Aneksy łączące obniżkę cen prądu z rekompensatą. SN nie przyjął skargi spółki

Wyrokiem z 21 maja 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie w sprawie o sygn.

VII AGa 945/23 na skutek apelacji F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

(dalej: „powód” lub „skarżący”) od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu

II NSK 81/24

2

Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 12 czerwca 2023 r. sygn. XVII AmE 45/22

oddalającego odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej:

„pozwany”) z 31 grudnia 2021 r. znak: […] (1) oddalił apelację, (2) zasądził od

powoda na rzecz pozwanego kwotę 540 zł wraz z odsetkami ustawowymi za

opóźnienie za czas od uprawomocnienia się rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów

procesu do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu apelacyjnym.

Skargą kasacyjną z 20 sierpnia 2024 r. powód na podstawie art. 3981

§ 1 k.p.c. zaskarżył ww. wyrok Sądu Apelacyjnego w całości i wniósł o: uchylenie

zaskarżonego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Warszawie VII Gospodarczy i

Własności Intelektualnej w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania temu sądowi w innym składzie, a w przypadku stwierdzenia podstaw –

o uchylenie w całości również zaskarżonego orzeczenia Sądu Okręgowego

w Warszawie – Sądu Ochrony i Konkurencji i przekazanie sprawy do rozpoznania

temu sądowi; ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcie

sprawy co do istoty, stosownie do art. 39816 k.p.c. oraz zasądzenie od pozwanego

na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód wskazał, że:

stosownie do art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. w sprawie występuje konieczność

rozważenia istotnych zagadnień prawnych, tj.:

1. czy w świetle art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE

z dnia 13.07.2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego

energii elektrycznej i uchylającą dyrektywę 2003/54/WE (Dz. Urz. UE L

211/55) dopuszczalne było nałożenie na przedsiębiorstwo energetyczne

przepisami ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku

akcyzowym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2538 ze zm.)

obowiązków:

- które w istocie rzeczy ograniczają prowadzenie działalności

gospodarczej wbrew postanowieniom dyrektywy oraz które nie zostały

nałożone w ogólnym interesie gospodarczym na przedsiębiorstwa

II NSK 81/24

3

działające w sektorze elektroenergetycznym obowiązki użyteczności

publicznej,

- które nie odnosiły się do bezpieczeństwa, w tym również do

bezpieczeństwa dostaw, regularności, jakości i ceny dostaw, a także

ochrony środowiska, w tym również do efektywności energetycznej,

energii ze źródeł odnawialnych i ochrony klimatu,

- które nie zostały jasno i przejrzyście określone, niedyskryminacyjne,

weryfikowalne o czym świadczy m.in. fakt, że przedsiębiorstwo

energetyczne na postawie rozporządzenia Ministra Energii z dnia 19

lipca 2019 r. w sprawie sposobu obliczenia kwoty różnicy ceny i

rekompensaty finansowej oraz sposobu wyznaczenia cen odniesienia

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1369) nie uzyskało rekompensaty, a sama treść

rozporządzenia przestawiała niezrozumiały i bardzo skomplikowany

sposób jej wyliczenia;

2. czy w świetle art. 35 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady

2009/72/WE z dnia 13.07.2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku

wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającą dyrektywę 2003/54/WE (Dz.

Urz. UE L 211/55) Prezes URE został pozbawiony przepisami ustawy z dnia

28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych

ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2538 ze zm.) samodzielności i niezależności

organu regulacyjnego bez zapewnienia, aby wykonywał on swoje

uprawnienia w zakresie zatwierdzania taryf sposób bezstronny i przejrzysty,

albowiem został w szczególności pozbawiony kompetencji w zakresie

możliwości analizy i weryfikacji kosztów stanowiących podstawę kalkulacji

taryf (cen i stawek), gdyż Prezes URE został wyłączony ustawą o

charakterze szczególnym w stosunku do ustawy prawo energetyczne, w

której zastosowano ceny sztywne. Rola Prezesa URE została sprowadzona

do weryfikacji w drodze decyzji administracyjnej pozostałych kosztów

jednostkowych, z pominięciem przez ustawodawcę wyłącznej kompetencji

Prezes URE (art. 23 ust. ustawy Prawo energetyczne) regulacji działalność

przedsiębiorstw energetycznych zgodnie z ustawą i polityką energetyczną

II NSK 81/24

4

państwa, zmierzając do równoważenia interesów przedsiębiorstw

energetycznych i odbiorców paliw i energii;

3. czy w świetle motywu 22 i art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady

2009/72/WE z dnia 13.07.2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku

wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (Dz.

