Zwabił pokrzywdzonego do mieszkania, gdzie go pobito. SN oddalił kasację obrońcy

Wyrokiem z dnia 6 maja 2024 r., sygn. akt III K 90/23, Sąd Okręgowy w

Kielcach uznał D.G. za winnego tego, że w dniu 1 października 2022 r. w K. w

zamiarze, aby M.K. oraz dwie inne ustalone osoby popełniły czyn zabroniony

polegający na wzięciu udziału w pobiciu R.K. poprzez zadawanie mu uderzeń po

III KK 630/25

2

całym ciele, w którym narażono go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia

albo ciężkiego oraz średniego uszczerbku na zdrowiu, ułatwił im jego popełnienie,

w ten sposób, że zwabił w/w do mieszkania gdzie przebywali w/w oraz opuścił je, tj.

popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. i za ten czyn

wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Orzekł także, wobec tego

skazanego, środek kompensacyjny w postaci zadośćuczynienia za doznaną

krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego koty 2.000 zł oraz zaliczył D.G.

na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej w wyroku okres zatrzymania w

sprawie, a także rozstrzygnął w przedmiocie kosztów.

Od powyższego wyroku apelację wywiódł obrońca D.G. adw. M.D.

zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

mający istotny wpływ na jego treść polegający na przyjęciu wbrew zgromadzonym

dowodom i wyjaśnieniom oskarżonego, że doszło do popełnienia czynu

zabronionego i zawinionego przez oskarżonego. W uzasadnieniu środka

zaskarżenia obrońca wskazał, że przeciwko w/w stwierdzeniom przemawiają

zarówno wyjaśnienia D.G., jak i obiektywny dowód w postaci zapisu monitoringu.

Wyrokiem z dnia 29 listopada 2024 r., sygn. akt II AKa 248/24 Sąd

Apelacyjny w Krakowie zmienił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji w ten

sposób, że na podstawie art. 455 k.k. poprawił błędną kwalifikację prawną czynu

przypisanego skazanemu o art. 4 § 1 k.k., zaś w pozostałym zakresie wyrok

utrzymał w mocy.

Kasację od wyroku Sądu drugiej instancji wniósł obrońca skazanego D.G..

Zaskarżył wyrok Sądu odwoławczego w całości, podnosząc rażące naruszenie

przepisów prawa, tj. obrazę przepisów postępowania w postaci art. 410 w zw. z art.

458 k.p.k., poprzez nieuwzględnienie przy rozpoznawaniu apelacji od wyroku Sądu

Okręgowego w Kielcach całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,

to jest pominięcie w swoich rozważaniach wyjaśnień i wniosków dowodowych

skazanego D.G., które zgłaszał on dwukrotnie już na etapie postępowania

przygotowawczego (k. 726 akt) oraz pominięcie zeznań świadków B. R. oraz R. K.

obu niezmiernie istotnych dla oceny zasadności postawionego D.G. zarzutu oraz

oceny zasadności zarzutów apelacji wniesionej na jego korzyść, ponadto poprzez

pominięcie skonfrontowania protokołów obu oględzin nagrania monitoringu z daty

III KK 630/25

3

zdarzenia: z etapu postępowania przygotowawczego oraz postępowania przed

sądem I instancji i nieprawidłową ocenę znaczenia przesunięcia czasowego

zalegającego w aktach sprawy nagrania monitoringu dla oceny wyjaśnień

skazanego D.G. niezmiernie istotnych dla oceny zasadności postawionego D.G.

zarzutu oraz oceny zasadności zarzutów apelacji wniesionej na jego korzyść .

Formułując przytoczone zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w

Krakowie.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako

oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną należało oddalić

na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.

Na wstępie należy przypomnieć autorowi nadzwyczajnego środka

zaskarżenia, że postępowanie kasacyjne w sprawach karnych nie służy

weryfikowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w sądach niższej instancji, co jak

trafnie zwrócił uwagę prokurator w odpowiedzi na kasację, ma miejsce na gruncie

analizowanej sprawy. Podniesiony przez obrońcę skazanego w nadzwyczajnym

środku zaskarżenia zarzut kwestionujący ocenę dowodów w istocie swej

adresowany jest wprost do orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Podważa bowiem

stan faktyczny przez ten Sąd ustalony i zaaprobowany przez Sąd drugiej instancji.

