Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania cofnięte zażalenie obrońcy sędziego

Sąd Dyscyplinarny przy Sądzie Apelacyjnym w […]. postanowieniem z dnia

3 lipca 2020 r., sygn. akt [...], nie uwzględnił wniosków obrońcy obwinionego -

byłego sędziego Sądu Okręgowego w K. W. Ż. „o powstrzymanie się od orzekania

i przekazanie sprawy Izbie Karnej Sądu Najwyższego celem prawidłowego

wyznaczenia właściwego sądu do jej rozpoznania, względnie o stwierdzenie

niewłaściwości przez Sąd Dyscyplinarny przy Sądzie Apelacyjnym w […]. i

przekazanie sprawy Izbie Karnej Sądu Najwyższego celem prawidłowego

wyznaczenia właściwego sądu do jej rozpoznania”.

II ZO 30/22

2

Zażalenie na to postanowienie wniósł obrońca obwinionego adw. M.

P., zaskarżając je w całości na korzyść obwinionego.

W piśmie z dnia 19 lutego 2026 r. obrońca zawarł oświadczenie o cofnięciu

tego zażalenia, wnosząc o jego pozostawienie bez rozpoznania oraz o przekazanie

sprawy Sądowi Dyscyplinarnemu przy Sądzie Apelacyjnym w […].

do merytorycznego rozpoznania.

Zgodę na cofnięcie zażalenia wyraził również W. Ż. w oświadczeniu

datowanym na 19 lutego 2026 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 431 § 1 i 3 k.p.k., stosowanym odpowiednio

w postępowaniu dyscyplinarnym sędziów i asesorów sądowych na mocy odesłania

zawartego w art. 128 u.s.p., środek odwoławczy można cofnąć, a w przypadku

środka odwoławczego wniesionego na korzyść obwinionego do skuteczności tego

cofnięcia wymagana jest zgoda obwinionego.

W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki pozwalające na

cofnięcie zażalenia, a zatem Sąd Najwyższy, nie stwierdzając okoliczności

podlegających uwzględnieniu z urzędu, zobligowany jest do pozostawienia tego

środka odwoławczego bez rozpoznania, stosownie do treści art. 432 k.p.k.

[M. T.]

[a.ł]