Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy, uznając że przedawnienie nie nastąpiło

Wyrokiem z dnia 12 marca 2025 roku Sąd Rejonowy dla Krakowa -

Krowodrzy w Krakowie w sprawie o sygn. akt II K 917/21/K uznał K. K. za winnego

popełnienia czynu zarzucanemu mu aktem oskarżenia stanowiącego przestępstwo

III KK 265/26

2

skarbowe z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 20 §2 k.k.s. w zw. z art. 61 §1 k.k.s. i art. 18

§3 k.k. w zw. z art. 20 §2 k.k.s. w zw. z art. 56 §1 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 1

k.k.s. w zw. z art. 6 §2 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. i art. 9 §3 k.k.s. i za to na mocy

art. 19 §1 k.k. w zw. z art. 20 §2 k.k.s. w zw. z art. 56 §1 k.k.s. w zw. z art. 7 §2

k.k.s. w zw. z art. 38 §1 pkt 1 k.k.s. i przy zastosowaniu art. 2 § 2 k.k.s. wymierzył

mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę 100 (stu) stawek

dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 150 (stu

pięćdziesięciu) złotych. Na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w

zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i przy zastosowaniu art. 2 § 2 k.k.s. Sąd I instancji

warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia

wolności na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata. W pkt III Sąd I instancji zasądził

od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, tj. kwotę 487,78 zł

tytułem zwrotu wydatków i kwotę 3.180 zł tytułem opłaty.

W wyniku apelacji wniesionej osobiście przez oskarżonego, Sąd Okręgowy

w Krakowie wyrokiem z dnia 1 grudnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt IV Ka

945/25 w pkt I zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w opisie czynu

przypisanego oskarżonemu w pkt I zastąpił wyrażenie „w kwocie co najmniej

840.086 zł, tj. łącznie co najmniej 1.866.856 zł co stanowi wielką wartość" słowami „

w kwocie 840.086 zł, tj. łącznie 1.866.858 zł co stanowi wielką wartość", natomiast

w pkt II, w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy oraz w pkt III

zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3.220 zł tytułem kosztów

sądowych za postępowanie odwoławcze.

Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego zarzucając rażące

naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a

mianowicie naruszenie art. 439 §1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 §1 pkt 6 k.p.k.,

poprzez bezzasadne uznanie, że w sprawie nie nastąpiło przedawnienie karalności,

podczas gdy do takiego przedawnienia doszło w dniu 31 grudnia 2020 roku.

Zarówno Sąd I, jak i II instancji prowadził postępowanie w sprawie pomimo

zaistnienia stanu przedawnienia karalności czynu przypisanego skazanemu, co

stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą skutkującą koniecznością uchylenia

zapadłych orzeczeń i umorzenia postępowania.

W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie w całości

III KK 265/26

3

wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie i uchylenie w całości zmienionego nim

wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie oraz umorzenie

postępowania wobec skazanego z uwagi na przedawnienie karalności czynu.

W pisemnych odpowiedziach na kasację Naczelnik Małopolskiego Urzędu

Celno – Skarbowego w Krakowie oraz prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków –

Prądnik Biały w Krakowie wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna i to w stopniu

oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu bez udziału stron.

W sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, mającego postać

bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw.

z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.

Jak słusznie dostrzega prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację, skarga

obrońcy opiera się na błędnym założeniu, że w niniejszej sprawie doszło do

przedawnienia karalności czynu przypisanego K. K. . Skarżący wywodzi swoją

argumentację z nieuprawnionego rozszerzenia skutków wyroku Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt P 12/22, na przepisy, których

ten wyrok nie dotyczył, oraz z błędnej interpretacji przepisów intertemporalnych.

Skarżący podnosi, że mechanizm zawieszenia biegu przedawmienia wynikający z

tzw. ustawodawstwa covidowego jest w całości niekonstytucyjny. Należy jednak

podkreślić, że przywoływany wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 12/22

dotyczył wyłącznie przepisu art. 15zzr1 ust. 1 ustawy COVID-19 (Dz. U. z 2023 r.

poz. 1327). Trybunał nie wypowiedział się w przedmiocie niekonstytucyjności art.

15zzr ust. 6., który obowiązywał w okresie od 31 marca 2020 r. do 16 maja 2020 r.

Zgodnie z zasadą domniemania konstytucyjności aktów normatywnych, przepis ten

stanowił w pełni skuteczną podstawę prawną zawieszenia biegu przedawnienia na

okres 46 dni. Sąd II instancji słusznie przyjął, że okres ten należy doliczyć do

pierwotnego terminu przedawnienia (uzasadnienie SO s. 4 – 5).

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 lutego 2023 r., II KK 597/22,

jednoznacznie przesądził, że mechanizm wstrzymania biegu przedawnienia

karalności znajduje zastosowanie do wszystkich czynów popełnionych przed

wejściem w życie opisanej regulacji, o ile termin przedawnienia nie upłynął przed

III KK 265/26

4

datą ich wejścia w życie.

W realiach niniejszej sprawy bieg przedawnienia dla czynu z 2010 r. upływał

z dniem 31 grudnia 2020 r. W dniu 31 marca 2020 r. (a zatem przed upływem

terminu) wszedł w życie art. 15zzr ust. 6, który skutecznie zawiesił ten bieg na 46

dni. Wydłużenie terminu o owe 46 dni spowodowało, że przedawnienie nastąpiłoby

dopiero w połowie lutego 2021 r. Czynność procesowa ad personom (ogłoszenie

zarzutów) miała miejsce 18 stycznia 2021 r., a zatem w czasie, gdy karalność

czynu nadal trwała.

Ponieważ termin przedawnienia karalności został skutecznie wydłużony o

okres 46 dni wynikający z art. 15zzr ust. 6, czynność postawienia zarzutów z dnia

18 stycznia 2021 r. doprowadziła do dalszego przedłużenia przedawnienia o

kolejne 10 lat na podstawie art. 44 § 5 k.k.s. Tym samym nie zaistniała negatywna

przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., a zaskarżony wyrok nie jest

dotknięty bezwzględną przyczyną odwoławczą (art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji i na podstawie art.

113 § 1 k.k.s. w zw. z art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi

postępowania kasacyjnego obciążając skazanego.

[J.J.]

[a.ł]