Sąd Najwyższy odmówił wskazania sądu w sprawie o rozwód, bo wniosek nie był uzasadniony

Zgodnie z art. 45 § 1 k.p.c., jeżeli na podstawie przepisów kodeksu nie

można w świetle okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej, Sąd

Najwyższy oznaczy sąd, przed który należy wytoczyć powództwo. O oznaczenie

sądu, przed który należy wytoczyć powództwo, występuje sąd, do którego wpłynął

pozew (art. 45 § 2 k.p.c.).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wskazywano, że przyczyny

uzasadniające oznaczenie sądu na podstawie art. 45 k.p.c. muszą być wykazane.

III CO 558/26

2

Przedstawienie okoliczności, które świadczyłyby o wystąpieniu stanu rzeczy

wypełniającego hipotezę normy wynikającej z art. 45 k.p.c., należy do sądu

występującego o oznaczenie sądu właściwego, co może nastąpić wyłącznie

w uzasadnieniu takiego postanowienia (zob.m.in. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 29 maja 2018 r., III CO 56/18, OSNC-ZD 2019/2/25; z 1 czerwca

2015 r., III CO 37/15, OSNC 2015/12/150; z 13 listopada 2007 r., III CO 17/07, nie

publ.).

Sąd Okręgowy w Poznaniu nie uzasadnił swojego wystąpienia, odsyłając

Sąd Najwyższy do „argumentów obu stron zawartych w aktach”. Rekonstrukcja

okoliczności oraz argumentów mających uzasadnić oznaczenie sądu właściwego

nie należy do Sądu Najwyższego.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w sentencji.

Grzegorz Misiurek

(M.M.)

[SOP]