Sąd Najwyższy uchylił odrzucenie skargi kasacyjnej powoda H.S. w sprawie o zapłatę

Sąd Apelacyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 24 stycznia 2025 r. odrzucił

skargę kasacyjną powoda H.S. od wyroku tego Sądu z dnia 28 października 2024 r.

Sąd Apelacyjny wskazał, że zarządzeniem z dnia 25 listopada 2024 r. pełnomocnik

skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków skargi, w tym złożenia

pełnomocnictwa upoważniającego do występowania w postępowaniu kasacyjnym w

imieniu powoda. To zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi powoda w

dniu 9 grudnia 2024 r. Brak w postaci złożenia pełnomocnictwa nie został

uzupełniony w terminie. Pełnomocnik skarżącego wskazał jedynie na fakt

III CZ 97/25

2

ustanowienia go pełnomocnikiem z urzędu skarżącego. Uzasadniało to odrzucenie

skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.

Powód w zażaleniu opartym o zarzuty naruszenia przepisów postępowania

wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez nadanie biegu skardze

kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżone zażaleniem postanowienie zostało wydane po wejściu w życie

ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2023 r., poz. 614 - dalej: ustawa

nowelizująca ), na mocy której znowelizowano art. 91 k.p.c. Sąd Apelacyjny uznał

jednak, że zmiana zakresu pełnomocnictwa procesowego wynikająca z obecnego

brzmienia art. 91 pkt 1 k.p.c. znajduje zastosowanie jedynie do pełnomocnictw

udzielonych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po dniu 1 lipca 2023 r.

Z tego względu pełnomocnik skarżącego nie mógł skutecznie powołać się na

umocowanie do wniesienia skargi kasacyjnej wynikające z postanowienia Sądu

Okręgowego w Łodzi z dnia 1 lutego 2022 r.

Sąd Apelacyjny wydając zaskarżone postanowienie ocenił skutki nowelizacji

art. 91 k.p.c. nie dokonując rozróżnienia pomiędzy przypadkami udzielenia

pełnomocnictwa przez stronę postępowania oraz ustanowienia pełnomocnika przez

sąd. Powołał się na postanowienie Sądu Najwyższego odnoszące się przypadku

udzielenia pełnomocnictwa przed wejściem w życie ustawy nowelizującej

i wyrażonego w doktrynie poglądu, że zastosowanie znowelizowanego art. 91 k.p.c.

do wcześniej udzielonych pełnomocnictw prowadziłoby do ustawowego

rozszerzenia zakresu udzielonego pełnomocnictwa, niezależnie od woli

mocodawcy, a czasami nawet wbrew woli mocodawcy.

Powyższa argumentacja nie odnosi się jednak do pełnomocnictwa

powstającego na mocy postanowienia sądu. W tym przypadku granice umocowania

pełnomocnika nie podlegają bowiem dyspozycji stron. Określa je ustawa,

z zastrzeżeniem, że sąd może postanowić, iż obowiązek zastępowania strony

przez pełnomocnika z urzędu ustaje wcześniej (art. 118 § 2 k.p.c.). Zwrócił już na to

uwagę Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 października 2025 r., III CZ

III CZ 97/25

3

126/25. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym zażalenie to stanowisko i jego

argumentację podzielił.

Z tych względów zażalenie jako uzasadnione podlegało uwzględnieniu

i zaskarżone nim postanowienie zostało uchylone na podstawie art. 39815 § 1 w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c.

[a.ł]

Dariusz Zawistowski