Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie na własne postanowienie, bo takiego zażalenia nie ma

1. Postanowieniem z 12 listopada 2024 r. Sąd Najwyższy wydał

postanowienie w przedmiocie odrzucenia wniosku pełnomocnika skarżącego M.J. o

uzasadnienie postanowienia tego Sądu z 28 marca 2024 r. (sygn. akt II CZ 169/23).

W uzasadnieniu wskazano, że wydane przez Sąd Najwyższy postanowienie nie

podlega uzasadnieniu, gdyż nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia.

Pismem datowanym na 26 grudnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego wniósł

zażalenie, wskazując, że „na wyraźne żądanie strony” zaskarża w całości

postanowienie z 12 listopada 2024 r.

Postanowieniem z 11 lutego 2025 r. Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie

(sygn. akt III CZ 3/25). Podał, że wniesiony środek zaskarżenia jest

niedopuszczalny bez względu na podniesione w nim zarzuty. Jednocześnie Sąd

Najwyższy podkreślił, że zarzuty te w oczywisty sposób nie mogą doprowadzić do

konieczności uzasadnienia jakiegokolwiek postanowienia Sądu, a ich celem – jak

wynika z treści zażalenia – nie jest uzyskanie takiego uzasadnienia. Uchylenie

zaskarżonego postanowienia nie spowodowałoby, że Sąd Najwyższy miałby

III CZ 41/25

2

obowiązek sporządzić uzasadnienie postanowienia z 28 marca 2024 r., skoro taki

obowiązek nie jest przewidziany w przepisach prawa.

2. Pismem datowanym na 1 marca 2025 r. pełnomocnik skarżącego wniósł

zażalenie, wskazując, że „na wyraźne żądanie strony” zaskarża w całości

postanowienie Sądu Najwyższego z 11 lutego 2025 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

3. Zgodnie z brzmieniem art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego

przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną

oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Stosownie

natomiast do § 11 tego artykułu zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także

w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji

i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Należy przy tym zwrócić uwagę,

że art. 3941 k.p.c. przewiduje zamknięty katalog przypadków, w których przysługuje

zażalenie do Sądu Najwyższego. Zatem niedopuszczalne jest zażalenie wniesione

do Sądu Najwyższego w jakimkolwiek innym przypadku niż wymieniony

w powołanym wyżej przepisie (zob. postanowienia SN: z 8 sierpnia 2024 r., III CZ

119/24; z 20 listopada 2024 r., III CZ 207/24; z 5 lutego 2026, III CZ 103/23).

4. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem orzeczenia Sądu Najwyższego

jako sprawującego nadzór judykacyjny nad orzecznictwem sądów powszechnych,

nie podlegają zaskarżeniu w drodze środków odwoławczych. Wobec powyższego

żadne postanowienie tego Sądu nie jest zaskarżalne, co wynika z ustrojowej

pozycji Sądu Najwyższego (zob. postanowienia SN: z 2 września 2020 r., V CO

96/20, z 26 czerwca 2025 r. III CZ 98/25, z 27 stycznia 2026 r., III CZ 232/24).

5. Zażalenie skarżącego - niezależnie od treści podniesionych w nim

zarzutów – podlegało więc odrzuceniu jako niedopuszczalne (art. 3986 § 3 w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c.).

(R.N.)

[a.ł]

III CZ 41/25

3

Krzysztof Grzesiowski