Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie pozwanej, bo jej pełnomocnik nie wykazał uprawnień

Postanowieniem z 28 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie

odrzucił skargę pozwanej B.M. o stwierdzenie niezgodności z prawem

postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 11 września 2025 r., którym

odrzucone zostało zażalenie pozwanej B.M. na postanowienie Sądu Apelacyjnego

w Warszawie z 2 lipca 2025 r. o odrzuceniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia

III CZ 69/26

2

oraz doręczenie odpisu postanowienia z 19 marca 2025 r. w przedmiocie

odrzucenia wniosku o doręczenie odpisu zarządzenia z 13 lutego 2025 r. wraz z

uzasadnieniem. Odrzucenie skargi było skutkiem wniesienia jej od orzeczenia,

którego charakter wyklucza dopuszczalność jego zaskarżenia tego rodzaju

nadzwyczajnym środkiem odwoławczym (art. 4241k.p.c.), a ponadto jej wniesienie

nastąpiło z naruszeniem przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 871 § 1 k.p.c.).

Zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z 28 listopada 2026 r. wniosła 11 grudnia 2025 r. pozwana B.M. reprezentowana

przez pełnomocnika M.M., która w dokumencie pełnomocnictwa (k. 11) nie

wykazała uprawnień do występowania w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 i 2 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, chyba że

strona lub jej pełnomocnik jest sędzią, prokuratorem, notariuszem albo profesorem

lub doktorem habilitowanym nauk prawnych.

Pełnomocnik pozwanej nie wykazał, że posiada powyższe kwalifikacje

prawnicze, a w konsekwencji wniesione zażalenie jest dotknięte nieusuwalnym

brakiem formalnym, skutkującym odrzuceniem środka odwoławczego, bez

wzywania do uzupełnienia tego braku i bez możliwości jego usunięcia przez

pełnomocnika.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., art. 42412 k.p.c. i art. 398²¹ k.p.c.

Władysław Pawlak

[PG]

[a.ł]

III CZ 69/26

3