Sąd Najwyższy wyłączył sędziego A.R. od rozpoznania kasacji skazanych R.P. i M.B.

W dniu 26 lutego 2026r. do Sądu Najwyższego wpłynął kolejny wniosek

obrońcy skazanych R.P. i M.B. o wyłączenie sędziego A.R. od orzekania w sprawie,

której przedmiotem jest rozpoznanie kasacji wniesionej na korzyść skazanych.

III KK 644/24

2

Uzasadniając wniosek odwołano się przede wszystkim do okoliczności

związanych z powołaniem na urząd sędziego SN wskazanego Sędziego

w następstwie rekomendacji udzielonej przez Krajową Radę Sądownictwa w

składzie, który został ukształtowany ustawą z dnia 8 grudnia 2017r. (Dz. U. z 2018r.,

poz. 3), w sytuacji, gdy analogiczny zarzut jest stawiany sędziemu rozpoznającemu

kasację.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Wniosek o wyłączenie od udziału w rozpoznaniu sprawy zawisłej w Sądzie

Najwyższym pod sygn. akt III KK 644/24 sędziego SN A.R. jest zasadny.

W kasacji podniesiono zarzut zaistnienia bezwzględnej przyczyny

odwoławczej, określonej w art. 439§1 pkt 2 k.p.k., poprzez wydanie orzeczenia

przez Sąd Apelacyjny, w którego składzie zasiadały osoby powołane na stanowisko

sędziego na wniosek tzw. Krajowej Rady Sądownictwa, której skład został

ukształtowany na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy

o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r.,

poz. 3).

W sytuacji, gdy A.R. został powołany na stanowisko sędziego Sądu

Najwyższego na wniosek tak samo ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa,

jest oczywiste, że biorąc udział w rozpoznaniu przedmiotowej sprawy i decydując

w przedmiocie zasadności zarzutu podniesionego w kasacji, pośrednio

wypowiadałby się na temat własnego statusu jako sędziego Sądu Najwyższego.

Z tej przyczyny, jeszcze przed wydaniem orzeczenia, strony postępowania mogłyby

pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że zarzuty podnoszące zaistnienie

uchybienia określonego w art. 439§1 pkt 2 k.p.k. nie zostaną rozpoznane

bezstronnie.

Nawiązać należy tu do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt I KZP 2/22, której teza 6, na gruncie

analogicznej sytuacji, daje wyraz zasadzie nemo iudex in causa sua.

Co zaś istotniejsze, należy również mieć w polu widzenia i to, że zgodnie z

pkt 1 uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020r., sygn. akt BSA I-4110-

1/20 „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439§1 pkt 2 k.p.k. zachodzi także

III KK 644/24

3

wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu

Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie

określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3)”.

Uchwała ta w swej treści stanowi zasadę wiążącą wszystkie składy Sądu

Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021r., sygn.

akt I KZ 29/21, OSNK 2021, z. 10, poz. 41).

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.

[WB]

[r.g.]