Skazany za znieważenie i grożenie siekierą nie uniknie kary, SN oddalił kasację obrońcy

Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie wyrokiem z dnia 12 czerwca

2025 r. (sygn. akt V K 522/23) uznał R. T. za winnego popełnienia występku z art. 257 k.k. w zw. z

art. 57a § 1 k.k. (publiczne znieważenie pokrzywdzonej A. Y. z powodu jej przynależności narodowej,

działając bez powodu) oraz występku z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1

k.k. (grożenie śmiercią i uszkodzeniem ciała A. S. przy użyciu siekiery, w warunkach powrotu do

przestępstwa i o charakterze chuligańskim).

Za te czyny wymierzono mu odpowiednio kary 9 miesięcy oraz 1 roku i 2 miesięcy

pozbawienia wolności, orzekając karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz

nawiązki na rzecz pokrzywdzonych.

Sąd Okręgowy w Szczecinie, po rozpoznaniu apelacji obrońcy skazanego zarzucającej

obrazę art. 7 k.p.k. i błędne ustalenie chuligańskiego charakteru czynów oraz rażącą surowość kar,

wyrokiem z dnia 17 grudnia 2025 r. (sygn. akt IV Ka 1592/25) utrzymał zaskarżone orzeczenie w

mocy.

Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego kasację wywiódł obrońca skazanego adw. M.S.,

zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego, tj. art.

433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na pozornej kontroli odwoławczej zarzutów

apelacji dotyczących braku kierunkowego zamiaru z art. 257 k.k., niezasadnego przyjęcia działania

„bez powodu”, pominięcia tła konfliktu i stanu zdrowia skazanego, a także na nierzetelnym

rozpoznaniu zarzutu rażącej niewspółmierności kary.

W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy Szczecin-Zachód w Szczecinie wniósł o jej

oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w

stopniu oczywistym.

Podniesione w niej zarzuty rzekomej pozorności kontroli odwoławczej stanowiły w istocie

próbę wymuszenia ponownej, niedopuszczalnej w postępowaniu kasacyjnym weryfikacji ustaleń

faktycznych i oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji. Sąd Okręgowy w Szczecinie wywiązał

się ze wszystkich obowiązków nałożonych nań w art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k.,

szczegółowo i rzetelnie ustosunkowując się do realiów sprawy. Trafnie przyjął, że sprawstwo

skazanego w zakresie obu czynów znajduje bezpośrednie i niepodważalne oparcie w materiale

dowodowym – w tym w nagraniu z monitoringu (potwierdzającym wyzywanie pokrzywdzonej

słowami obelżywymi stricte z powodu jej narodowości) oraz w jednoznacznych zeznaniach

świadków incydentu z siekierą.

Sąd odwoławczy prawidłowo wykazuje, że wypowiadanie haseł nacjonalistycznych i

godzenie w godność z racji pochodzenia wyczerpuje znamiona działania bez powodu (art. 115 § 21

k.k.), co uzasadniało kwalifikację z art. 57a § 1 k.k.

III KK 253/26

3

Odnosząc się do wymiaru kary, Sąd Okręgowy słusznie zauważył, że wiek i dolegliwości

zdrowotne skazanego nie stały na przeszkodzie popełnieniu przez niego dynamicznych i

agresywnych przestępstw, zaś wymierzone kary jednostkowe oraz kara łączna należycie

uwzględniają znaczny stopień społecznej szkodliwości oraz uprzednią karalność w warunkach

recydywy z art. 64 § 1 k.k.

Sąd Najwyższy uznał, że postępowanie sądowe na żadnym etapie nie było

dotknięte rażącymi uchybieniami w zakresie prawa procesowego, na które powołuje

się obrońca. Wobec tego kasacja, która w istocie zmierza do ponownej,

niedopuszczalnej w tym trybie, oceny dowodów, została oddalona jako

bezzasadna.

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.

[J.J.]

[a.ł]