Spółka kontra osoba prywatna o zapłatę

Sąd Rejonowy Gdańsk - Północ w Gdańsku postanowieniem z 25 lipca 2024

r. odrzucił zażalenie M.G. na postanowienie z 20 marca 2024 roku w przedmiocie

wyłączenia od rozpoznania sprawy asesora sądowego M.M. oraz odrzucił skargę

M.G. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - nakazu

zapłaty w postępowaniu nakazowym wydanego 6 lutego 2024 roku.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł osobiście M.G. zaskarżając je

w całości.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Zażalenie zasługiwało na odrzucenie.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a w sprawach

własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych. Zastępstwo to dotyczy

także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem

Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. W myśl zaś art. 871 §

2 k.p.c. przepisu § 1 nie stosuje się w postępowaniu o zwolnienie od kosztów

sądowych oraz o ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub rzecznika

patentowego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub

pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor

habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej

przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a w sprawach własności intelektualnej

rzecznik patentowy. Zażalenie wniesione osobiście przez pozwanego M.G.

powyższego warunku nie dochowuje. W rozpoznawanej sprawie pozwany nie był

reprezentowany zgodnie z w art. 871 § 1 k.p.c., a jednocześnie nie miał zdolności

postulacyjnej na podstawie art. 871 § 2 k.p.c., a więc nie mógł wnieść osobiście

zażalenia. Jak wskazano, w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z uwagi

na obowiązujący przymus adwokacko-radcowski, o którym mowa w art. 871 § 1 k.p.c.,

wykluczona jest możliwość składania pism procesowych, w tym przedmiotowego

zażalenia, sporządzonych przez stronę osobiście, właśnie ze względu na brak

zdolności postulacyjnej. Jednocześnie z ugruntowanego orzecznictwa Sądu

III CZ 165/26

3

Najwyższego wyraźnie wynika, że wymóg ten ma charakter bezwzględny, a jego

niedochowanie stanowi nieusuwalny brak zażalenia. Nieusuwalność wady środka

zaskarżenia kierowanego do Sądu Najwyższego, polegającej na jego wniesieniu

przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej, która skutkuje koniecznością

odrzucenia tego środka bez możliwości jej sanowania, została potwierdzona

w licznych orzeczeniach Sądu Najwyższego (zob. np. postanowienia SN: z 28 maja

2025 r., III CZ 12/25; z 13 grudnia 2023 r., III CZ 266/23; z 13 lipca 2022 r., III CZ

229/22; z 27 czerwca 2023 r., III CZ 118/23; z 14 czerwca 2022 r., III CZ 197/22; z 24

marca 2022 r., III CZ 120/22 oraz z 18 czerwca 2021 r., V CZ 39/21).

Niezależenie od powyższego należy również zaznaczyć, że zażalenie M.G. w

zakresie w jakim kwestionuje odrzucenie zażalenia pozwanego na postanowienie z

20 marca 2024 roku dotyczące oddalenia wniosku o wyłączenie sędziego jest

niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu

Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające

skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji

odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia.

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 i art. 3941 § 3 k.p.c.

odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.

Z powyższych względów orzeczono jak w części dyspozytywnej

postanowienia.

[a.ł]