Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie J.W., bo sporządził je bez adwokata lub radcy

1. Postanowieniem z 27 stycznia 2025 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-

Południe w Warszawie oddalił zażalenie J.W. na postanowienie tego Sądu z 22

kwietnia 2024 r. w przedmiocie udzielenia przybicia bliżej określonego

spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu przysługującego J.W. na rzecz

nabywcy M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. [VII Cz 114/24 (VII Co

554/16)].

2. Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego postanowienia

wniósł J.W.

3. Postanowieniem z 25 maja 2026 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-

III CZ 178/26

2

Południe w Warszawie odrzucił skargę J.W. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia – postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-

Południe w Warszawie z 27 stycznia 2025 r., wydanego w sprawie VII Cz 114/24 (VII

Co 554/16), jako niedopuszczalną w postępowaniu egzekucyjnym (WSC 3/25).

4. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł (osobiście) J.W., wywodząc,

że Sąd Rejonowy błędnie przyjął, iż skarga została złożona w postępowaniu

egzekucyjnym. Podkreślił, że sprawa ta jest związana z przejściem prawa własności

nieruchomości na inną osobę, a zatem ma charakter sprawy cywilnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

5. Zażalenie podlega odrzuceniu z uwagi na niedochowanie wymogów

przymusu adwokacko-radcowskiego.

Zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej

lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia (art. 3941 § 1 k.p.c.). Zgodnie zaś z art. 871 § 1 k.p.c.,

w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez

adwokatów lub radców prawnych, z wyjątkami przewidzianymi w art. 871 § 2 k.p.c. –

zastępstwo takie nie jest konieczne w postępowaniu o zwolnienie od kosztów

sądowych oraz o ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub rzecznika

patentowego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub

pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor

habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej

przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a w sprawach własności intelektualnej

rzecznik patentowy. Ustanowiony w tym przepisie przymus adwokacko-radcowski

dotyczy każdego postępowania przed Sądem Najwyższym, a więc także

zainicjowanego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia sądowego oraz toczącego się w jego ramach postępowania wywołanego

wniesieniem zażalenia (postanowienia SN: z 12 marca 2009 r., V CZ 8/09, OSNC-

ZD 2010, nr 2, poz. 39; z 8 maja 2013 r., I CZ 19/13; z 25 lipca 2013 r., II CZ 46/13,

i z 7 maja 2014 r., II CZ 19/14), a jego celem jest zapewnienie, aby środki

zaskarżenia kierowane do Sądu Najwyższego odpowiadały ustawowym

wymaganiom i prezentowały poziom merytoryczny, jakiego można oczekiwać od

osoby uprawnionej do świadczenia profesjonalnej pomocy prawnej.

III CZ 178/26

3

J.W. samodzielnie sporządził zażalenie na postanowienie z 25 maja 2026 r.,

przy czym z okoliczności sprawy nie wynika, aby skarżący należał do kręgu osób

zwolnionych z obowiązku reprezentacji przez adwokatów lub radców prawnych,

stosownie do art. 871 § 2 k.p.c.

Środki zaskarżenia sporządzone z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c., w tym

skarga kasacyjna, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia i zażalenie, podlegają odrzuceniu – bez wdrażania procedury naprawczej

– jako niedopuszczalne, na podstawie art. 3986 § 2 i 3 lub – w wypadku zażaleń –

w związku także z art. 3941 § 3 k.p.c. (postanowienia SN: z 28 marca 2018 r., V CZ

16/18; z 30 czerwca 2020 r., III CZ 1/20; z 26 stycznia 2022 r., III CZ 40/22;

z 28 stycznia 2022 r., III CZ 44/22; z 25 lutego 2022 r., III CZ 46/22, i z 24 marca

2022 r., III CZ 120/22).

Jedynie marginalnie należy zauważyć, że Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-

Południe w Warszawie prawidłowo odrzucił skargę J.W. o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego postanowienia z 27 stycznia 2025 r. jako niedopuszczalną

w postępowaniu egzekucyjnym (art. 7674 § 3 k.p.c.). Wbrew wywodom skarżącego

udzielenie przybicia nie jest odrębną sprawą cywilną z zakresu prawa rzeczowego,

lecz stanowi jeden z etapów egzekucji z nieruchomości, dla którego przewidziano

regulację wprost wykluczającą dopuszczalność skargi niezgodnościowej.

6. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3986 § 3

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., odrzucił zażalenie.

(K.W.)

[a.ł]