Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego za uporczywe nękanie jako oczywiście bezzasadną

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym.

III KK 166/26

2

W pierwszym jej zarzucie wskazano na rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 433§2

k.p.k. i art. 457§3 k.p.k. poprzez „niedokonanie należytej kontroli instancyjnej, polegającej na

lakonicznym odniesieniu się przez Sąd II instancji do szeregu zarzutów podniesionych w apelacji

oraz całkowitego braku odniesienia się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 170§1 pkt 2, 3 i 5

k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k. poprzez bezpodstawne oddalenie wniosku obrońcy o

przesłuchanie świadka A.Z.”.

Analiza motywów pisemnych orzeczenia Sądu II instancji prowadzi jednak do wniosku, że

Sąd ten odniósł się do prawie wszystkich zarzutów apelacji (o czym będzie mowa niżej), czyniąc to

w sposób wyczerpujący i rzetelny. Sąd ten zwrócił uwagę na fakt, że zeznania R.W. nie tylko

znajdowały oparcie w zeznaniach innych świadków, ale także w innych dowodach, takich jak

wydruki wiadomości SMS czy korespondencja listowna. I nawet, gdyby uznać za obroną, że o winie

skazanego w zakresie niektórych wydarzeń składających się na przypisane mu przestępstwo nie

świadczył jeden bezpośredni dowód, to ujawnione poszlaki łączyły się w nierozerwalny łańcuch

pozwalający na przypisanie mu sprawstwa, jak na przykład w przypadku zarysowania pojazdu

pokrzywdzonej. Sąd II instancji opisał powiązania pomiędzy poszczególnymi poszlakami w sposób

trafny i niewymagający powtórzenia.

O bezstronnym podejściu sądu, dokonaniu przez niego właściwej oceny materiału

dowodowego, przez pryzmat dyrektyw sformułowanych w art. 7 k.p.k. oraz uwzględnieniu zasady

in dubio pro reo, świadczy dobitnie wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego skazanemu tych

zachowań, co do których nie istniały dodatkowe dowody, które potwierdzałyby relację

pokrzywdzonej (uszkodzenie zamka w drzwiach i in.).

Wbrew twierdzeniom obrony, Sąd w sposób właściwy i zgodny z zasadami prawidłowego

rozumowania odniósł się do tłumaczeń skazanego na temat jego niewłaściwego zachowania

względem pokrzywdzonej i zaprezentował swoje stanowisko odnośnie tego, dlaczego działania

skazanego nosiły cechę uporczywości. Sąd też trafnie zwrócił uwagę na to, że zarzuty związane

z orzeczeniem wobec W.P. obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej pokrzywdzonej nie mogły

okazać się skuteczne, bowiem potencjalna możliwość ewentualnego dochodzenia w przyszłości

przez R.W. roszczeń od innych podmiotów i w odrębnych postępowaniach nie przekreśla

możliwości orzeczenia obowiązku naprawienia szkody w postępowaniu karnym od sprawcy czynu.

Wszystkie wywody tego Sądu należało uznać za zgodne z zasadami prawidłowego rozumowania i

doświadczenia życiowego, zaś w treści kasacji nie zdołano skutecznie podważyć takiej oceny.

Konkludując, uznać należało, że Sąd Odwoławczy przeprowadził kontrolę odwoławczą

zaskarżonego orzeczenia w sposób pełny i właściwy pod względem prawidłowości i zakresu

odniesienia się do zarzutów sformułowanych w pkt 1 lit. a) i pkt 2 apelacji, zaś jego motywy

pisemne w tym zakresie nie wskazują na naruszenie art. 433§2 k.p.k.

Osobno omówić trzeba natomiast zarzut nieodniesienia się przez Sąd do zarzutu

apelacyjnego dotyczącego uchybienia art. 170§1 pkt 2, 3 i 5 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 7

k.p.k. (pkt 1 lit. b) apelacji). Lektura motywów pisemnych Sądu II instancji potwierdza, że Sąd ten w

istocie nie przeprowadził kontroli odwoławczej w tym zakresie, co stanowi naruszenie art. 433§2

III KK 166/26

3

k.p.k. Jednocześnie jednak uznać należało, że uchybienie to nie mogło mieć wpływu na treść

wydanego orzeczenia.

Zauważenia wymaga, że wniosek o przesłuchanie świadka A.Z. złożony został w celu

wykazania faktu, że w okresie zarzucanych W.P. czynów, „a w szczególności <<poniżania R.W.

poprzez powieszenie na klamce jej mieszkania prezerwatywy; złośliwe uszkodzenie należących do

niej rzeczy poprzez wkładanie zapałek do zamka drzwi jej mieszkania (…)>> oskarżony przebywał za

granicą, w Niemczech” (k. 331). Owe zachowania zostały jednak wyeliminowane z opisu

przestępstwa przypisanego ostatecznie skazanemu. Co za tym idzie, niezależnie od decyzji

procesowej Sądu Rejonowego względem tego wniosku, a następnie postąpienia Sądu Okręgowego

odnośnie do sformułowanego w apelacji zarzutu w tym względzie, okoliczności, na które dowód

miał zostać przeprowadzony, znalazły się ostatecznie poza sferą przedmiotu postępowania w

niniejszej sprawie.

W drugim zarzucie kasacji wskazano na naruszenie przez Sąd Odwoławczy art. 437 k.p.k.

przez utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku, na skutek błędnego uznania, że Sąd I instancji nie

naruszył art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 5§2 k.p.k., jak również art. 46§1 k.k.

poprzez jego błędną wykładnię. Wskazanie, jako naruszonego, art. 437§1 k.p.k. jest jednak

niezrozumiałe, bowiem przepis ten określa jedynie rodzaje rozstrzygnięć, jakie może wydać sąd II

instancji. Właściwym było w tym zakresie postawienie zarzutu naruszenia art. 433§2 k.p.k. poprzez

niewłaściwe rozpoznanie zarzutów apelacji, co wszak uczyniono w zarzucie z pkt 1 kasacji i do czego

Sąd Najwyższy odniósł się powyżej.

Podsumowując, wywiedzioną kasację należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym.

Autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia o charakterze

rażącego naruszenia prawa, a tym bardziej takiego, które mogło mieć istotny wpływ na treść

orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów

sądowych postępowania kasacyjnego. Obrońcy wyznaczonemu z urzędu przyznano natomiast

wynagrodzenie według norm przypisanych.

[WB]

[a.ł]