Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego za kradzież dwóch samochodów

J.W. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i

Zachód w Szczecinie z dnia 22 lipca 2022 r., sygn. akt IV K 631/20, na karę 4 lat

pozbawienia wolności za ciąg przestępstw, polegających na tym, że:

III KK 230/26

2

- w dniu 29 stycznia 2020 r. w S., przy ul. […], po uprzednim otwarciu drzwi do

samochodu nieustalonym narzędziem, działając wspólnie i w porozumieniu z M.R. i

R.M. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego marki M. o nr

rejestracyjnym […] o wartości 50 000 zł wraz z dwoma fotelikami dziecięcymi B. o

łącznej wartośc1.637,95 zł, czym działał na szkodę R.P. i S. Sp. z o.o. – czyn

kwalifikowany z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,

- w tym samym dniu, w S., przy ul. […], po uprzednim otwarciu drzwi do samochodu

nieustalonym narzędziem dokonał wspólnie i w porozumieniu z M.R. i R.M. zaboru

w celu przywłaszczenia samochodu osobowego marki M. o nr rejestracyjnym […]) o

wartości 80.000 zł wraz z dowodem rejestracyjnym od ww. pojazdu o nr (..), czym

działał na szkodę A.K. i S. Sp. z o.o. – czyn kwalifikowany z art. 279 § 1 k.k. w zb. z

art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,

przy czym obu przestępstw dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem

Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K 1008/16,

za czyn z art. 279 § 1 k.k. na karę roku pozbawienia wolności, którą odbywał w

okresie od dnia 27 października 2016 r. oraz od dnia 6 grudnia 2017 r. do dnia 5

grudnia 2018 r.

W pkt IV wyroku J.W. został na podstawie art. 46 § 1 k.k. obciążony wraz ze

współoskarżonymi obowiązkiem naprawienia szkody wyrządzonej wyżej

wymienionymi przestępstwami, poprzez zapłatę na rzecz R.P. kwoty 1.637,95 zł i

kwot 50000 zł oraz 80000 zł na rzecz S. Sp. z o.o.

Sąd Okręgowy w Szczecinie, po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez

obrońców oskarżonych, wyrokiem z dnia 1 grudnia 2023 r., sygn. akt IV Ka 253/23,

zmienił wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że - w opisie obu przypisanych

oskarżonemu J.W. czynów ustalił, iż konstruującą recydywę karę roku pozbawienia

wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 25.04.2017 r.

sygn. akt II K 1008/16 odbywał on w dniu 27.10.2016 r. oraz w okresach od

06.12.2017 r. do 30.01.2018 r. i od 04.02.2018 r. do 10.12.2018 r., w pozostałym

zaś zakresie utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

III KK 230/26

3

Obrońca J.W. wniósł kasację od wyroku Sądu odwoławczego, zaskarżając

go w części, w jakiej utrzymano w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji i zarzucił

rażące naruszenie:

„1) przepisów postępowania - art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., poprzez

nieodniesienie się do zarzutów apelacji lub odniesienie się ogólnikowe, lakoniczne i

stanowiące jedynie powtórzenie argumentacji Sądu I instancji do pozostałych

zarzutów;

2) przepisów postępowania art. 7 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść

zapadłego w sprawie orzeczenia, tj. poprzez przekroczenie granic swobodnej

oceny dowodów i tym samym dowolne przyjęcie, bez uwzględnienia wyjaśnień

oskarżonego, który nie popełnił zarzucanych mu czynów i oparcie jego skazania na

tym, że telefon o numerze […] zarejestrowany na skazanego J.W. logował się w

miejscu i czasie zbliżonym do dokonania kradzieży objętej niniejszym

postępowaniem w S. przy ul. […], telefony użytkowane przez wszystkich 3 [trzech]

oskarżonych, w tym i J.W. logowały się w zbliżonym do siebie czasie i miejscu, a

karty SIM telefonów wszystkich oskarżonych wyruszyły jednocześnie z

miejscowości L. i przemieszczały się razem do S. i z powrotem ze S. do K. dokąd

było miejsce docelowe telefonu skazanego J.W. i zbliżonego K. miejscowości R. –

M.R. i Z.- R.M., w sytuacji gdy udziału skazanego J.W. nie potwierdzają:

• współoskarżeni R.M. i M.R.

• nagrania monitoringu”.

Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu

Okręgowego w Szczecinie w zaskarżonym zakresie i uniewinnienie skazanego,

względnie przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym.

