Powód cofnął pozew o ekwiwalent za urlop, SN umorzył postępowanie zażaleniowe

Wyrokiem z 25 października 2023r., XI P 31/23, Sąd Okręgowy w

Katowicach w pkt. 1 uwzględnił w całości powództwo J.K. skierowane przeciwko F.

S.A. w C. o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy; w pkt. 2

orzekł o kosztach procesu; w pkt. 3 nadał wyrokowi co kwoty 104.798,97 zł rygor

natychmiastowej wykonalności.

Wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2024 r., III APa 63/23, Sąd Apelacyjny w

Katowicach uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach, pozostawiając temu Sądowi

rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej.

II PZ 2/26

2

W zażaleniu od powyższego wyroku powód zarzucił naruszenie: 1. art. 386 §

4 k.p.c. z uwagi na brak wystąpienia podstaw uzasadniających uchylenie wyroku

Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

pierwszej instancji; 2. art. 3671 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c.

polegające na niewłaściwej obsadzie Sądu Apelacyjnego, który wbrew

obowiązującym przepisom, orzekał w składzie jednoosobowym zamiast w składzie

trzech sędziów.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku wydanego w całości; zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów

postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Mając na uwadze zarzut

naruszenia art. 379 pkt 4 k.p.c. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

orzeczenia przez Sąd Apelacyjny i ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd

Apelacyjny działający w prawidłowym składzie (wydanie orzeczenia w trybie tzw.

„samokontroli”).

W odpowiedzi na zażalenie pozwana wniosła o oddalenie zażalenia w

całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej spółki kosztów

postępowania zażaleniowego według norm prawem przepisanych.

Pismem z dnia 7 stycznia 2026 r., powód cofnął pozew i zażalenie oraz

wniósł o zniesienie wzajemnie kosztów procesu w tym kosztów postępowania

zażaleniowego oraz kosztów zastępstwa procesowego między stronami.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Cofnięcie środka zaskarżenia, w tym zażalenia do Sądu Najwyższego, jest

czynnością procesową niewymagającą zgody strony przeciwnej, niepodlegającą

następczej kontroli Sądu i prowadzącą do umorzenia postępowania zażaleniowego

(zob.m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 29 maja 2000 r., III CZP 6/00, Prok. i

Pr.wkł. 2000, Nr 10, poz. 37 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z 3 września

1998 r., I CKN 820/97, OSNC 1999, Nr 2, poz. 40, z 4 lipca 2002 r. I CKN 851/00,

nie publ.).

II PZ 2/26

3

Także cofnięcie pozwu w postępowaniu kasacyjnym obecnie jest wyłączone,

skoro akty dyspozycyjne nie mogą być dokonywane po prawomocnym zakończeniu

sprawy (tak SN w uzasadnieniu wyroku z 21.11.2007 r., I CSK 203/07, LEX nr

621130). Zob. też A. Laskowska-Hulisz, Umorzenie postępowania z powodu

cofnięcia pozwu w procesie cywilnym [w:] Ius est a iustitia appellathum. Księga

jubileuszowa dedykowana Profesorowi Tadeuszowi Wiśniewskiemu, red. nauk. M.

Tomalak, komitet red. T. Ereciński, J. Gudowski, M. Pazdan, Warszawa 2017, s.

264, oraz uwagi do art. 39821k.p.c.

Sąd Najwyższy zauważa przy tym, że nowelizacja Kodeksu postępowania

cywilnego ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. zastąpiła dotychczasową kasację

nadzwyczajnym środkiem odwoławczym określonym mianem skargi kasacyjnej.

Nadzwyczajny jego charakter wyraża się w tym, że służy od orzeczeń

prawomocnych, a tym samym nie wywołuje charakterystycznego dla środków

odwoławczych (zwyczajnych) skutku suspensywnego w postaci wstrzymania

uprawomocnienia się zaskarżonego danym środkiem orzeczenia. Uchylono

dotychczasowy rozdział 11 w dziale V ("Środki odwoławcze") i uregulowano

instytucję kasacji w osobnym dziale Va ("Skarga kasacyjna"). Stylizacja art. 39819

k.p.c. ("ulegał", "istniała") wskazuje na to, że odmiennie niż na tle stanowiącego

jego odpowiednik wcześniej obowiązującego art. 39316 k.p.c. ("ulega", "istnieje")

cofnięcie pozwu w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne. W

konsekwencji omawiany wniosek powoda nie podlegał rozpoznaniu przez Sąd

Najwyższy i może być rozpoznany przez Sąd Apelacyjny.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 391 § 2 w związku z

art. 39821 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. postanowił umorzyć postępowanie

zażaleniowe. O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł na

podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, art. 3941 § 3 oraz art. 39821 k.p.c.,

uwzględniając wniosek powoda o wzajemne zniesienie kosztów.

[i.t.]

[a.ł]

II PZ 2/26

4