Kasacja obrońcy skazanego na grzywnę pozostała bez rozpoznania jako niedopuszczalna

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 4 listopada 2024 r., sygn.

akt II K 1042/22 M.S. został uznany za winnego popełnienia występku z art. 286 § 1

k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., za który

wymierzono mu karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych ustalając, iż

III KK 214/26

2

jedna stawka dzienna grzywny wynosi 30 zł. Na podstawie art. 46 § 1 k.k.

zobowiązano oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem

przez uiszczenie kwoty 15 860 zł na rzecz pokrzywdzonej. Nadto orzeczono o

dowodach rzeczowych i kosztach postępowania.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone w całości przez obrońcę

oskarżonego oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej.

Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2025 r., sygn. akt III Ka 122/25 Sąd Okręgowy w

Rzeszowie zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że określił, iż podstawę

skazania i wymiaru kary stanowią przepisy kodeksu karnego w brzmieniu

obowiązującym od 1 lipca 2015 r., w pozostałej części utrzymując wyrok w mocy.

Kasację w tej sprawie wywiódł obrońca skazanego, który zaskarżając wyrok

sądu odwoławczego w całości podniósł zarzuty:

„rażącą obrazę przepisów prawa procesowego mogącą mieć istotny wpływ na treść

zapadłego wyroku, a w szczególności:

a) art. 442 § 3 k.p.k. - poprzez jego całkowite niezastosowanie, polegające na

zignorowaniu przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie wiążących zapatrywań prawnych

oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w uzasadnieniu wyroku

Sądu Okręgowego w Rzeszowie, którym uchylono poprzedni uniewinniający wyrok

Sądu Rejonowego i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania oraz

zaakceptowaniu powyższego uchybienia przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie w

postępowaniu apelacyjnym, bez przeprowadzenia rzeczywistej kontroli, czy Sąd I

instancji zastosował się do ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 442 §

3 k.p.k., co w konsekwencji doprowadziło do ponownego wydania rozstrzygnięcia

sprzecznego z wiążącymi ocenami prawnymi sądu odwoławczego, a tym samym

do naruszenia zasady dwuinstancyjności i rzetelności postępowania

odwoławczego;

b) art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. - poprzez

przeprowadzenie przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie nierzetelnej i niepełnej kontroli

instancyjnej, polegającej na:

-

pominięciu znacznej części materiału dowodowego ujawnionego w sprawie,

w szczególności dowodów i okoliczności przemawiających na korzyść M.S.,

III KK 214/26

3

-

ograniczeniu kontroli odwoławczej do aprobaty ustaleń i ocen Sądu I

instancji, bez samodzielnego, wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału

dowodowego,

-

braku odniesienia się do kluczowych zarzutów apelacyjnych dotyczących

charakteru relacji stron, rzeczywistego przebiegu zdarzeń oraz alternatywnej

kwalifikacji prawnej czynu, co w rezultacie doprowadziło do utrzymania w mocy

rozstrzygnięcia wadliwego, mimo że nawet przy przyjęciu odpowiedzialności karnej

skazanego jego zachowanie mogło wypełniać co najwyżej znamiona czynu z art.

284 § 1 k.k., którego karalność-w realiach niniejszej sprawy - uległa przedawnieniu,

co winno skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6

k.p.k.”

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o „uchylenie w całości wyroku Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 23 grudnia 2025 r., sygn. akt III Ka 122/25 i

umorzenie postępowania wobec zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej,

bądź o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu w Rzeszowie w aspekcie obrazy 433 § 2 k.p.k., 457 § 3 k.p.k. w zw. z

art. 410 k.p.k.”

W odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego, prokurator Prokuratury

Rejonowej w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasację obrońcy skazanego jako niedopuszczalną z mocy ustawy należało

pozostawić bez rozpoznania.

Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść

jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo na karę pozbawienia

wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a w sytuacji skazania na

inną karę, dla dopuszczalności kasacji wniesionej przez stronę konieczne jest

podniesienie zarzutu opartego na jednej z okoliczności wymienionych w art. 439 § 1

k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). W tym postępowaniu wobec M. S. co prawda

zapadł wyrok skazujący, jednak wymierzono mu wyłącznie karę grzywny.

Respektując więc wskazane powyżej ograniczenia obrońca mógł wnieść kasację

tylko w sytuacji dostrzeżenia zaistnienia uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k. Takiego

charakteru nie ma jednak żaden z zarzutów podniesionych w kasacji. Jak wynika z

III KK 214/26

4

treści opisanych przez obrońcę uchybień, wskazywany w pkt 2 b przepis art. 17 § 1

pkt 6 k.p.k. miałby znaleźć zastosowanie w sytuacji, w której skazanemu by

przypisano występek z art. 284 § 1 k.k., a nie jak to miało miejsce w tej sprawie z

art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. W rzeczywistości zatem obrońca zarzuca

sądowi odwoławczemu wadliwość ustaleń faktycznych, które, gdyby w jego ocenie

zostały poczynione prawidłowo, prowadziłyby do uznania, że zarzucane

skazanemu zachowanie wyczerpywało znamiona co najwyżej art. 284 § 1 k.k.,

którego karalność uległa przedawnieniu.

Skoro zatem charakter zarzutów podniesionych w kasacji, tak w warstwie formalnej

jak i merytorycznej, nie wskazywał na zaistnienie któregokolwiek z uchybień

wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k., należało odmówić jej przyjęcia. Wadliwe

nadanie biegu tak sformułowanej kasacji, powoduje, że obecnie, należało orzec o

pozostawieniu jej bez rozpoznania wobec jej niedopuszczalności.

Sąd Najwyższy zwolnił skazanego od kosztów postępowania kasacyjnego,

skoro przyczyną ich powstania była błędna decyzja o przyjęciu kasacji i nadaniu jej

dalszego biegu.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.

[WB]

[r.g.]