Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie na odrzucenie wniosku o test niezawisłości sędziego

Postanowieniem z 20 sierpnia 2025 r. Sąd Najwyższy odrzucił wniosek K. G.

o spełnienie przez SSN Krzysztofa Wiaka wymogów niezawisłości i bezstronności.

Od postanowienia SN wnioskodawca wywiódł zażalenie.

Żalący zarzucił naruszenie art. 29 § 5 i 6 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.

o Sądzie Najwyższym polegające na niesłusznym uznaniu, że wniosek

o stwierdzenie przesłanek, o których mowa w aft. 29 § 5 u.SN, nie może być

złożony w odniesieniu do Sędziego, który został wylosowany do składu mającego

rozpoznać wniosek o zbadanie spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności

przez innego sędziego oraz art. 48 i 49 § 1 k.p.c., polegające na wydaniu

zaskarżonego postanowienia przez Sędziego Marcina Łochowskiego, którego

III CZ 202/25

2

bezpośrednio dotyczy sprawa III CB 53/25, który powinien powstrzymać się od

orzekania we własnej sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony

w postanowieniu z 3 grudnia 2025 r., III CZ 196/25, wedle którego: „Odrzucenie

wniosku na podstawie art. 29 § 10 u.SN ma charakter formalny, a nie merytoryczny

i nie stanowi rozpoznania wniosku w rozumieniu art. 29 § 21 u.SN. Skoro zatem

przepis, który samodzielnie reguluje tryb i środki zaskarżenia w ramach procedury

testu niezawisłości wprost wskazuje, kiedy środek zaskarżenia przysługuje,

a jednocześnie nie wymienia postanowienia o odrzuceniu wniosku, należy przyjąć,

że w tym zakresie ustawodawca świadomie wyłączył możliwość jego zaskarżenia.

Ani przepisy k.p.c., ani przepisy u.SN, nie dają prawa stronie do złożenia zażalenia

na wydane w Sądzie Najwyższym postanowienie o odrzuceniu wniosku, o którym

mowa art. 29 § 5u. SN”.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie na podstawie art. 3986 § 3

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

[r.g.]