SN odmówił wstrzymania wykonania wyroku skazującego E.D. mimo kasacji obrońcy

Sąd Rejonowy w Wieliczce, wyrokiem z dnia 23 września 2025 r., sygn. II K

166/25, skazał E.D. za czyny z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. na karę roku

i 6 miesięcy ograniczenia wolności oraz za czyn z art. 300 § 2 k.k. na karę 4

miesięcy pozbawienia wolności.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości apelacją obrońcy oskarżonego,

który zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych i rażącą niewspółmierność kary.

Na tej podstawie wniósł o uniewinnienie oskarżonego bądź – ewentualnie –

III KK 337/26

2

uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a w stosunku

do czynu z art. 300 § 2 k.k. wymierzenie kary grzywny w miejsce kary pozbawienia

wolności. Apelację złożył również pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego,

formułując zarzut niewspółmierności kary.

Sąd Okręgowy w Krakowie, wyrokiem z dnia 17 marca 2025 r., sygn. IV Ka

2128/25, zmienił zaskarżony wyrok, wymierzając w miejsce kary ograniczenia

wolności karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i orzekając karę łączną roku i

6 miesięcy pozbawienia wolności.

Kasację od powyższego wyroku wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go

w całości i zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. i

art. 434 § 1 pkt 1-3 k.p.k. W konkluzji kasacji wniósł o uchylenie w całości wyroku

Sądu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W ramach kasacji skarżący wniósł także o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.

W ocenie Sądu Najwyższego wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie.

Z treści art. 532 § 1 k.p.k. wynika, że wstrzymanie wykonania

prawomocnego orzeczenia zaskarżonego kasacją stanowi uprawnienie, a nie

obowiązek Sądu Najwyższego. Fakultatywny charakter tego środka sprawia, że jest

on wyjątkiem od wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w. zasady niezwłocznej wykonalności

prawomocnych wyroków. Sąd Najwyższy korzysta z tego uprawnienia z dużą

ostrożnością, uznając ingerencję w sferę wykonawczą za uzasadnioną jedynie w

przypadkach wyjątkowych. Podstawową przesłanką przemawiającą za

zastosowaniem tego instrumentu jest wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia

kasacji, związane z występowaniem poważnych i oczywistych, wręcz widocznych

na pierwszy rzut oka uchybień. W takich okolicznościach wstrzymanie wykonania

kary zapobiega powstaniu nieodwracalnych skutków dla strony, które mogłyby

sprawić, że ewentualne późniejsze uchylenie wyroku okazałoby się

bezprzedmiotowe z punktu widzenia ochrony jej praw.

W rozpoznawanej sprawie Sąd Najwyższy, przeprowadzając wstępną

kontrolę incydentalną, stwierdził brak szczególnych okoliczności uzasadniających

odstępstwo od zasady stabilności prawomocnych orzeczeń. Zarzuty kasacyjne

wymagają pogłębionej analizy, jednak na etapie wstępnym nie pozwalają na

III KK 337/26

3

stwierdzenie oczywistości naruszenia prawa. W ocenie Sądu argumentacja skargi

nie ujawnia wad tego rodzaju, które już przy pierwszym badaniu akt nakazywałyby

natychmiastowe wstrzymanie wykonania wyroku. Zauważyć trzeba, że oskarżyciel

publiczny, odnosząc się w pisemnej odpowiedzi na kasację do trafności stawianych

w niej zarzutów, ocenił wniesioną kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym.

Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie zagadnienia incydentalnego i nie

przesądza, w jaki sposób Sąd Najwyższy rozstrzygnie co do meritum samej kasacji.

Co zaś się tyczy eksponowanych w uzasadnieniu wniosku względów

rodzinnych skazanego, to jeżeli one występują, mogą stanowić podstawę do

stosowania odpowiednich instytucji prawa karnego wykonawczego, co nie leży w

gestii Sądu kasacyjnego.

Kierując się przedstawioną powyżej argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji.

[WB]

[a.ł]