Apelację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł pozwany, zaskarżając wyrok

w całości.

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 28 marca 2025 r., VII AGa 749/24

oddalił apelację i zasądził od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz

powoda kwotę 540 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

w postępowaniu apelacyjnym z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych

za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż w jego

ocenie stosownie do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. w niniejszej sprawie istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżność w orzecznictwie sądów

powszechnych w zakresie możliwości wymierzenia kary pieniężnej na podstawie

art. 56 ust. 1 pkt 1a ustawy – Prawo energetyczne.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został rozwinięty

i uzasadniony.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o:

II NSK 62/25

3

1) wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) oddalenie skargi kasacyjnej – w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania;

3) zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kosztów

postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm

przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek pozwanego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

nie zasługuje na uwzględnienie.

1. Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania jedynie w ściśle określonych wypadkach pozwalających

zrealizować jej funkcje publicznoprawne. Chodzi mianowicie o sytuacje, gdy:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne; 2) istnieje potrzeba wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów; 3) zachodzi nieważność postępowania lub

4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na podstawie tych

przesłanek Sąd Najwyższy dokonuje rozstrzygnięcia o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy nie jest zatem trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje

meritum sprawy, lecz dokonuje nadzoru judykacyjnego w rozumieniu art. 183 ust. 1

Konstytucji RP, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia jakim jest skarga

kasacyjna, która z tych względów nie jest dostępna w każdej sprawie

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 9 kwietnia 2019 r., I NSK 73/19;

30 czerwca 2021 r., I NSK 5/21; 23 lutego 2022 r., I NSK 29/21).

2. Skarżący wnioskował o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

z uwagi na fakt, że w sprawie ma istnieć potrzeba wykładni przepisów prawnych

prowadzących do rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Formułując taki wniosek, skarżący zobowiązany jest do wskazania przepisów,

będących źródłem istotnych wątpliwości lub różnic zdań w orzecznictwie, mających

II NSK 62/25

4

jednocześnie znaczenie dla oceny dochodzonego roszczenia (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 26 lutego 2019 r., V CSK 374/18; 24 kwietnia 2018 r.,

III UK 123/17; 24 kwietnia 2018 r., II CSK 743/17; 20 listopada 2015 r.,

III CSK 269/15; 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15). Na skarżącym ciąży

obowiązek wykazania, że powołane przez niego przepisy wywołują rzeczywiste

i poważne wątpliwości interpretacyjne, które dotychczas nie doczekały się wykładni

w orzecznictwie sądów, bądź przytoczenia orzeczeń wskazujących

na występowanie na tle wskazanych przepisów rozbieżności (z wielu zob.

postanowienia Sądu Najwyższego z: 10 maja 2019 r., I CSK 620/18; 24 kwietnia

2019 r., V CSK 470/18; 20 lutego 2019 r., IV CSK 351/18; 23 maja 2018 r.,

I CSK 31/18; 22 maja 2018 r., 15 maja 2018 r., II CSK 12/18; 17 czerwca 2015 r.,

III CSK 59/15; 14 grudnia 2012 r., III SK 29/12; 26 listopada 2012 r., III SK 18/12;

26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11; 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08; 9 czerwca

2008 r., II UK 37/08; 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; 25 października 2007 r.,

V CSK 357/07; 25 października 2007 r., V CSK 356/07; 28 marca 2007 r.,

II CSK 84/07; 15 października 2002 r., II CZ 102/02).

3. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał istnienia potrzeby dokonania

wykładni mającej na celu usunięcie rozbieżności pojawiających się w orzecznictwie

sądów. Skarżący dopatruje się problemu w zakresie zastosowania wykładni

przyjętej w postanowieniu TSUE z 11 stycznia 2024 r., C-220/23, mającej wpływ

na ocenę dopuszczalności wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1

pkt 1a p.e. z uwagi na sprzeczność z art. 108 ust. 3 TFUE.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika potrzeba wykładni przepisów

prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, gdyż wykładnia

art. 56 ust. 1 pkt. 1a p.e. nie budzi wątpliwości. Potencjalnie, wątpliwości takie

budzić może odmowa zastosowania art. 56 ust. 1 pkt 1a p.e. ze względu

na art. 108 ust. 3 TFUE, jednak nie uczyniono tego elementem wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak również kwestia ta nie była przedmiotem

wykładni w przywoływanych w skardze kasacyjnej orzeczeniach.

W skardze kasacyjnej expressis verbis wskazano: „mamy do czynienia

z oczywistą rozbieżnością w orzecznictwie sądów, która sprowadza się

do zastosowania, bądź nie, poglądu TSUE wyrażonego w cytowanym wyżej

II NSK 62/25

5

postanowieniu z 11 stycznia 2024 r.” (skarga kasacyjna, s. 12). Jednocześnie

z wywodów skarżącego nie wynika, aby w przywołanych przezeń orzeczeniach

doszło do rozbieżności w odniesieniu do wykładni przyjętej w postanowieniu TSUE

z 11 stycznia 2024 r.

4. Na marginesie wskazać należy, że w odpowiedzi na skargę kasacyjną

błędnie wskazano, że w postanowieniu Sądu Najwyższego z 15 maja 2024 r.,

II NSK 116/23, odmówiono przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej dotyczącej

przywoływanego (przez skarżącego) wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie

z 29 marca 2023 r., VII AGa 953/22 (zob. odpowiedź na skargę kasacyjną, s. 11).

W rzeczywistości postanowieniem z 15 maja 2024 r., II NSK 116/23, odrzucono

skargę kasacyjną. Podobnie w skardze kasacyjnej na s. 11-12 powód

sześciokrotnie omyłkowo powołuje art. 103 ust. 3 TFUE (przepis nieistniejący)

zamiast art. 108 ust. 3 TFUE.

5. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989

§ 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie

art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821

k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 14 ust. 2 pkt 3 w związku z § 10 ust. 4

pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).

[K.O.]

[a.ł]