Sąd Apelacyjny w Krakowie poprawnie odniósł się do podniesionego w

apelacji zarzutu, przekonująco wskazując, dlaczego w jego ocenie zebrany materiał

dowodowy był wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie i w ich

następstwie podjęcia określonych w wyroku rozstrzygnięć procesowych. Sąd

odwoławczy prawidłowo skontrolował przebieg przeprowadzonego postępowania

dowodowego przed Sądem pierwszej instancji. Warto nadmienić w tym miejscu, że

Sąd drugiej instancji aprobując kontrolowane rozstrzygniecie Sądu Okręgowego nie

pozostał obojętny wobec zauważanych niedostatków uzasadnienia Sądu pierwszej

instancji, w szczególności w zakresie oceny wyjaśnień skazanego, akcentując je

oraz jednocześnie zaznaczając, że kontroli instancyjnej podlega rzeczone już

orzeczenie Sądu Okręgowego w Kielcach, a nie jego uzasadnienie.

III KK 630/25

4

Odnosząc się wprost do zarzutu kasacji należy stwierdzić, że Sąd

Apelacyjny w Krakowie miał na uwadze całokształt materiału dowodowego

zgromadzonego w niniejszej sprawie, do którego odwołuje się skarżący w swojej

skardze, w tym w szczególności zapis monitoringu. Sąd dokonał analizy zeznań

R.K. oraz wspierających je dowodów w postaci zeznań E.W. i W.S. przedstawiając

przekonującą argumentację wskazującą na powody, dla których powołane przez

obrońcę skazanego dowody w postaci twierdzeń B.R. oraz R.K. nie mogą

prowadzić do odmiennych ustaleń aniżeli poczynione przez Sąd Okręgowy w

Kielcach. Wskazane wcześniej zeznania R.K., E.W. oraz W.S. korelują ze sobą, a

zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia

życiowego, pozwalają na przyjęcie i ustalenie w sprawie niniejszej wyłaniającej się

z dowodów przez te osobowe źródła przedstawionych wersji wydarzeń, a

odrzucenie z przedstawionych szczegółowo w uzasadnieniu Sądu odwoławczego

względów, innych wersji (zob. s. 29-.35 uzasadnienia Sądu Apelacyjnego w

Krakowie). Było to postąpienie trafne, które znalazło swoje odzwierciedlenie w

pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Wobec powyższego brak

konieczności przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego w

niniejszej sprawie.

Ustalony przez Sąd pierwszej instancji i zaaprobowany przez Sąd drugiej

instancji stan faktyczny wobec przedstawionej w uzasadnieniu Sądu Apelacyjnego

rozbudowanej argumentacji nie budzi bowiem wątpliwości. Skarżący zaś w treści

sporządzonego nadzwyczajnego środka zaskarżenia próbuje przekonać, że

zgromadzone w sprawie dowody winny być ocenione inaczej, zgodnie z punktem

widzenia jej autora. Polemizuje zatem z ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów,

zaaprobowaną przez Sąd odwoławczy, a ponadto kolejny raz przedstawia

okoliczności już rozważane i oceniane także przez ten Sąd, jako wyraz braku

akceptacji niekorzystnego rozstrzygnięcia zapadłego na skutek nieuwzględnienia

zarzutów apelacyjnych. Na poparcie swego twierdzenia dotyczącego pominięcia

kwestii przesunięcia czasowego nagrania monitoringu, nie przedstawia praktycznie

żadnej, a co dopiero przekonującej argumentacji, która mogłaby wzruszyć ustalenia

faktyczne dokonane w oparciu o wskazany już wyżej materiał dowodowy,

zgromadzony w sprawie.

III KK 630/25

5

Uwzględniając całokształt przeprowadzonych powyżej rozważań i nie

stwierdzając, aby Sąd Apelacyjny w Krakowie dopuścił się naruszenia przepisów

wskazanych w kasacji, a jednocześnie nie dostrzegając okoliczności

uprawniających do orzekania w zakresie szerszym (art. 536 k.p.k.), orzeczono jak

w części dyspozytywnej postanowienia.

O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na

podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k., obciążając nimi skazanego.

[WB]

[r.g.]