Sąd Najwyższy nie aresztował 14 oskarżonych, zastosował dozór policji i zakaz wyjazdu

Wobec uchylenia prawomocnego wyroku i konieczności powtórzenia

postępowania odwoławczego, w tym rozpoznania apelacji prokuratora na

niekorzyść oskarżonych w zakresie orzeczonych kar, konieczne stało się

rozważenie istnienia podstaw do zabezpieczenia toku tego etapu postępowania

karnego. Bezspornie spełniona jest przesłanka z art. 249 § 1 k.p.k., skoro wszyscy

oskarżeni zostali skazani przez sąd pierwszej instancji. Spełniona jest także

przesłanka z art. 258 § 2 k.p.k., albowiem wniesiona została apelacja prokuratora

III KK 313/25

3

na niekorzyść wszystkich oskarżonych, a w wyroku, który został uchylony na skutek

wniesienia kasacji, orzeczono przecież surowe kary pozbawienia wolności (kary 3

lat i 6 miesięcy oraz jedna kara 4 lata i sześciu miesięcy), które mogą zostać

orzeczona także w powtórnym procesie. W układzie procesowym, gdy

postępowanie karne będzie odbywać się na etapie postępowania odwoławczego

zbędne jest stosowanie tymczasowego aresztowania wobec oskarżonych,

zwłaszcza gdy dostrzec, iż już na etapie postępowania karnego przed

rozpoczęciem przewodu sądowego w sądzie pierwszej instancji, stosowane były

wobec oskarżonych środki zapobiegawcze o charakterze wolnościowym i

zabezpieczyły one tok postępowania sądowego w sposób prawidłowy. W tej

sytuacji, uchylenie prawomocnego wyroku i przekazanie sprawy tylko do

ponownego rozpoznania apelacji (w tym apelacji na niekorzyść w kontekście zbyt

łagodnych kar pozbawienia wolności), nie wymaga stosowania środka

najsurowszego, a – jak dowiodło tego postępowanie w tej sprawie –

wystarczającym będzie do zabezpieczenia toku postępowania zastosowanie

środków wolnościowych wskazanych w treści postanowienia.

Z tych wszystkich powodów konieczne stało się wydanie niniejszego

postanowienia.

[J.J.]

[r.g.]

Jarosław Matras

Michał Laskowski

Waldemar Płóciennik