Sąd Najwyższy odmówił wstrzymania wykonania wyroku skazującego K.B. do czasu rozpoznania kasacji

Sąd Rejonowy dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie, wyrokiem z dnia 20

grudnia 2023 r., sygn. akt II K 521/21/N, skazał K.B. za przestępstwa z art. 286 § 1

k.k. i art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z art. 286 § 1 k.k., art. 190a § 2 k.k. i

art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z art. 284 § 1 k.k., wymierzając za nie kary

jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny oraz orzekając kary łączne: 3 lat

pozbawienia wolności i 200 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda. Orzekł także

środki kompensacyjne z art. 46 k.k.

III KK 326/26

2

Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją obrońcy oskarżonej, w której

zarzucono obrazę przepisów postępowania - art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k., art. 410

k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. Okazała się ona jednak nieskuteczna. Sąd Okręgowy w

Krakowie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt IV Ka 878/24, zmienił

zaskarżony wyrok tylko o tyle, że uzupełnił podstawę prawną skazania oskarżonej

za czyn z art. 190a § 2 k.k. o przepis art. 4 § 1 k.k.

Orzeczenie to w całości zaskarżył obrońca oskarżonej. Wskazując na

wystąpienie bezwzględnych przyczyn odwoławczych z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i

zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 6 k.p.k. w zw. z art.

378 § 2 k.p.k. wniósł o uchylenie wyroku Sądów drugiej instancji i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Kasacja zawierała ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego

wyroku. Został on powtórzony w piśmie obrońcy skazanej z dnia 3 czerwca 2026 r.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Wniosek obrońcy skazanej nie jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 532 § 1

k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie

zaskarżonego orzeczenia.

Należy jednak podkreślić, że samo wniesienie kasacji nie uzasadnia

odstąpienia od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń.

Konieczne jest bowiem zaistnienie wyjątkowych względów pozwalających na

ustalenie, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować

dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Stanowisko

Sądu Najwyższego, że instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia, o której

mowa w art. 532 § 1 k.p.k., ma wyjątkowy charakter, jako odstępstwo od zasady

sformułowanej w art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne

z chwilą uprawomocnienia, jest od lat niezmienne. O sytuacji uzasadniającej

wstrzymanie wykonania orzeczenia w postępowaniu kasacyjnym można mówić

wówczas, gdy dokonując choćby pobieżnej analizy kasacji, można nabrać

przekonania o jej zasadności ze względu na rangę podniesionych zarzutów i ich

oczywistą zasadność.

Nie przesądzając w tym miejscu o zasadności kasacji, której rozpoznanie

wymaga pogłębionej analizy na rozprawie, stwierdzić trzeba, że mimo wagi

III KK 326/26

3

podniesionych w kasacji uchybień, w realiach rozpoznawanej sprawy nie można

mówić o oczywistej, wprost rzucającej się oczy zasadności nadzwyczajnego środka

zaskarżenia. Dotyczy to również podnoszonego w kasacji uchybienia z art. 439 § 1

pkt 2 k.p.k., którego wystąpienie, z uwagi udział w składzie sądu osób powołanych

na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej

Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8

grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), wymaga – zgodnie z powołaną w kasacji

uchwałą składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20) –

stwierdzenia, że wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych

okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w

rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw

Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust, 1 Konwencji o ochronie praw

człowieka i podstawowych wolności. Zauważyć trzeba, że oskarżyciel publiczny,

odnosząc się w pisemnej odpowiedzi na kasację do trafności stawianych w niej

zarzutów, ocenił wniesioną kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym.

Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie zagadnienia incydentalnego i nie

przesądza, w jaki sposób Sąd Najwyższy rozstrzygnie co do meritum samej kasacji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

[WB]

[a.ł]