Sąd Najwyższy odmówił przekazania sprawy o znak towarowy innemu sądowi apelacyjnemu

Sąd Apelacyjny w Łodzi postanowieniem z 7 maja 2026 r., w sprawie

z powództwa B. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przeciwko E. sp. z o.o. z siedzibą w Ł., o

zaniechanie naruszeń prawa ochronnego na znak towarowy, o zaniechanie

naruszeń prawa do firmy, o zapłatę i złożenie oświadczenia, na skutek apelacji

powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 22 października 2024 r.,

przedstawił Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 441 k.p.c. wniosek pozwanej o

wyznaczenie do rozpoznania sprawy Sądu Apelacyjnego w Warszawie Wydziału

ds. Ochrony Własności Intelektualnej według właściwości rzeczowej.

III CO 582/26

2

Sąd Apelacyjny miał na uwadze, że sprawa została mu przekazana

postanowieniem Sądu Najwyższego z 17 lutego 2026 r. na skutek wystąpienia

Sądu Apelacyjny w Poznaniu postanowieniem z 4 grudnia 2025 r. Wskazał jednak,

że po wprowadzeniu do porządku prawnego postępowania w sprawach własności

intelektualnej nie ulega wątpliwości, iż apelacja złożona przez powódkę podlega

rozpoznaniu przez jeden z dwóch rzeczowo właściwych sądów apelacyjnych

wskazanych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 czerwca 2020 r.

w sprawie przekazania niektórym sądom apelacyjnym rozpoznawania spraw

własności intelektualnej z właściwości lub części obszarów właściwości innych

sądów apelacyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1151). Przekazanie sprawy do

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Łodzi, który nie jest sądem właściwym do

rozpoznawania spraw z zakresu własności intelektualnej, może – w ocenie tego

Sądu – prowadzić do osłabienia zaufania społeczeństwa do wymiaru

sprawiedliwości i de facto stworzyć rzeczywiste zagrożenie dla praktyki

orzeczniczej w sprawach własności intelektualnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 441 k.p.c., Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do

rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli

wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na

społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego (§ 1); o przekazanie

sprawy może wystąpić sąd właściwy (§ 2). W wystąpieniu tym (postanowieniu)

właściwy sąd powinien wykazać okoliczności uzasadniające zastosowanie

wymienionego przepisu.

Należy podkreślić, że przepisy regulujące właściwość sądu mają istotne

znaczenie z punktu widzenia właściwego ukształtowania prawa do sądu (art.

45 Konstytucji RP), a instytucja uregulowana w art. 441 k.p.c. stanowi wyjątek od

kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejscowo właściwy. Artykuł

441 k.p.c. podlega zatem ścisłej interpretacji.

Do przekazania sprawy innemu sądowi może dojść jedynie w przypadku

zaistnienia okoliczności faktycznych odnoszących się do przedmiotowych lub

podmiotowych cech konkretnej sprawy, świadczących jednoznacznie o tym, że

III CO 582/26

3

rozpoznanie sprawy przez sąd właściwy według przepisów k.p.c. byłoby niezgodne

z interesem publicznym i sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości, gdyż

godziłoby w społeczny odbiór sądu jako bezstronnego (zob. postanowienie SN z 7

maja 2020 r., V CO 1/20, nie publ.). Okoliczności stanowiące przesłankę dobra

wymiaru sprawiedliwości muszą być realne i stwarzać rzeczywiste zagrożenie dla

prawidłowości funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Obawa wystąpienia

w opinii społecznej przekonania, że sprawa nie zostanie w tym sądzie bezstronnie

rozpoznana musi być realna, a nie hipotetyczna. Nie uzasadniają istnienia takiej

obawy argumenty przytoczone w wystąpieniu Sądu Apelacyjnego.

Zastrzeżenia co do trafności przekazania sprawy przez Sąd Najwyższy

postanowieniem z 17 lutego 2026 r. nie usprawiedliwiają wniosku, że dobro

wymiaru sprawiedliwości, a w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie

sądu jako organu bezstronnego, wymaga rozpoznania tej sprawy przez inny sąd

równorzędny.

Nie kwestionując rozważań Sądu Apelacyjnego w przedmiocie właściwości

rzeczowej sądów w sprawach własności intelektualnej, należy mieć na uwadze

wiążący charakter postanowienia Sądu Najwyższy o przekazaniu sprawy do

rozpoznania temu Sądowi. Artykuł 441 § 1 k.p.c. nie służy badaniu prawidłowości

postanowień o przekazaniu sprawy innemu sadowi; kontrola, czy przekazanie

nastąpiło w sposób prawidłowy pozostaje poza zakresem kognicji Sądu

Najwyższego orzekającego na podstawie tego przepisu.

Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy, uznając, że nie ma podstaw do

przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 k.p.c.,

orzekł jak w sentencji.

(A.T.)

III CO 582/26

4

[a.ł]