Częściowo opłacona skarga kasacyjna pozostaje odrzucona, zażalenie pozwanego oddalone

Postanowieniem z 4 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił

skargę kasacyjną pozwanego, uznając, że nie została ona należycie opłacona

w terminie. Sąd ten wskazał, że skarga kasacyjna podlegała opłacie w wysokości

3 004 zł. Wniosek pozwanego o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie

tej opłaty został prawomocnie oddalony postanowieniem referendarza sądowego

z 30 lipca 2025 r., doręczonym pełnomocnikowi pozwanego za pośrednictwem

portalu informacyjnego 15 sierpnia 2025 r. Z tym dniem rozpoczął bieg tygodniowy

termin do uiszczenia należnej opłaty. W zakreślonym terminie, tj. z końcem

22 sierpnia 2025 r., pozwany uiścił jedynie kwotę 1 500 zł, natomiast pozostałą

kwotę 1 504 zł uiścił już po upływie terminu, tj. 25 sierpnia 2025 r.

III CZ 73/26

2

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pozwany, zarzucając

naruszenie art. 1302 § 1 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie, tj. niewezwanie

pełnomocnika do należytego opłacenia skargi kasacyjnej. Skarżący podniósł, że

doszło do częściowego uiszczenia opłaty w terminie, a brak uiszczenia pełnej kwoty

wynikał z limitów na rachunku bankowym. Niezwłocznie po ujawnieniu

tej okoliczności uzupełniono brakującą część opłaty. Pozwany wskazał, że

Sąd powinien zastosować art. 1302 § 1 k.p.c. i zwrócić pismo, zamiast odrzucenia

skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie pozwanego nie zasługuje na uwzględnienie.

Trafnie przyjął Sąd Apelacyjny, że do sytuacji, w której po prawomocnym

oddaleniu wniosku o zwolnienie od koszów sądowych skarga kasacyjna nie została

w całości opłacona w terminie tygodniowym przewidzianym w art. 112 ust.

3 u.k.s.c., ma zastosowanie art.3986 § 2 k.p.c.

Za nieuzasadnione należy uznać twierdzenie skarżącego, jakoby pojęcie

„nieopłaconej skargi” w rozumieniu art. 3986 § 2 k.p.c., dotyczyło wyłącznie sytuacji

całkowitego braku opłaty, a nie częściowego jej nieuiszczenia. Obowiązek

opłacenia środka zaskarżenia oznacza obowiązek uiszczenia całej opłaty należnej

od tego środka. Uiszczenie jedynie części opłaty nie usuwa braku fiskalnego i nie

wywołuje skutku procesowego w postaci skutecznego opłacenia pisma.

Przepis art. 112 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

stanowi regulację szczególną wobec ogólnych zasad usuwania braków fiskalnych

pism procesowych. Ustawodawca jednoznacznie przewidział, że po prawomocnym

oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie wzywa się

profesjonalnego pełnomocnika do uiszczenia należnej opłaty od pisma

podlegającego opłacie stałej lub stosunkowej. Termin do jej wniesienia biegnie

bezpośrednio od doręczenia orzeczenia oddalającego wniosek o zwolnienie

od koszów sądowych. W konsekwencji obowiązkiem zawodowego pełnomocnika

jest samodzielne ustalenie wysokości należnej opłaty oraz jej uiszczenie w całości

w przewidzianym przez ustawę terminie. Brak jest podstaw do przyjęcia, że

częściowe uiszczenie opłaty skutkuje powstaniem po stronie sądu obowiązku

III CZ 73/26

3

podejmowania dalszych czynności zmierzającym do wezwania strony do dopłaty

brakującej kwoty, albo do zastosowania trybu przewidzianego w art. 1302 § 1 k.p.c.

Okoliczność, że nieuiszczenie całej opłaty w terminie było - według twierdzeń

skarżącego - następstwem ograniczeń technicznych związanych z realizacją

przelewu bankowego, pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości

zaskarżonego postanowienia. Kwestia ta mogłaby podlegać ocenie wyłącznie

w ramach postępowania dotyczącego ewentualnego przywrócenia terminu, nie zaś

przy kontroli zasadności odrzucenia środka zaskarżenia, od którego opłata nie

została uiszczona w ustawowym terminie.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak wyżej, na podstawie art. 39814 w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c.

(M.T.

[a.ł]