Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku skazanemu za kradzież z włamaniem

Skazany D.S. złożył kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego kasacją orzeczenia.

We wniosku podniósł, że z nieznanych mu przyczyn po raz kolejny nie

odbyła się jego sprawa kasacyjna, co narusza jego prawa obywatelskie z powodu

przewlekłości postępowania. Podniósł również, że niesłusznie przypisano mu

popełnienie przestępstwa kradzieży z włamaniem. Nadto stwierdził, że wyrok w

jego sprawie wydała sędzia, która nie brała udziału w postępowania sądowym.

III KK 35/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowany jest utrwalony pogląd, że

wstrzymanie wykonania wyroku na podstawie art. 532 k.p.k., jest odstępstwem od

zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń (art. 9 § 2 k.k.w.).

Zastosowanie tej instytucji może więc nastąpić tylko wyjątkowo. Kontrola kasacyjna

dotyczy bowiem prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, a więc wyroku

objętego domniemaniem prawidłowości ustaleń i trafności rozstrzygnięć w nim

zawartych.

Szczególne uprawnienie Sądu kasacyjnego wynikające z art. 532 k.p.k.

wymaga potwierdzenia, że w sprawie zaistniały szczególne, nadzwyczajne względy

nakazujące pozbawienia w tym trybie prawomocnego wyroku atrybutu

wykonalności. Powodem ku temu może być zasadność argumentacji

przedstawionej na poparcie zarzutów kasacji, stwarzająca wysokie

prawdopodobieństwo wydania orzeczenia kasatoryjnego. Okoliczność ta musi być

jednak dostrzegalna już „ na pierwszy rzut oka”, skoro procedowanie na podstawie

art. 532 k.p.k. następuje przed merytorycznym rozpoznaniem kasacji.

W wniosku o wstrzymanie skazany podniósł, że wstrzymanie wykonania

orzeczenia jest uzasadnione tym, że niesłusznie przypisano mu popełnienie

przestępstwa kradzieży z włamaniem. Taki też zarzut wyłącznie co do

przypisanego mu czynu popełnionego wspólnie z E.R., został sformułowany w

kasacji. Zarzut ten rozważony całościowo, w odniesieniu do wszystkich okoliczności

charakteryzujących sposób działanie skazanych w zakresie tego przypisanego

przestępstwa, z uwzględnieniem argumentacji przedstawionej w wyrokach obu

sądów, nie ma, na tym etapie rozważań, waloru oczywistej zasadności.

Twierdzenie, na tym etapie postępowania, o niesłuszności całego rozstrzygnięcia,

które zapadło wobec skazanego D.S. nie jest trafne. W tym kontekście podnieść

również należało, że oprócz wskazanego przestępstwa w wyroku sądu pierwszej

instancji przypisano nadto skazanemu D.S. popełnienie, z innymi osobami,

przestępstwa zwykłej kradzieży.

Rozważając wskazaną przez skazanego okoliczności wydania wyroku przez

sędzię, która nie brała udziału w postępowaniu sądowym, podnieść należało, że

III KK 35/26

3

na obecnym etapie postępowania, nie ma podstaw do potwierdzenia stwierdzenia

skazanego.

W końcu podnieść należało, że rzeczywiście rozprawa kasacyjna została

dwukrotnie odwołana, ale z powodu usprawiedliwionych nieobecności sędziów

wyznaczonych do składu sądu kasacyjnego. Zatem wnioskowanie skazanego o

nieuzasadnionej bezczynności sądu kasacyjnego nie jest trafne.

Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.

[WB]

[r.g.]