Skazana N. J. nie dostała wstrzymania kary do czasu rozpoznania kasacji

W dniu 24 września 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy

skazanych N. J. i R. A., który wyrok sądu odwoławczego zaskarżył w całości,

podnosząc zarzut wystąpienia bezwzględnej przesłanki procesowej z art. 439 § 1

pkt 2 k.p.k. w postaci nienależytej obsady Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu

(zarzut 1), a nadto – w części odnoszącej się do skazanej N. J. – zarzuty rażącego

naruszenia art. 41 § 1 k.p.k. (zarzut 2), art. 370 § 4 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k.

III KK 557/25

2

w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. (zarzut 3), art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410

k.p.k. (zarzut 4) oraz art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. (zarzut 5).

Obrońca w przedmiotowej kasacji, powołując się na przepis art. 532 § 1 k.p.k.,

zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w zakresie

dotyczącym skazanej N. J. – do czasu rozpoznania kasacji. W uzasadnieniu

wniosku podał, że za jego uwzględnieniem przemawia „ranga i charakter

postawionych w kasacji zarzutów, wskazujących już przy wstępnej ocenie na ich

oczywistą trafność, a przez to skuteczność”. W ocenie wnioskodawcy istnieje zatem

realne niebezpieczeństwo poniesienia przez skazaną dolegliwości wynikającej

z wykonania prawomocnego wyroku, której nie powinna doznać wobec „zasadności

wniesionej kasacji”. Obrońca wskazał, że „skutków wykonania niesłusznej kary

pozbawienia wolności nie sposób już będzie odwrócić”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zastosowanie instytucji opisanej w art. 532 § 1 k.p.k., mówiącej o tym, że w

razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego

orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia

kasacji, stanowi odstępstwo od zasady natychmiastowej wykonalności

prawomocnych wyroków określonej w art. 9 § 2 k.k.w. Wstrzymanie wykonania

prawomocnego orzeczenia ma tym samym charakter wyjątkowy, a skorzystanie z

tego rozwiązania staje się możliwe dopiero przy łącznym spełnieniu dwóch

przesłanek, tj. wystąpienia oczywistej zasadności zarzutów podniesionych w

nadzwyczajnym środku odwoławczym oraz wykazania przez wnioskującego, że

dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać wyjątkowo dolegliwe i

nieodwracalne dla skazanego skutki (zob. postanowienie SN z dnia 15 lutego

2018 r., II KK 23/18; postanowienie SN z dnia 7 września 1998 r., II KKN 262/98;

postanowienie SN z dnia 14 czerwca 2018 r., II KK 184/18).

Wstępna analiza kasacji wniesionej na korzyść skazanej N. J. nie pozwala

stwierdzić zaistnienia wyżej wskazanych okoliczności. Autor tego nadzwyczajnego

środka odwoławczego podniósł co prawda zarzut bezwzględnej przyczyny

odwoławczej w postaci nienależytej obsady sądu ad quem, niemniej wskazywane

uchybienie nie skutkuje w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego automatycznie

III KK 557/25

3

zaistnieniem przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Również pozostałe zarzuty nie są

na tyle oczywiste, aby na tym etapie przesądzać o ich zasadności czy

niezasadności. Dotyczą one zarówno jakości przeprowadzonej przez sąd

odwoławczy kontroli instancyjnej, jak też zastrzeżeń skarżącego co do

bezstronności składu organu ad quem, a także obiekcji co do sposobu

przeprowadzenia postępowania dowodowego w toku postępowania apelacyjnego

oraz dokonanej na tym etapie ewaluacji dowodów. Ocena zasadności tych

zarzutów wymaga zatem podjęcia szczegółowej i pogłębionej analizy akt sprawy. W

tej sytuacji wskazywana przez wnioskodawcę obawa, że wykonanie przez skazaną

wymierzonej jej kary rodzić będzie nieodwracalne skutki, nie jest wystarczającym

powodem do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1

k.p.k. Tego rodzaju okoliczność musi być bowiem powiązana ze stwierdzeniem

ewidentnej, niejako „rzucającej się w oczy” wadliwości zaskarżonego wyroku, której

– jak wskazano wyżej – Sąd Najwyższy nie dopatrzył się podczas wstępnej analizy

zarzutów kasacyjnych.

Końcowo podkreślić należy, że niniejsze orzeczenie w żadnej mierze nie

przesądza o treści przyszłego rozstrzygnięcia co do wniesionej kasacji. Co więcej,

nie wyklucza nawet uznania zarzutów postawionych w kasacji za oczywiście

zasadne (zob. postanowienie SN z dnia 11 marca 2022 r., III KO 12/22).

Z tych też względów orzeczono jak w sentencji.

[J.J.]

[r.g.]