Urz. UE L 211/55) dopuszczalne było wprowadzenie do obowiązującego

porządku prawnego, na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 grudnia 2018

r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z

2018 r. poz. 2538 ze zm.) podmiotu działającego na zasadach komercyjnych,

zwanego „Zarządcą Rozliczeń”, który w nieuprawniony sposób ingeruje w

działalność rynku wewnętrznego energii, któremu nadano uprawnienia

organu administracji – występuje w ustawie jako organ I instancji w

rozumieniu k.p.a. – art. 10a ustawy;

4. czy przez przyjęcie, że ustawa z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o

podatku akcyzowym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2538 ze

zm.) mogła wprowadzać ograniczenia w prowadzeniu działalności

gospodarczej nie naruszało art. 2, art. 7, art. 20 i art. 22 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady demokratycznego

państwa prawnego, zasady praworządności, zasady zaufania obywateli do

organów Państwa, zasady społecznej gospodarki rynkowej oraz zasady

ograniczania wolności gospodarczej, które mogą mieć wpływ na ustalenie

praw i obowiązków strony postępowania albowiem ograniczenie nastąpiło na

podstawie ustawy, której ważny interes publiczny został poparty w zasadzie

argumentacją polityczną, czego nie można mylić z interesem publicznym;

5. czy przez przyjęcie w art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy z

dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz

niektórych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2538 ze zm.) uregulowania

wprowadzającego ograniczenie wolności działalności gospodarczej w drodze

ustawy, bez istnienia obiektywnego ważnego interesu publicznego, nie

został naruszony art. 22 Konstytucji;

6. czy sądy powszechne rozpoznając sprawę mimo zaistnienia stanu prawnego,

który budzi poważne wątpliwości, nie przedstawiając Trybunałowi

II NSK 81/24

5

Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności aktu normatywnego z

Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, nie

naruszyły art. 193 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja

Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm.) albowiem

od odpowiedzi na pytanie prawne w sposób oczywisty zależało

rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem;

7. czy Prezes URE, wobec braku regulacji szczególnej w ustawie z dnia 28

grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych

ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2538 ze zm.), wskazującej jakimi przesłankami

ma się kierować organ administracji wymierzając karę pieniężną,

zobligowany był, do zastosowania w ramach wykładni systemowej regulacji,

zawartej w art. 56 ust. 6 Prawa energetycznego, zgodnie z którą ustalając

wysokość kary pieniężnej, Prezes URE uwzględnia stopień szkodliwości

czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasowe zachowanie podmiotu i jego

możliwości finansowe;

Skarżący wskazał, również że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona

– art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – co implikuje przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Skarżący zaznaczył, że w ustalonym stanie faktycznym i zgormadzonym

materiale dowodowym oczywiste jest, że rozpoznawanej sprawie nie zaistniały

podstawy prawne do wymierzenia kary pieniężnej przez Prezes URE na postawie

art. 18 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy

o podatku akcyzowym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2538 ze zm.,

dalej: „ustawa z dnia 28 grudnia 2018 r.”), przy przyjęciu, że zawarte aneksy do

umów sprzedaży energii elektrycznej przez F. Spółka z o.o. w W. i odbiorców

końcowych tylko w części niezgodnej z art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 6 ust. 1 i ust. 2 (art.

58 § 1 k.c.) w pozostałym zakresie były zgodne obowiązującym prawem.

W odpowiedzi na powyższe pozwany wniósł o wydanie postanowienia

odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ewentualnie oraz w

każdym z ww. rozstrzygnięć zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów

postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy, zważył co następuje:

II NSK 81/24

6

1. Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jak zaznacza się

w orzecznictwie, Sąd Najwyższy rozpatrując skargę kasacyjną nie działa jako

trzecia instancja sądowa i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą

szczególnym środkiem zaskarżenia. Rolą Sądu Najwyższego w ramach

tzw. przedsądu nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania

czy wykładni prawa, nawet jeśli one rzeczywiście wystąpiły. Kognicja Sądu

Najwyższego na tym etapie postępowania nie obejmuje oceny zasadności podstaw

skargi kasacyjnej, zastrzeżonej dla Sądu orzekającego w innym składzie. Sąd

Najwyższy na tym etapie postępowania bada natomiast czy wskazano i należycie

umotywowano przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powołane w

art. 3989 § 1 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II

CSK 94/16 oraz z 23 maja 2018 r., I CSK 33/18).

W niniejszej sprawie skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.,

czyli na występowaniu w sprawie istotnych zagadnień prawnych oraz na przesłance

wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tj. oczywistej zasadności skargi.

2. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem,

przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze

względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego polega na sformułowaniu

tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w

judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi

kasacyjnej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 10 maja 2001 r., II CZ 35/01;

11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01; 18 września 2012 r., II CSK 180/12; 20 grudnia

2017 r., II CSK 473/17; 19 kwietnia 2018 r., I CSK 709/17; 24 kwietnia 2018 r., II

CSK 752/17; 23 maja 2018 r., I CSK 33/18, z 4 października 2018 r., II CSK

234/18). Stosownie do powyższego wymaga się, aby skarżący przytoczył

II NSK 81/24

7

argumenty prawne które wykazują możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim

problemu i które uzasadniają tezę o „istotności” danego zagadnienia. Nie wystarczy

więc samo wskazanie przepisu prawa, którego dotyczy zagadnienie prawne,

konieczne jest przedstawienie pogłębionej analizy prawnej wykazującej powyższe

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 10 maja 2001 r., II CZ 35/01; 11 stycznia

2002 r., III CKN 570/01; 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; 13 lipca 2007 r., III CSK

180/07; 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07; 20 lutego 2019 r., IV CSK 351/18, z 1

października 2024 r. II NSK 58/24). Wymaga się, aby zagadnienie prawne było

sformułowanie w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym

sprawy, wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie powinno być

przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi

Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej

subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r.,

III CZP 64/02; z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08; z 25 czerwca 2020 r., III UK

461/19; z 26 października 2021 r., I CSK 526/21; z 22 września 2022 r., I CSK

4134/22). W razie powołania we wniosku przesłanki występowania istotnego

zagadnienia prawnego obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie

występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany

jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na

podstawie art. 390 k.p.c. Nie spełnia określonego w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

wymagania sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w sposób ogólny i

nieprecyzyjny, a zwłaszcza ograniczenie się do samego postawienia pytania, bez

odniesienia się do problemów interpretacyjnych przepisów (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z 21 maja 2019 r., I UK 244/18).

3. Podniesione przez skarżącego zagadnienia prawne nie czynią zadość

tym wymaganiom. Przede wszystkim skarżący nie wykazał potrzeby dokonania

przez Sąd Najwyższy wykładni przepisów prawnych, a także nie odwołał się

w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisów, lecz skupił się w zasadzie

na powieleniu argumentacji zawartej w treści uzasadnienia podstaw kasacyjnych.

Zagadnienia prawne wskazane przez skarżącego są w istocie pytaniami o trafność

II NSK 81/24

8

stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej

konkretnej sprawy i polemiką z tym stanowiskiem, związaną z zastosowaniem

konkretnych przepisów prawa.

Ponadto, zagadnienia prawne wskazane przez skarżącego stanowią

kompilację zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji Prezesa URE

skierowanego do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów, a także zarzutów apelacyjnych, które były przedmiotem rozważań

odpowiednio Sądu I oraz II instancji. Skarżący powtarza argumentację

przedstawioną uprzednio Sądowi Okręgowemu oraz Sądowi Apelacyjnemu.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w istocie

stanowi próbę zaangażowania Sądu Najwyższego do kolejnej weryfikacji

instancyjnej prawidłowości dokonania przez sąd drugiej instancji ustaleń

faktycznych – który uznał ustalenia faktyczne Sądu I instancji jako bezsporne

i przyjął je za własne – i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem postępowania

kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1

pkt 1 k.p.c. Sąd Najwyższy, rozstrzygający skargę kasacyjną nie działa jako sąd

trzeciej instancji, a więc jako kolejny sąd badający prawidłowość ciągle

nieprawomocnego rozstrzygnięcia. W obecnym porządku prawnym skarga

kasacyjna jest obwarowanym szczególnymi wymaganiami formalnymi i

merytorycznymi instrumentem zmierzającym do kontroli zgodności z prawem

prawomocnych orzeczeń i wszczyna oddzielne postępowanie (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z 27 października 2017 r. IV CZ 64/17).

Skarżący w uzasadnieniu przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania podobnie jak w apelacji kwestionował postanowienia zawarte w art. 5 i

6 ustawy z 28 grudnia 2018 r. oraz wyraził swego rodzaju krytykę ww. ustawy oraz

sposobu określania wysokości rekompensaty oraz wskaźników przyjętych w

rozporządzeniu Ministra Energi z 19 lipca 2019 r. w sprawie sposobu obliczenia

kwoty różnicy ceny i rekompensaty finansowej oraz sposobu wyznaczania cen

odniesienia (Dz.U. z 2019 r. poz. 1369, dalej: „rozporządzenie Ministra Energi z 19

lipca 2019 r.”).

