Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego za rozbój jako oczywiście bezzasadną

III KK 124/26

2

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

Sformułowano w niej trzy rodzaje zarzutów, a mianowicie rażącego

naruszenia przepisów prawa materialnego (pkt 1, 3, 5), rażącej niewspółmierności

kary (pkt 2 i 4) oraz naruszenia prawa procesowego, a konkretnie art. 7 k.p.k. w zw.

z art. 410 k.p.k. (pkt 6 i 7).

Zauważyć w związku z tym należy, że Sąd II instancji nie mógł naruszyć

prawa materialnego, bowiem go nie stosował. Orzeczenie tego Sądu ograniczyło

się do utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku, zaś w toku postępowania

odwoławczego nie dokonywał on samodzielnej, niezależnej oceny materiału

dowodowego, nie czynił ustaleń faktycznych ani nie stosował prawa materialnego.

Powyższe czynił Sąd Rejonowy i postawione w kasacji zarzuty skierowane są pod

jego adresem, co w postępowaniu kasacyjnym jest zabiegiem ze wszech miar

nieprawidłowym.

Tym samym zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak też

naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. należało ocenić jako oczywiście

bezzasadne.

Wobec treści uzasadnienia kasacji przypomnieć nadto wymaga, że zarzut

naruszenia prawa materialnego musi wskazywać na błąd w subsumpcji lub

wykładni prawa. Zawsze zatem bazą dla niego są niekwestionowane ustalenia

faktyczne, które są przez skarżącego nie tylko podważane, ale także, w jego

ocenie, to nieprawidłowe ich ustalenie stanowiło podstawę do niewłaściwego

zastosowania przepisów prawa materialnego. Skarżący zatem, przy takiej

argumentacji, winien podnieść zarzut błędu w ustaleniach faktycznych (co jednak

na etapie postępowania kasacyjnego jest niedopuszczalne), nie zaś formułować

zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Równie nietrafionym zabiegiem w postępowaniu kasacyjnym jest stawianie

zarzutów rażącej niewspółmierności kary, a to z uwagi na treść art. 523§1 k.p.k.

W świetle dyspozycji wskazanego przepisu zarzuty z pkt 2 i 4 należało uznać za

niedopuszczalne.

Dodać wypada ponadto, że w zakresie zarzutów z pkt 6 i 7 kasacji nie

można uznać aby wolą skarżącego było wywiedzenie zarzutu naruszenia art.

III KK 124/26

3

433§2 k.p.k. poprzez dokonanie przez Sąd Odwoławczy nieprawidłowej kontroli

odwoławczej zaskarżonego orzeczenia. Pomijając fakt, że obrona formalnie nie

postawiła takiego zarzutu, znaczenie ma także i to, że w uzasadnieniu kasacji nie

wskazała żadnych konkretnych uchybień po stronie Sądu Okręgowego,

koncentrując się na wykazaniu „nieprawidłowości” w ocenie materiału

dowodowego, które to uchybienia, jak już wskazano wyżej, mogły leżeć wyłącznie

po stronie Sądu Rejonowego, nie zaś Sądu Odwoławczego.

Mając wszystko powyższe na względzie należało dojść do wniosku, że autor

kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybienia o charakterze

rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i

które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Konsekwencją powyższych wniosków było uznanie kasacji za bezzasadną

w stopniu oczywistym.

Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od

ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. Obrońcy

wyznaczonemu z urzędu przyznano natomiast wynagrodzenie według norm

przypisanych.

[J.J.]

[a.ł]