Skazany za produkcję amfetaminy przegrał kasację i zapłaci koszty postępowania

W sprawie złożonej podmiotowo i przedmiotowo Sąd Okręgowy w Krakowie

wyrokiem z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt VI K 189/19, uznał W.W. za winnego

tego, że:

III KK 68/26

2

- w okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2016 roku do dnia 11 lipca 2016

rok w miejscowości Ł. woj. [...], działając wspólnie i w porozumieniu z K.L. i M.B., w

krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wytworzyli

znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy w łącznej ilości co

najmniej 1 litra oraz mefedronu (4-MMC) w łącznej ilości co najmniej 600 ml, a

także w zamiarze popełnienia czynu zabronionego polegającego na wytworzeniu,

wbrew przepisom ustawy, dalszej, znacznej ilości substancji psychotropowej w

postaci amfetaminy, metaamfetaminy oraz mefedronu, czyniąc tym samym

przygotowania do wprowadzenia znacznej ilości wymienionych wyżej substancji

psychotropowych do obrotu, swoim zachowaniem polegającym na wytworzeniu nie

mniej niż 3 kg prekursora służącego do pozyskania wskazanych wyżej substancji

psychotropowych, dążył bezpośrednio do dokonania, jednakże zamierzonego celu

nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie przez Policję,

tj. zbrodni z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii (dalej: u.p.n.) i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 u.p.n. i art. 57 ust. 2

u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za którą – na mocy

art. 53 ust. 2 u.p.n. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. – wymierzył mu karę 3 lat

pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych przy

ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych;

- w dniu 11 lipca 2016 r. w miejscowości Ś., woj. [...], wbrew przepisom

ustawy, posiadał substancję psychotropową w postaci mefedronu (4-MMC) w ilości

ok. 40 ml,

tj. występku z art. 62 ust. 1 u.p.n., za który wymierzył mu karę 6 miesięcy

pozbawienia wolności;

Sąd a quo, na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k., w miejsce

wymierzonych oskarżonemu W. W. powyżej kar jednostkowych pozbawienia

wolności, wymierzył łączną karę 3 lat pozbawienia wolności. Ponadto, na mocy art.

70 § 4 u.p.n. zasądził od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia […] w K. nawiązkę

w kwocie po 3 000 złotych.

Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, który – podnosząc

zarzuty obrazy przepisów postępowania (art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k.) – wniósł o zmianę

zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia

III KK 68/26

3

pierwszego z zarzucanych mu przestępstw, uchylenie orzeczenia o karze łącznej,

warunkowe zawieszenie wykonania kary 6 miesięcy pozbawienia wolności

wymierzonej za drugie z zarzucanych oskarżonemu przestępstw oraz obniżenie

kwoty nawiązki na rzecz Stowarzyszenia […] w K. do kwoty 500 zł.

Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt II AKa

322/21, zmienił zaskarżony wyrok w odniesieniu do W.W. w ten sposób, że w

ramach pierwszego z zarzucanych mu czynów uznał go za winnego tego, że w

okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2016 roku do dnia 11 lipca 2016 roku w

miejscowości Ł. woj. [...], działając wspólnie i w porozumieniu z M.B. i K.L., w

krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wytworzyli

znaczną ilość, to jest litr cieczy zawierającej mieszaninę amfetaminy i kofeiny, z

której można uzyskać około 1,2 kilograma siarczanu amfetaminy, to jest około 1200

porcji handlowych tzw. działek oraz cieczy w ilości 600 ml zawierającej mefedron o

nieustalonej ilości skrystalizowanej tej substancji psychoaktywnej,

tj. przestępstwa z art. 53 ust. 2 u.p.n. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1

k.k., za które wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w

wymiarze 300 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej

na kwotę 30 złotych. Następnie, na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z

art. 4 § 1 k.k. w miejsce orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności

wymierzył mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, a w pozostałej części

utrzymał zaskarżony wyrok w mocy codo W.W.

Wyrok Sądu II instancji został zaskarżony kasacją przez obrońcę skazanego,

który we wniesionej kasacji podniósł zarzut rażącej obrazy przepisów

postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez niewłaściwe,

nierzetelne, niezasadne rozważenie apelacji obrońcy skazanego w zakresie

dotyczącym zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz błędnych ustaleń

faktycznych będących konsekwencją tego naruszenia, opisanego w apelacji

obrońcy, która to obraza mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 9 maja

2025 r., sygn. akt II AKa 322/21, w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi II instancji.

III KK 68/26

4

Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście

bezzasadnej.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej oddalenia na

posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Na wstępie należy przypomnieć, że „kasacja nie stanowi trzeciej instancji

rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a

zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że

postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego

naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w

której kasacja została wniesiona” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22

października 2025 r., III KK 436/25, LEX nr 3931918).

Lektura uzasadnienia kasacji wskazuje tymczasem, że jej autor zmierza do

zakwestionowania oceny dowodów oraz wyprowadzonych z nich ustaleń

faktycznych co do sprawstwa czynu przypisanego skazanemu. Argumentacja w tym

zakresie ma charakter wyraźnie polemiczny, nie zaś problemowy. Sąd odwoławczy

dokonał tymczasem rzetelnej weryfikacji zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego i wyprowadzonych na ich podstawie przez Sąd I instancji ustaleń

faktycznych, czemu dał wyraz w rozbudowanej, szczegółowej części motywacyjnej

wyroku, zaś wynikiem tak przeprowadzonej kontroli instancyjnej była zmiana

zaskarżonego wyroku w zakresie opisu czynu przypisanego skazanym.

Odnosząc się do apelacji obrońcy W.W. Sąd ad quem wskazał nie tylko na

treść jego wyjaśnień, ale również na relacje współoskarżonych, z których ponad

wszelką wątpliwość wynikało, że był on zaangażowany w produkcję znacznej ilości

siarczanu amfetaminy oraz mefedronu (zob. s. 10-11 uzasadnienia). Trzeba

podkreślić, że przypisane skazanemu przestępstwo z art. 53 § 2 u.p.n. było

rozłożone w czasie i zostało dokonane wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi

skazanymi w sprawie. Ocena podstaw tego skazania wymagała zatem

całościowego podejścia do tego aspektu sprawy, z uwzględnieniem nie tylko

momentu zabezpieczenia substancji psychotropowych w dniu 11 lipca 2016 r. ale

również szeregu wcześniejszych czynności z udziałem W.W., na okoliczność

III KK 68/26

5

których wyjaśniał K.L. W tym kontekście brak obecności W.W. na miejscu zdarzenia

w dniu 11 lipca 2016 r. i faktu rozładunku substancji na posesji w Ł. ma charakter

drugorzędny dla sprawy i brak szerszych rozważań Sądu w tym zakresie nie może

być uznany za naruszenie standardów kontroli instancyjnej, prowadzących do

rażącej obrazy przepisu prawa (art. 433 § 2 k.p.k.). Tym bardziej nie można mówić

o tym, aby kwestia ta miała istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją

orzeczenia.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie

art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego obciążając skazanego.

[WB]

[r.g.]