II NSK 81/24

9

Raz jeszcze natomiast należy podkreślić, że przedstawiając zagadnienie

prawne skarżący powinien przytoczyć argumenty prawne które wykazują możliwość

różnorodnej oceny zawartego w nim problemu i które uzasadniają tezę o „istotności”

danego zagadnienia. Nie wystarczy więc samo wskazanie przepisu prawa, którego

dotyczy zagadnienie prawne i przedstawienie własnej jego interpretacji, konieczne

jest przedstawienie pogłębionej analizy prawnej wykazującej rozbieżności, czy też

sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie

przyjętymi regułami interpretacji.

4. Odnosząc się do drugiej przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej

wskazanej przez skarżącego tj. oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4

k.p.c.), wskazać należy, że pojęcie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej było

wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego. Wynika z nich m.in., że

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią orzeczenie

zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, rozumianego jako dostrzegalna

bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej sprzeczność wykładni

lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami

interpretacji (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 26 lutego 2001 r., I PKN

15/01, 17 października 2001 r., I PKN 157/01); skarżący powinien wykazać

kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego,

widoczną prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2009 r., II PK 223/09); zasadność,

o której tu mowa, ma być łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze

skargi (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 maja 2010 r., V CSK 459/09).

Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy wykazać, że

popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w zakresie

stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom,

były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por.m.in.

postanowienie Sądu Najwyższego z: 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00; 22 marca

2001 r., V CZ 131/00; 29 marca 2019 r., V CSK 326/18).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym przesłanki przedsądu, o

której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien nie tylko wskazać

konkretne przepisy prawa, ale także przytoczyć odpowiednie argumenty

II NSK 81/24

10

wyjaśniające dlaczego te przepisy zostały jego zdaniem w ewidentny sposób

naruszone przez Sąd drugiej instancji (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 24

września 2013 r., III SK 4/13). W judykaturze Sądu Najwyższego przyjęto ponadto,

że wnoszący skargę powinien przedstawić szczegółową argumentację celem

wykazania, że na gruncie danej sprawy występuje konkretna przyczyna kasacyjna,

uzasadniająca przyjęcie skargi do rozpoznania w formie wyodrębnionego wywodu

prawnego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 20 października 2005 r., II CZ

89/05; 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05; 18 grudnia 2013 r., III CSK 311/13).

5. Uzasadnienie wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania w zakresie przesłanki z art. 3983 § 1 pkt 4 k.p.c. nie zawiera

argumentacji, której analiza mogłaby przekonać Sąd Najwyższy o występowaniu

publicznoprawnej potrzeby rozpoznania skargi kasacyjnej. W istocie w

uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania brakuje

jakiejkolwiek argumentacji. Uzasadnienie w tym zakresie ogranicza się bowiem do

stwierdzenia, że „Sąd Apelacyjny wydając zaskarżone orzeczenie przyjął

jako bezsporny fakt zawarcia przez F. Spółka z o.o. w W. aneksów do zawartych

umów sprzedaży energii elektrycznej z odbiorcami końcowymi, jednak

jednocześnie uznał, że F. Spółka z o.o. w W. nie wypełniła obowiązku o którym

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o

zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz.

2538 ze zm.), a to przy uwzględnieniu treści zawartych aneksów i odpowiedniego

zastosowania art. 58 § 1 k.c.” co zdaniem powoda w konsekwencji powodowało

brak podstaw do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 i pkt 2

ww. ustawy. W kontekście ustaleń poczynionych prze Sąd Apelacyjny, którymi

związany jest Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.), w tym ustaleniem, iż skarżący

od 1 stycznia 2019 r. do 30 czerwca 2019 r. stosował ceny i stawki opłat za energię

elektryczną w wysokości wyższej niż ceny i stawki opłat za energię elektryczną

stosowane w dniu 30 czerwca 2018 r. dla określonych (wymienionych w

uzasadnieniu) odbiorców krajowych, natomiast w aneksach do umów z tymi

odbiorcami zawarto klauzulę uzależniającą obniżenie stawek za ten okres od

wysokości uzyskanej przez skarżącego rekompensaty finansowej, co w ocenie

Sądów obu instancji stanowiło naruszenie przepisów ustawy z 28 grudnia 2018 r (k.

II NSK 81/24

11

180 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21 maja 2024 r. sygn.

akt VII AGa 945/23), z powyższego stwierdzenia skarżącego zawartego

w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej w żadnej mierze nie wynika,

w czym skarżący upatruje uznania skargi kasacyjnej za oczywiście uzasadnioną.

Wobec powyższego należało uznać, że w niniejszej sprawie skarga

kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

5. Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989

§ 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o czym orzeczono

jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

6. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.

98 i 99 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c. oraz na podstawie § 14 ust. 2

pkt 3 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22

października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.

Dz.U. 2018, poz. 265 ze zm.) orzeczono jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.

[r.g.]