Sąd najwyższy

W kasacji od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby

Radców Prawnych z 30 lipca 2025 r., sygn. akt […], utrzymującego w mocy

orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych

z 1 lipca 2024 r., sygn. akt […], obrońca obwinionego zawarł wniosek o

wstrzymanie wykonania zaskarżonych orzeczeń. W uzasadnieniu wskazał, że

naruszenia prawa przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców

Prawnych mają charakter rażący i ewidentny, a orzeczona kara dyscyplinarna na

gruncie niniejszej sprawy jest rażąco wygórowana i niesprawiedliwa. Wskazał, że

rolą sądu powinno być wydanie obiektywnego orzeczenia, nie zaś utrudnianie

II ZK 17/26

2

realizacji praw i wolności obywatelskich, w tym prawa pełnomocnika do

zakończenia współpracy w przypadku nielojalnego i agresywnego podejścia ze

strony reprezentowanego klienta.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia

Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych w W. z 30 lipca

2025 r., sygn. akt […], utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu

Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych z 1 lipca 2024 r., sygn. akt […],

złożony przez obrońcę obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie.

Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia

w postępowaniu kasacyjnym wymaga kumulatywnego zmaterializowania się dwóch

warunków. Pierwszym z nich jest wystąpienie oczywistej zasadności zarzutów

podniesionych w nadzwyczajnym środku odwoławczym. Z kolei drugim będzie

wykazanie przez wnioskodawcę, iż dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby

wywołać wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne dla skazanego skutki. Dopiero

łączne spełnienie wskazanych warunków daje asumpt do rozważenia zasadności

wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (postanowienie Sadu

Najwyższego z dnia 7 września 2022 r., sygn. akt I KO 77/22, Legalis nr 2740892).

W niniejszej sprawie, przeprowadzona wstępnie kontrola podniesionych

w kasacji zarzutów nie wskazuje, aby można było jednoznacznie przyjąć, że

sposób dokonanej przez Sąd odwoławczy kontroli zaskarżonego wyroku naruszył

wskazane przepisy prawa i to w takim stopniu, który wymagany jest dla

skuteczności kasacji. Zastrzec trzeba, że powyższa ocena dokonana została

wyłącznie na potrzeby rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania

prawomocnego orzeczenia, a ostatecznej oceny w tym zakresie dokona Sąd

Najwyższy na rozprawie kasacyjnej.

Na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. w zw. z art. 741 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca

1982 r. o radcach prawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 499), Sąd Najwyższy

postanowił jak w sentencji.

[J.J.]

II ZK 17/26

3

[r.g.]