Dwoje kredytobiorców żądało od banku po 37 100 zł każde. SN oddalił zażalenie banku

Postanowieniem z 4 sierpnia 2025 r., II WSC 30/25 Sąd Okręgowy we

Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną pozwanego Banku w W. od wyroku Sądu

Okręgowego we Wrocławiu z 27 marca 2025 r., II Ca 154/24 w sprawie

z powództwa I. N. i K. N. o zapłatę, jako wniesioną w sprawie o prawa majątkowe,

w której wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych

(art. 3982 § 1 k.p.c.). Sąd Okręgowy stwierdził, że po stronie powodów zachodzi

współuczestnictwo materialne, gdyż wywodzą oni swoje roszczenia z jednej,

wspólnie zawartej umowy kredytu. Współuczestnictwo to nie jest konieczne ani

jednolite, a więc wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną należy określić

odrębnie w stosunku do każdego z współuczestników. Na żadnym etapie

postępowania powodowie nie zgłosili żądania zasądzenia na ich rzecz

III CZ 225/25

2

dochodzonych kwot solidarnie od pozwanego, a przeciwnie – domagali się

zasądzenia na ich rzecz kwot „po 37.100,48 zł”. Świadczenie pieniężne jest

świadczeniem podzielnym, wobec czego żądanie tak sformułowane było

prawidłowe. Wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną pozwanego

podlega zatem odrębnemu odznaczeniu odnośnie do roszczenia każdego z

powodów i odpowiada ona kwotom po 37.100,48 zł.

W zażaleniu na postanowieniem z 4 sierpnia 2025 r. pozwany zarzucił, że

zostało ono wydane z naruszeniem art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 25 § 1 k.p.c.

w zw. z art. 368 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 19

§ 1 k.p.c. w zw. z art. 21 k.p.c. w zw. z art. 72 § 1 k.p.c. Pozwany stwierdził, że

między powodami zachodzi współuczestnictwo materialne, polegające na tym, że

ich roszczenia w stosunku do pozwanego jest oparte na tej samej podstawie

faktycznej i prawnej. W związku z tym wartość przedmiotu zaskarżenia powinna

być wyrażona jedną kwotą łącznie w odniesieniu do obu powodów, a zatem skarga

kasacyjna w niniejszej sprawie jest dopuszczalna.

Pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W świetle art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna jest

niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Zgodnie z utrwalonym

orzecznictwem, wskazana w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia

nie jest wiążąca dla sądu drugiej instancji ani dla Sądu Najwyższego w aspekcie

badania dopuszczalności skargi kasacyjnej i podlega weryfikacji na podstawie akt

sprawy, z pominięciem zasad określonych w art. 25 i art. 26 k.p.c. (postanowienia

SN: z 21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, OSNC 2004, Nr 4, poz. 60; z 19 czerwca

2015 r., IV CZ 16/15; z 6 listopada 2015 r., II CZ 76/15; z 26 października

2017 r., II CZ 64/17; z 21 marca 2024 r., I CSK 651/23 i z 30 października

2024 r., III CZ 154/24).

Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Najwyższy w wyroku z 22 kwietnia

2015 r., III CSK 256/14 stwierdził, że w sytuacji gdy współuczestnictwo powodów

ma charakter materialny, a zgłoszone przez nich żądania wynikają z tej samej

III CZ 225/25

3

podstawy faktycznej i prawnej (art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.), to w takim wypadku wartość

przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną należy określić odrębnie w stosunku do

każdego ze współuczestników, zarówno w przypadku współuczestnictwa

formalnego, jak i materialnego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 7 marca

2000 r., I CZ 48/00; z 10 maja 2006 r., III CZ 24/06; z 9 listopada 2011 r., V CSK

54/11 i z 22 stycznia 2015 r., I CZ 117/14).

W związku z tym prawidłowo oznaczona wartość przedmiotu zaskarżenia

wynosi wobec każdego z powodów kwotę 37.100,48 zł. Zatem wniesiona

w niniejszej sprawie skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, gdyż wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 §

1 i § 3 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.

Marta Romańska

[dr]

[a.ł]