Skarga kasacyjna w sporze o składki z lat 2004-2006 pozostaje odrzucona

Sąd Apelacyjny w Katowicach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

postanowieniem z 14 lutego 2025 r., III AUa 1496/21, w sprawie z odwołania K. W.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Chorzowie w

przedmiocie ustalenia wysokości podstawy wymiaru składek, odrzucił skargę

kasacyjną odwołującej się od wyroku tego Sądu z 21 maja 2024 r., którym to

zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z 30 czerwca 2021 r., w ten

II UZ 35/26

2

sposób, że ustalono podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne

odwołującej się z tytułu zatrudnienia na kwotę 984 zł w okresie od 1 stycznia 2004 r.

do 31 marca 2006 r. oraz na kwotę 210 zł w maju 2006 r.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik odwołującej się wskazał, że wartość

przedmiotu zaskarżenia wynosi 2.952 zł.

Sąd Apelacyjny uznał, że skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako

niedopuszczalna. Wskazał na art. 3982 § 1 k.p.c., zgodnie z którym skarga

kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach z

zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - niższa niż dziesięć tysięcy

złotych. Jednakże w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga

kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach

o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem

ubezpieczenia społecznego. Niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia

skarga kasacyjna przysługuje także w sprawach o odszkodowanie z tytułu

wyrządzenia szkody przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z

prawem. Dalej Sąd Apelacyjny wskazał, że po wpływie skargi kasacyjnej podlega

ona kontroli czy jest ona w konkretnym przypadku dopuszczalna, tj. czy została

wniesiona przez uprawniony podmiot i w stosunku do orzeczenia, które może być

zaskarżone tym środkiem zaskarżenia oraz czy został zachowany termin do jej

wniesienia i czy spełnia ona wymagania formalne. W razie braku któregokolwiek ze

wskazanych warunków uznać należy, że skarga kasacyjna jest dotknięta brakiem

uzasadniającym jej odrzucenie na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W myśl bowiem

art. 3986 § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę

kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań

określonych w art. 3984 § 1 k.p.c., nieopłaconą oraz skargę, której braków nie

usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Skarga kasacyjna z

innych przyczyn niedopuszczalna, to m.in. skarga wniesiona od orzeczenia, od

którego nie przysługuje ten nadzwyczajny środek zaskarżenia.

Sąd Apelacyjny wskazał, że przedmiotem sporu było ustalenia podstawy

wymiaru składek, więc dotyczyła ona prawa majątkowego, odnośnie do którego w

sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dopuszczalność skargi kasacyjnej

II UZ 35/26

3

jest uwarunkowana wykazaniem wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości co

najmniej dziesięciu tysięcy złotych. Pełnomocnik ubezpieczonej wnosząc skargę

kasacyjną wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 2.952 zł. Skoro

zatem wartość przedmiotu zaskarżenia jest kwotą niższą niż dziesięć tysięcy

złotych, skargę należało uznać za niedopuszczalną i na podstawie art. 3982 § 1

k.p.c. orzec o jej odrzuceniu.

W zażaleniu pełnomocnik odwołującej się zarzucił naruszenie art. 3986 § 2

k.p.c. oraz art. 3982 § 1 k.p.c. poprzez niezasadne odrzucenie skargi kasacyjnej.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przyznanie od

Skarbu Państwa lub o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według norm przepisanych, z oświadczeniem,

iż koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik odwołującej się wskazał, że sprawa

dotyczy w istocie istnienia tytułu do objęcia ubezpieczeniem społecznym w

spornym okresie w związku z uzyskanym przez odwołującą się wynagrodzeniem za

pracę, zatem skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu

zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Odwołanie od decyzji organu ubezpieczeń społecznych dotyczącej ustalenia

podstawy wymiaru składek z tytułu podlegania obowiązkowi ubezpieczenia

społecznego kwalifikuje się jako sprawa o prawa majątkowe, a nie jako sprawa o

objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Oznacza to, że o

dopuszczalności skargi kasacyjnej w takiej sprawie decyduje wartość przedmiotu

zaskarżenia (zob. przykładowo Sądu Najwyższego w postanowieniu z 13 czerwca

2013 r., I UZ 12/13). Niniejsza sprawa nie może być zatem zaliczona do kategorii

spraw "o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego", w których wartość

przedmiotu zaskarżenia dla potrzeb przedsądu nie ma znaczenia.

Wniesiona skarga byłaby przedmiotowo dopuszczalna tylko wówczas, gdyby

wartość przedmiotu zaskarżenia nie była niższa od dziesięciu tysięcy złotych (por.

II UZ 35/26

4

postanowienia Sądu Najwyższego: z 18 października 2004 r., I UZ 35/04, OSNP

2005 Nr 7, poz. 101; z 9 października 2002 r., II UZ 94/02, OSNP 2004 Nr 6, poz.

107; z 13 czerwca 2013 r., I UZ 12/13, z 12 stycznia 2016 r., II UZ 37/15, z 16

kwietnia 2015 r., I UK 470/14, z 20 września 2017 r., I UK 342/16, z 2 października

2018 r., I UZ 32/18).

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

[a.ł]