W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy prokurator wniósł o jej oddalenie

jako bezzasadnej w stopniu oczywistym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście bezzasadna, dlatego podlega rozpoznaniu i

oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Sąd Okręgowy w Szczecinie prawidłowo rozpoznał zarzut naruszenia art. 7

k.p.k. podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego, a następnie wyczerpująco – na

III KK 230/26

4

stronach 3-6 uzasadnienia - przedstawił motywy swojego rozstrzygnięcia. Autor

kasacji nie precyzuje w opisie pierwszego zarzutu kasacji, na jakiej podstawie

wnioskuje odmiennie. Poprzestaje na tym, że zarzuca Sądowi ad quem

„nieodniesienie się do zarzutów apelacji lub odniesienie się ogólnikowe, lakoniczne

i stanowiące jedynie powtórzenie argumentacji Sądu I instancji do pozostałych

zarzutów”.

Już samo cytowane stwierdzenie jest wewnętrznie sprzeczne, gdyż nie

można jednocześnie nie odnieść się do zarzutu i uczynić to - w sposób zdawkowy,

ale jednak. Nie ma zatem pewności, co dokładnie skarżący zarzuca Sądowi

odwoławczemu. Obrońca skazanego nie precyzuje w dodatku, na czym opiera

swoją krytyczną ocenę zaskarżonego wyroku i co jego zdaniem świadczy o mało

rzetelnym rozpoznaniu apelacji (nawiasem mówiąc, podniesiono w niej tylko jeden

zarzut, a nie więcej, jak sugeruje się w kasacji). Sąd Najwyższy wielokrotnie już

zwracał uwagę, że wykazanie wadliwości przeprowadzonej w sprawie kontroli

apelacyjnej poprzez zakwalifikowanie uchybień jako mających naruszać dyspozycje

art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. nie może ograniczać się wyłącznie do

formalnego powołania tych przepisów w zarzucie kasacji. Wymaga wykazania, iż

przy dokonywaniu kontroli odwoławczej sygnalizowane uchybienie rzeczywiście

zaistniało, a ponadto miało charakter rażący i można je przyrównywać w

konsekwencjach do uchybienia rangi bezwzględnego powodu odwoławczego z art.

439 k.p.k. Obrońca nie podołał temu zadaniu, poprzestając na ogólnej krytyce

rezultatu postępowania odwoławczego, stąd pierwszy zarzut kasacji nie jest

zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie.

Podniesiony w punkcie drugim kasacji zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. nie ma

charakteru kasacyjnego. Sąd drugiej instancji w zasadniczej mierze utrzymał w

mocy wyrok Sądu Rejonowego – dokonując w wyroku tego Sądu zaledwie

modyfikacji okresów wykonania kary, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w

Bolesławcu. Kwestia uprzedniej karalności oskarżonego za umyślne przestępstwo

podobne miała znaczenie dla kwalifikacji prawnej czynu, a dokładniej dla

możliwości przypisania oskarżonemu działania w warunkach powrotności do

przestępstwa, nie należała jednak do okoliczności żadnego z czynów przypisanych

J.W. w przedmiotowym postępowaniu. Sąd Okręgowy w Szczecinie nie czynił więc

III KK 230/26

5

co do tych przestępstw żadnych samodzielnych ustaleń faktycznych, a jedynie

kontrolował, czy ocena dowodów została przeprowadzona przez Sąd meriti z

poszanowaniem zasad opisanych w art. 7 k.p.k. Rozważany zarzut kasacji

adresowany jest zatem de facto do orzeczenia Sądu pierwszej instancji, które nie

podlega zaskarżeniu w niniejszym postępowaniu, jako że zgodnie z art. 519 k.p.k.

kasacja przysługuje stronie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego

kończącego postępowanie.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 7

k.p.k. ma w kasacji rację bytu wyłącznie wtedy, gdy sąd odwoławczy prowadził

postępowanie dowodowe (a w związku z tym musiał przeprowadzić ocenę nowo

pozyskanych dowodów) albo gdy, wydając wyrok reformatoryjny, odmiennie ocenił

przeprowadzone przez ten sąd dowody. Tylko wtedy bowiem sąd ad quem stosuje

samodzielnie art. 7 k.p.k. W pozostałych wypadkach jego rola ogranicza się do

kontrolowania prawidłowości zastosowania wskazanej normy prawnej na etapie

pierwszoinstancyjnym, co wyklucza możliwość jej bezpośredniego naruszenia.

Ponieważ oba podniesione w kasacji zarzuty cechują się oczywistą

bezzasadnością, należało rozstrzygnąć jak w postanowieniu, o kosztach sądowych

postępowania kasacyjnego orzekając w myśl art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.

Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]