Klient kontra bank o zapłatę

W dniu 24 czerwca 2026 r., do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek powoda,

zastępowanego przez radcę prawnego M.U. (dalej: „wnioskodawca”)

o przeprowadzenie testu niezawisłości i bezstronności SSN Krzysztofa

Grzesiowskiego orzekającego w sprawie I CSK 3521/25, który nadano pocztą

19 czerwca 2026 r. Zawiadomienie o składzie powód odebrał 22 stycznia 2026 r.

Wnioskodawca, na podstawie art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym

wniósł o „przeprowadzenie badania spełnienia przez sędziego Krzysztofa

Grzesiowskiego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwagi na okoliczności

towarzyszące jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, albowiem

III CB 29/26

2

w okolicznościach niniejszej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu

niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy

z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru

sprawy”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawa o Sądzie Najwyższym w art. 29 § 5 i n. dopuszcza badanie

spełnienia przez sędziego Sądu Najwyższego wymogów niezawisłości

i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu

i jego postępowania po powołaniu, jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to

doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego

wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego

oraz charakteru sprawy, w której złożono wniosek (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 3 listopada 2022 r., V KB 10/22). Prawo do zainicjowania badania

o którym mowa w art. 29 § 5 u.SN mają podmioty opisane w art. 29 § 7 u.SN, przy

czym prawo to przysługuje im jedynie w terminie tygodnia od dnia zawiadomienia

ich o składzie. Powód, który złożył w sprawie I CSK 3521/25 wniosek został

poinformowany o składzie w dniu 22 stycznia 2026 r., a zatem 29 stycznia 2026 r.

stanowił ostatni dzień do wystąpienia z wnioskiem o zbadanie wymogów

niezawisłości i bezstronności SSN Krzysztofa Grzesiowskiego o których mowa

w art. 29 § 5 u.SN.

W myśl art. 29 § 10 zd. 2 wniosek złożony po upływie terminu albo z innych

przyczyn niedopuszczalny podlega odrzuceniu.

Na marginesie jedynie należy dodać, że niezależnie od nieuprawnionego

wniesienia wniosku, również jego treść nie spełniała wymogów formalnych

warunkujących możliwość jego merytorycznego rozpoznania. Ustawowa

konstrukcja testu wymaga indywidualizacji wniosku odnosząc go do udziału

konkretnego sędziego w składzie orzekającym w konkretnej sprawie. We wniosku

tymczasem nie podjęto ani próby wskazania postępowania sędziego po powołaniu,

które – w okolicznościach danej sprawy – mogłoby budzić wątpliwości co do

III CB 29/26

3

możliwości dochowania przezeń wymaganego standardu niezawisłości lub

bezstronności.

Co więcej, wniosek nie wskazuje okoliczności uzasadniających żądanie ani

dowodów na jego poparcie w zakresie dotyczącym sposobu postępowania

sędziego po powołaniu, jak i charakteru sprawy oraz wpływu jaki okoliczności

powołania sędziego i jego postepowanie po powołaniu miałyby mieć na wynik

sprawy (zob. art. 29 § 9 pkt 2 u.SN). Również w powołanym we wniosku

o przeprowadzenie testu orzeczeniu ws. I NWW 238/24, tj. postanowieniu Sądu

Najwyższego z 30 grudnia 2024 r., nie podniesiono żadnych okoliczności

indywidualnie dotyczących sędziego objętego wnioskiem, a jedynie wypowiedziano

się na temat izby właściwej do rozpoznania wniosku, który był przedmiotem tamtej

sprawy.

Wobec tych braków, wniosek o przeprowadzenie testu niezawisłości

i bezstronności nie mógłby zostać rozpoznany również jeśli złożony zostałby

w terminie. W rzeczywistości, na poparcie wniosku podniesiono jedynie

okoliczności dotyczące powołania sędziego, w żaden sposób nie indywidualizując

wniosku pod kątem postępowania tegoż sędziego po powołaniu. W świetle art. 29

§ 9 w zw. z § 5 u.SN wyklucza to możliwość merytorycznego rozpoznania takiego

wniosku.

Zgodnie art. 29 § 24 u.SN w sprawach nieuregulowanych w ustawie do

postępowania toczącego się na skutek wniosku stosuje się odpowiednio przepisy

o zażaleniu obowiązujące w postępowaniu, którego wniosek dotyczy. W niniejszej

sprawie ustawodawca przewidział więc odpowiednie stosowanie przepisów

o zażaleniu unormowanych w k.p.c. Odrzucenie wniosku, o którym mowa

w art. 29 § 10 u.SN nie ma charakteru merytorycznego rozpoznania. Wyłączone

jest więc stosowanie przepisu art. 29 § 15 u.SN. Przepis ten dotyczy bowiem

sytuacji podjęcia czynności rozpoznawczych mających z założenia doprowadzić do

rozstrzygnięcia merytorycznego, a nie, jak w tym przypadku, odrzucenia wniosku

w wyniku przeprowadzenia kontroli warunków formalnych złożonego pisma

procesowego.

III CB 29/26

4

Z art. 397 § 1 k.p.c. w zw. z art. 29 § 24 u.SN wynika, że odrzucenie wniosku

odbywa się na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.

Natomiast uprawnionym do wyznaczenia posiedzenia celem rozważenia

odrzucenia wniosku z uwagi na to, że nie spełnia on warunków formalnych jest

sędzia sprawozdawca, co wynika z § 84 rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej – Regulamin Sądu Najwyższego z 14 lipca 2022 r.

Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 29 § 5, § 9, § 10

i § 24 u.SN w zw. z art. 397 § 1 k.p.c. oraz § 84 Rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej – Regulamin Sądu Najwyższego z 14 lipca 2022 r.

(tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 806) orzekł jak w pkt I sentencji, a w pkt II sentencji

orzeczono w oparciu o art. 29 § 11 u.SN, który stanowi, że o odrzuceniu wniosku

niespełniającego wymagań, o których mowa w § 9, zawiadamia się właściwy organ

samorządu zawodowego, do którego należy pełnomocnik.

(M.M.)

[r.g.]