Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary 4 lat dla adwokata S.L.

Obrońcy S.L. w dwóch nadzwyczajnych środkach zaskarżenia od

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z 5 listopada 2025 r.,

niezależnie od uchybień kasacyjnych, zamieścili wnioski o wstrzymanie wykonania

orzeczenia.

Stwierdzić należy, że wnioski obrońców nie zasługiwały na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania wyroku ma charakter wyjątkowy, dlatego

potrzeby zastosowania wstrzymania wykonania kary nie może uzasadniać sama

III KK 191/26

2

czynność procesowa - wniesienie kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero

wówczas, gdy charakter zarzutów kasacyjnych wskazuje na ich oczywistą

zasadność, a nadto wystąpiły szczególne, wyjątkowe okoliczności pozwalające

przyjąć, iż wykonanie orzeczenia mogłoby spowodować nieodwracalne,

niekorzystne dla skazanego skutki. Analizując treść poszczególnych podniesionych

w kasacjach zarzutów, w kontekście treści uzasadnienia zaskarżonego nimi wyroku

Sądu odwoławczego, nie można obecnie - niezależnie od przyszłego

rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności kasacji - przyjąć, że bardzo istotne

względy przemawiają za ich oczywistą zasadnością. Tego stanu rzeczy nie zmienia

fakt powołania w jednej z kasacji bezwzględnej przyczyny odwoławczej, którą w

niniejszej sprawie jest art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., albowiem – nie przesądzając z góry

wyniku postępowania kasacyjnego – samo wskazanie tego uchybienia nie czyni

S.L. , który w obecnej sytuacji procesowej jest uznany prawomocnym wyrokiem

sądowym za winnego popełnienia w czasie pełnienia zawodu adwokata szeregu

poważnych przestępstw w tym: dwóch oszustw (art. 286 § 1 k.k.), co najmniej

trzech czynów poplecznictwa w tym jednego popełnionego w ramach czynu

ciągłego z fałszerstwem intelektualnym, którego dopuścił się w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej (art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1

k.k.) oraz kradzieży zwykłej (art. 278 § 1 k.k.), za co został skazany na karę łączną

4 lat pozbawienia wolności i obowiązek naprawienia szkody z art. 46 § 1 k.k. –

niewinnym, co miałoby prowadzić do wstrzymania wykonania orzeczonej kary.

Wobec powyższych argumentów, a także wskutek niewykazania przez

skarżących żadnych wyjątkowych okoliczności uzasadniających zastosowanie art.

532 k.p.k., wniosek obrońcy należało uznać za niezasadny.

[J.J.]

[a.ł]

III KK 191/26

3