Sprawa o 4,3 mln zł wraca do Legnicy, SN oddalił zażalenie spółki

Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2024 r. zasądził od

pozwanego na rzecz powoda kwotę 4317431,23 zł z odsetkami ustawowymi oraz

obciążył pozwanego kosztami procesu. Od tego wyroku pozwany wniósł apelację.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2025 r. uchylił

zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego

rozpoznania. Podstawą wydania orzeczenia kasatoryjnego przez Sąd drugiej

instancji było stwierdzenie, że Sąd Okręgowy nie rozpoznał istoty sprawy.

Uzasadniało to uchylenie zaskarżonego wyroku na podstawie art. 386 § 4 k.p.c.

III CZ 178/25

2

W zażaleniu powód zarzucił naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. Skarżący wniósł

o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym, toczącym się na skutek zażalenia na orzeczenie kasatoryjne sądu

drugiej instancji, kognicja Sądu Najwyższego ogranicza się do zbadania czy zostały

naruszone przepisy postępowania określające podstawy uchylenia przez sąd

drugiej instancji zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej

instancji do ponownego rozpoznania. W postępowaniu zażaleniowym przed Sądem

Najwyższym nie podlega zatem ocenie zasadność dokonanych przez sąd drugiej

instancji rozważań o charakterze merytorycznym, odnoszących się do podstawy

prawnej żądania pozwu rozpoznawanego przez sąd. Sąd Apelacyjny jako

przesłankę uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji wskazał art. 386 § 4 k.p.c.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że do

nierozpoznania istoty sprawy dochodzi wówczas, gdy sąd rozstrzygnął nie o tym,

co było przedmiotem sprawy, zaniechał w ogóle zbadania materialnej podstawy

żądania, pominął całkowicie merytoryczne zarzuty zgłoszone przez stronę,

rozstrzygnął o żądaniu powoda na innej podstawie faktycznej niż zgłoszona

w pozwie, nie rozważył zarzutów pozwanego dotyczących kwestii faktycznych lub

prawnych rzutujących na zasadność roszczenia powoda.

Sąd Apelacyjny ocenił, że pozwany zasadnie zarzucił naruszenie art. 17 § 1

k.s.h. Do tej regulacji odwołał się zaś Sąd pierwszej instancji uznając, że

porozumienie zawarte przez strony należy uznać za nieważne. Sąd drugiej instancji

uznał również za wadliwą ocenę Sądu Okręgowego, że pozwany nie zgłosił

skutecznie zarzutu potrącenia. Argumentacja przedstawiona przez Sąd Apelacyjny

wskazuje, że w jego ocenie zachodzi potrzeba oceny zasadności tego zarzutu,

czego nie dokonał Sąd Okręgowy. Sąd Apelacyjny wskazał jednocześnie, że

w sprawie nie dokonano jakichkolwiek ustaleń, czy przedstawiona do potrącenia

wierzytelność istniała, co przemawiało za uznaniem, że istota sprawy nie została

rozpoznana. W tych okolicznościach wskazanie przez Sąd Apelacyjny, że

III CZ 178/25

3

rozstrzygnięcie sporu wymagało oceny skuteczności dokonanego potrącenia

uzasadniało stwierdzenie, że istota sprawy nie została rozpoznana.

Z tych względów zażalenie było pozbawione uzasadnionych podstaw

i podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 1 k.p.c.

(M.M.)

[a.ł]