Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku skazanego W.T. mimo kasacji obrońców

Wniosek o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku zaskarżonego

kasacją obrońców skazanego, nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy

może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia,

którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Przepis art. 532 k.p.k. nie

III KK 158/26

2

wskazuje wprawdzie przesłanek, których zaistnienie skutkowałoby wstrzymaniem

wykonalności zaskarżonego orzeczenia, to jednak trzeba wskazać, że stanowi on

odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., według której orzeczenie staje

się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Decyzja o skorzystaniu z instytucji

wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia musi być więc poparta

wyjątkowymi okolicznościami, które jednoznacznie wskazują, że wykonanie wyroku

przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego poważne i

nieodwracalne skutki, w szczególności, gdy istnieje realne ryzyko poniesienia przez

skazanego dolegliwości wynikającej z wykonania prawomocnego wyroku, której nie

powinien doznać wobec zasadności wniesionej kasacji (por. np. postanowienia SN:

z dnia 22 listopada 2021 r., I KK 156/21; z dnia 19 października 2021 r., III KK

375/21).

W realiach tej sprawy nie sposób obecnie stwierdzić, że zachodzą podstawy

do zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy, po

zapoznaniu się z zarzutami podniesionymi w kasacji, w tym także kwalifikowanym

przez obrońców jako uchybienie, o którym mowa 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (zarzut, że

sąd w niniejszej sprawie był nienależycie obsadzony z uwagi na to, że orzekający w

składzie sędzia został powołany na stanowisko Sędziego Sądu Okręgowego w

Szczecinie w wyniku rekomendacji – Krajowej Rady Sądownictwa-

ukonstytuowanej po nowelizacji ustawy o KRS z 2017 r.), stwierdzić wypada, że

zgodnie z treścią uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA I - 4110-

1/20 oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r. I KZP 2/22,

możliwość skutecznego zakwestionowania należytej obsady sądu - w przypadku

sądu powszechnego - uwarunkowana jest wykazaniem, że w konkretnej sprawie

wadliwość procesu powołania sędziego prowadziła do pozbawienia sędziego

przymiotu niezawisłości i bezstronności w ujęciu obiektywnym, a w konsekwencji

sądu orzekającego - do utraty przymiotu sądu jako sądu niezależnego i

bezstronnego. Brak jest zatem podstawy do przyjęcia w sposób generalny, że

każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania

udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie

spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem

III KK 158/26

3

jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (choć oczywiście

powołania te są wadliwe konstytucyjnie, z uwagi na brak wniosku konstytucyjnego

organu;[dotychczasowa tzw. KRS nie jest organem wskazanym w art. 186

Konstytucji RP, a zatem także z art. 179 Konstytucji)]. Oznacza to, że

udowodnienie zaistnienia nienależytej obsady sądu wymaga wykazania in concreto,

że sędzia powołany w takich okolicznościach nie gwarantuje minimalnego

standardu bezstronności i niezawisłości. Rzecz w tym, że w tej sprawie twierdzenie

skarżącego ma charakter ogólnikowy, nie zostało bowiem poparte żadnymi

konkretnymi okolicznościami, które dowodziłyby braku bezstronności i

niezależności sędziego orzekającego w postępowaniu odwoławczym. Co więcej, z

dotychczas przeprowadzonych przed Sądem Najwyższym postępowań, żadne z

wydanych rozstrzygnięć nie wskazuje na istnienie okoliczności potwierdzających

brak spełnienia przez tego sędziego standardu bezstronności i niezawisłości (por.

postanowienia SN z dni: 20 listopada 2025 r, III KK 580/25; 5 listopada 2025 r., III

KK 202/25; 3 lipca 2025 r., III KK 286/25; 31 lipca 2024 r., III KK 308/24). Trzeba

mieć na uwadze i to, że żaden z reprezentujących oskarżonego obrońców w toku

postępowania odwoławczego nie składał wniosku o wyłączenie sędziego, który w

ich ocenie nie spełnia standardów bezstronności i niezawisłości, choć skład sądu

był już wówczas im znany.

Sąd Najwyższy, po zapoznaniu się również z pozostałymi zarzutami

podniesionymi w kasacji, kwalifikowanymi przez obrońcę jako rażące naruszenie

prawa procesowego, w tym zarzutem obrazy art. 41 § 1 k.p.k. (pkt 3 kasacji),

stwierdza, że brak jest podstaw, aby już na tym etapie twierdzić, iż są one

oczywiście zasadne. Przeprowadzona na tym etapie analiza zarzutu obrazy art. 41

§ 1 k.p.k., stawianego w oparciu o fragment uzasadnienia sądu odwoławczego, nie

przekonuje obecnie, tj. na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania

wyroku, co do sugerowanego przez autora kasacji braku obiektywizmu w ocenie

dowodów, zwłaszcza, gdy zapoznać się z treścią całego uzasadnienia.

Powyższe prowadzi do konkluzji, że prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji

nie jest na tyle wysokie, aby wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, a

wskazywana przez obrońcę możliwość zaistnienia rażących naruszeń prawa, o

których wcześniej była mowa, wymaga pogłębionej analizy na rozprawie kasacyjnej.

III KK 158/26

4

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.

[WB]

[a.ł]