Sąd Najwyższy uchylił karę grzywny D. J., bo sąd wymierzył za mało stawek

III KK 193/26

2

Sąd Rejonowy w Tarnobrzegu wyrokiem nakazowym z dnia 26 czerwca

2025 r., sygn. akt II K 317/25, uznał D. J. za winnego popełnienia przestępstwa z art.

178a § 1 k.k. i za to na mocy art. 178a § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. w

zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 120 stawek

dziennych po 20 zł każda. Nadto, orzekł wobec oskarżonego środek karny zakazu

prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, na poczet którego

zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy, i świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł

na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, a

także orzekł o kosztach sądowych.

Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 26 listopada 2025 r.

Kasację od prawomocnego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny,

zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść D. J.. Skarżący

zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu

prawa materialnego, tj. art. 37a § 1 k.k., polegające na wymierzeniu oskarżonemu

wyrokiem nakazowym za przypisane mu przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., przy

zastosowaniu art. 37a § 1 k.k., kary grzywny w wysokości 120 stawek dziennych,

przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł, podczas gdy

stosownie do brzmienia wskazanego powyżej art. 37a § 1 k.k. wymierzona kara

grzywny nie mogła być niższa niż 150 stawek dziennych.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej

części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Tarnobrzegu w tym zakresie do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Kasacja ta jest w całości oczywiście zasadna i dlatego mogła zostać

uwzględniona na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 5 k.p.k.

Słusznie podnosi bowiem skarżący, że w realiach sprawy zastosowanie art.

37a § 1 k.k. było dopuszczalne, to jednak orzekając na podstawie tego przepisu karę

grzywny, Sąd Rejonowy był uprawniony wyłącznie do określenia jej wymiaru co

najmniej na 150 stawek dziennych. Wymierzając zatem karę 120 stawek dziennych

grzywny naruszył wskazany przepis prawa materialnego. Uchybienie to miało przy

tym charakter rażący i w sposób istotny wpłynęło na treść prawomocnego wyroku

nakazowego, gdyż w jego wyniku D. J. wymierzono mniejszą liczbę stawek

III KK 193/26

3

dziennych grzywny niż winno to nastąpić w sytuacji prawidłowego zastosowania

przepisów prawa materialnego.

Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części

dotyczącej orzeczenia o karze i przekazał sprawę w tym tylko zakresie Sądowi

Rejonowemu w Tarnobrzegu do ponownego rozpoznania. W postępowaniu

ponownym Sąd ten uwzględni powyższe zapatrywania.

Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w wyroku.

[J.J.]

[r.g.]

Marek Pietruszyński

Waldemar Płóciennik

Dariusz Świecki