Spór o wysokość emerytury policyjnej,, 8892 zł. Sąd uchylił wyrok

Sąd Apelacyjny w Krakowie postanowieniem z 10 lipca 2025 r. ustalił

wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie na kwotę 8.892 zł i postanowieniem z

14 sierpnia 2025 r. odrzucił skargę kasacyjną M.C. od wyroku tego Sądu z 4 marca

2025 r., sygn. III AUa 125/21, jako niedopuszczalną (art. 3986 § 2 k.p.c.).

Zażalenie na postanowienie wniósł M.C. Zarzucił naruszenia przepisów

postępowania dotyczących wartości przedmiotu zaskarżenia, a ponadto wydanie

postanowienia w warunkach nieważności postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

II UZ 51/26

2

Ustalona przez Sąd Apelacyjny wartość przedmiotu zaskarżenia nie zamyka

kwestii dopuszczalności skargi kasacyjnej.

W sprawach o świadczenia powtarzające ubezpieczony uprawniony do

emerytury i prowadzący spór o jej wysokość może rozszerzyć żądanie o

świadczenia za dalszy okres, czyli także po wyroku sądu pierwszej instancji (art.

383 k.p.c.).

Skarżący wygrał sprawę przed Sądem pierwszej instancji, zatem można

przyjąć, iż nie rozszerzał żądania za dalszy okres, licząc zapewne na szybkie

zakończenie sprawy w postępowaniu apelacyjnym.

Skoro tak się nie stało, a przy tym Sąd Apelacyjny podjął diametralnie inne

rozstrzygnięcie, to trudno odmówić ubezpieczonemu prawa do skorzystania z

możliwości wynikającej z art. 383 k.p.c. po wyroku sądu drugiej instancji, czyli

dopiero na etapie kasacyjnym w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej i

liczeniem wartości przedmiotu zaskarżenia za czas do wyroku Sądu drugiej

instancji (art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 383 k.p.c.).

W takiej sytuacji wartość ta może obejmować prócz pierwotnej wartości

przedmiotu zaskarżenia przed Sądem pierwszej instancji, także czasookres ponad

4. lat pomiędzy wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z 3 listopada 2020 r., sygn.

akt V U 2395/19 i wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 4 marca 2025 r.,

sygn. akt III AUa 125/21, co łącznie składa się na kwotę przewyższającą 10.000 zł,

warunkującą dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c.), poprzestając

nawet na różnicy przyjętej w zaskarżonym postanowieniu, odnoszonej do jednego

miesiąca (2.014,65 zł – 1.273,66 zł).

W sprawie nie wystąpiła zarzucana nieważność postępowania.

Kierując się tymi motywami orzeczono jak w sentencji (art. 39815 § 1 k.p.c. w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

[a.ł]

Zbigniew Korzeniowski

II UZ 51/26

3