Zażalenie w sporze o zapłatę odrzucone, bo na postanowienie SN nie przysługuje zażalenie

Postanowieniem z 25 września 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie sędzia SN Piotr

Telusiewicz odrzucił skargę powodów J. W. i J. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 26 listopada 2024 r.,

oddalającego powództwo skierowane przeciwko pozwanej E. spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością w W. o zapłatę, stwierdzając, że nie skarga ta nie zawiera elementu

konstrukcyjnego wymaganego dla tego środka zaskarżenia w postaci uprawdopodobnienia

III CZ 220/25

2

wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego wyroku, (art. 4248 § 1 w

związku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powodowie zarzucili Sądowi

Najwyższemu naruszenie art. 4241 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. przez

uznanie przez, że w skardze nie uprawdopodobniono wyrządzenia szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego ona dotyczy.

Powołując się na ten zarzut, skarżący wnieśli o zmienne zaskarżonego

postanowienia i wnieśli o jego zmianę i przyjęcie skargi do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3941 § 1 i § 11 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego

przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną,

na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz na

postanowienie sądu drugiej instancji uchylające wyroku sądu pierwszej instancji

i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania. Określony powołanymi

przepisami katalog spraw zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego ma

charakter zamknięty (zob. postanowienia SN: z dnia 30 września 2020 r., I CZ

37/20, z 14 września 2023 r., III CZ 182/23 - nie publ). Nie przewidziano w nim

możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowień Sądu Najwyższego. Kognicja tego

Sądu w postępowaniu zażaleniowym ma charakter wyjątkowy, co wynika z jego

ustrojowej pozycji (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego: z 2 września

2020 r., V CO 96/20, nie publ. oraz z 22 listopada 2010 r., III SO 3/10 i z 9 marca

2011 r., III SO 1/11). Zażalenie wniesione przez powodów podlegało zatem - jako

niedopuszczalne - odrzuceni na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art. 3941 § 3

i art. 39821 i k.p.c.).

Oceny tej nie mógł zmienić fakt, że postanowienie Sądu Najwyższego

zaskarżone zażaleniem zostało wydane przez sędziego Sądu Najwyższego

powołanego na urząd sędziego Sądu Najwyższego w procedurze nominacyjnej na

podstawie wniosku zawartego w uchwale Krajowej Rady Sądownictwa podjętej

w składzie i w trybie ukształtowanym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.

o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw

III CZ 220/25

3

(Dz. U. z 2018 r. poz. 3), co - w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej z 4 września 2025 r., C-225/22, ECLI:EU:C:2025:649 - mogłoby

uzasadniać rozważenie pominięcia tego orzeczenia jako wydanego w składzie

mogącym nie spełniać wymogów niezależności i bezstronności.

Przesądzenie tej kwestii nie miałoby jednak wpływu na zakresu kognicji

Sądu Najwyższego rozpoznającego zażalenie powodów, skoro ustawodawca nie

przewidział możliwości wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia Sądu

Najwyższego odrzucającego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku. Uznanie zaskarżonego postanowienia za niebyłe nie

rozszerzałoby zatem kognicji Sądu Najwyższego rozpoznającego zażalenia na to

postanowienie, ograniczonej jedynie do stwierdzenia niedopuszczalności

rozpoznania wniesionego zażalenia (zob. postanowienie SN z 4 marca 2026 r.,

III CZ 206/25, nie publ.).

(A.T.)

[a.ł]