Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary 12 lat i 4 miesięcy dla skazanego

Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem z dnia 17 października 2025 r. w

sprawie IX Ka 994/25, zmienił zaskarżony apelacjami obrońców skazanego wyrok

Sąd Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim z dnia 3 lutego 2025 r., m.in. w ten

sposób, że orzekł wobec P.M. karę łączą pozbawienia wolności w wymiarze 12 lat i

4 miesięcy za popełnienie czynów z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., art.

178a § 1 k.k. oraz czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o

przeciwdziałaniu narkomanii.

We wniesionej na korzyść skazanego kasacji, obrońca podniósł szereg

zarzutów rażącego naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia, tj. m.in. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. i art. 458

III KK 327/26

2

k.p.k., art. 410 k.p.k. czy art. 7 k.p.k., jednocześnie wnosząc o wstrzymanie

wykonania zaskarżonego wyroku do czasu rozpoznania kasacji.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Ma rację skarżący wskazując w uzasadnieniu, że zastosowanie wstrzymania

wykonania zaskarżonego orzeczenia winno być uzasadnione szczególnymi w

swojej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary

przed kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne i w zasadzie

nieodwracalne następstwa. Tego rodzaju skutki, jak zauważa Sąd Najwyższy w

sprawie V KK 33/25, do której odwołuje się obrońca, mogą zaistnieć wówczas, gdy

już pobieżna analiza podniesionych w kasacji zarzutów świadczy o jej zasadności,

a tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku. Wtedy bowiem

dochodzi do sytuacji, w której skazany odbywałby karę, której z racji na charakter

uchybień, którymi jest dotknięty zaskarżony wyrok, wykonywać nie powinien

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2025 r., V KK 33/25).

W pełni podzielając przedstawione powyżej uwagi i kierując się nimi, Sąd

Najwyższy dokonując wstępnej kontroli wniesionej w przedmiotowej sprawie kasacji,

nie znalazł podstaw do jednoznacznego uznania stawianych w niej zarzutów za

oczywiście zasadne. „Inne rażące naruszenie prawa”, w rozumieniu art. 523 k.p.k.,

na które wskazuje obrońca P.M. w zarzutach kasacyjnych, to naruszenie prawa

porównywalne, jeśli chodzi o wagę i doniosłość konsekwencji, z naruszeniami

wymienionymi w art. 439 k.p.k. i może być ocenione jako rażące w sytuacji, gdy

sposób procedowania Sądu, względnie przyjęta przez Sąd interpretacja przepisu

albo sposób zastosowania przez Sąd prawa, są w sposób oczywisty wadliwe i już

pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o

konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku.

Przeprowadzona na tym etapie analiza nie przesądza o ostatecznym

kierunku rozstrzygnięcia sprawy, które musi być poprzedzone jednak pogłębioną

analizą i oceną podniesionych zarzutów kasacyjnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

III KK 327/26

3

[a.ł]