Sąd Najwyższy nie wyłączył dwóch sędziów z sprawy wznowienia postępowania kasacyjnego

Do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo obrońcy skazanego P.B. z dnia 11

lipca 2025 r. zawierające żądanie wznowienia z urzędu postępowania kasacyjnego

o sygn. akt III KK 201/25, wobec zasiadania w składzie Sądu Najwyższego SSN

Antoniego Bojańczyka, powołanego na stanowisko sędziego w wyniku

rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z dnia 8 grudnia

2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych

ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3). Obrońca podniósł również, że SSN Antoni

Bojańczyk pierwotnie został powołany do Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw

III KO 121/25

2

Publicznych, która zdaniem obrońcy nie jest sądem przewidzianym przez ustawę.

W ocenie obrońcy, powyższe okoliczności powodują zaistnienie bezwzględnej

przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w postaci nienależytej obsady

sądu kasacyjnego. Z ostrożności procesowej, obrońca wniósł o wznowienie

postępowania kasacyjnego na podstawie art. 540 § 3 k.p.k.

Przedmiotowe pismo zostało zarejestrowane w Sądzie Najwyższym pod

sygnaturą akt III KO 121/25. Sprawa ta została przydzielona do referatu SSN

Andrzeja Tomczyka.

Zarządzeniem Prezesa Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2026 r. do

rozpoznania sprawy o sygn. akt III KO 121/25, wyznaczeni zostali: SSN Marek

Siwek (przewodniczący), SSN Andrzej Tomczyk (sprawozdawca) oraz SSN Adam

Roch.

W piśmie z dnia 8 maja 2026 r. SSN Andrzej Tomczyk, odwołując się do

podstawy prawnej z art. 41 § 1 k.p.k. i art. 42 § 1 k.p.k., wniósł o wyłączenie SSN

Marka Siwka i SSN Adama Rocha od udziału w sprawie o sygn. akt III KO 121/25.

Autor pisma podniósł, że wobec argumentacji przedstawionej we wniosku obrońcy,

wyłączone od udziału w jego rozpoznaniu powinny być „wszystkie te osoby, które

znajdują się w identycznej sytuacji, tj. uzyskały nominacje sędziowskie w

identycznych warunkach co opisane we wniosku”. W tym względzie podał, że obaj

wymienieni sędziowie zostali powołani na urząd sędziego Sądu Najwyższego z

rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z dnia 8 grudnia

2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych

ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3), przy czym SSN Marek Siwek pierwotnie do Izby

Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, zaś SSN Adam Roch do Izby

Dyscyplinarnej. Zdaniem autora pisma, wymienieni sędziowie przy rozpoznaniu

wniosku obrońcy wypowiadaliby się na temat własnego statusu sędziowskiego, „co

bezsprzecznie czyniłoby ich, w postrzeganiu powszechnym, stronniczymi”, tym

samym naruszałoby zasadę nemo iudex in causa sua.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgłoszona inicjatywa w przedmiocie wyłączenia z urzędu SSN Marka Siwka i

SSN Adama Rocha, bowiem tak należało potraktować pismo SSN Andrzeja

III KO 121/25

3

Tomczyka z dnia 8 maja 2026 r., nie mogła odnieść rezultatu oczekiwanego przez

jej autora.

Na wstępie wypada wyjaśnić, że przepis art. 42 § 1 k.p.k., regulujący tryb

wyłączenia sędziego, jasno stanowi, że „wyłączenie następuje na żądanie

sędziego, z urzędu albo na wniosek strony”. Na gruncie tego przepisu w

orzecznictwie i doktrynie wyrażono słuszny pogląd, iż w składach kolegialnych

żądanie takiego wyłączenia nie może zostać złożone przez jednego członka składu

w stosunku do innego. Z żądaniem w tym przedmiocie może wystąpić tylko sędzia,

którego dotyczy okoliczność związana z wyłączeniem w realiach konkretnej sprawy,

w przypadku zaistnienia okoliczności wskazujących na możliwość

zmaterializowania się przesłanki, o której mowa w art. 41 § 1 k.p.k. (zob.

postanowienie SN z dnia 30 listopada 2023 r., I Zo 81/22; postanowienie SN z dnia

15 grudnia 2023 r., I Zo 74/23; postanowienie SN z dnia 18 września 2024 r., II Zo

74/24; postanowienie SN z dnia 24 kwietnia 2026 r., V KO 187/25; postanowienie

SN z dnia 24 kwietnia 2026 r., III KO 174/25; D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K.

Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Tom I.

Komentarz aktualizowany, Gdańsk 2026, art. 42). Natomiast sam wniosek o

wyłączenie sędziego może zostać złożony wyłącznie przez stronę postępowania.

Jeżeli zaś sędzia uznaje, że zachodzi przyczyna wyłączająca go z mocy art. 40

k.p.k., to w myśl art. 42 § 2 k.p.k. wyłącza się składając oświadczenie na piśmie do

akt, a na jego miejsce wstępuje inny sędzia. Wobec tego – w świetle podstaw

wyłączenia określonych zarówno w art. 41 § 1 k.p.k., jak też 40 § 1 k.p.k. (w istocie

obu tych podstaw dotyczy pismo SSN Andrzeja Tomczyka) – sędzia wyznaczony

do składu kolegialnego nie ma legitymacji do wystąpienia z wnioskiem bądź

żądaniem o wyłączenie innego sędziego wyznaczonego do orzekania w tej

sprawie. Niemniej jednak w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono

zasługujący na aprobatę pogląd, że wyznaczony do składu sędzia może

zasygnalizować potrzebę wyłączenia innego członka składu przez sąd z urzędu

(zob. wyrok SN z dnia 4 czerwca 2013 r., II KK 7/13; uchwała SN [7] z dnia 6

kwietnia1989 r., WZP 1/89, OSNKW 1989/3–4, poz. 24; postanowienie z dnia 10

marca 1979 r., II KZ 25/79, OSNKW 1979/6, poz. 73; wyrok z dnia 21 kwietnia

2011 r., V KK 386/10, OSNKW 2011/7, poz. 61; uchwała SN [7] z dnia 2 czerwca

III KO 121/25

4

2022 r., I KZP 2/22, OSNK 2022, nr 6, poz. 22). Uznać przy tym trzeba, iż sama

możliwość wyłączenie sędziego z urzędu odnosi się zarówno do instytucji iudex

inhabilis (art. 40 k.p.k.), jak również iudex suspectus (art. 41 k.p.k.). Stąd też

rzeczone pismo SSN Andrzeja Tomczyka (członka składu orzekającego) należało

potraktować jako sygnalizację wyłączenia z urzędu SSN Marka Siwka oraz SSN

Adama Rocha od udziału w sprawie o sygn. akt III KO 121/25.

Przedstawione w omawianej inicjatywie okoliczności nie dają jednak podstaw

do wyłączenia z urzędu SSN Marka Siwka oraz SSN Adama Rocha od udziału w

wyżej wskazanej sprawie. Odnosząc się kolejno do podniesionych w tej sygnalizacji

kwestii należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 41 § 1 k.p.k. „[s]ędzia ulega

wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać

uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie”. Tym samym

bezspornym jest, że oceny zaistnienia przesłanek wskazanych w ww. przepisie

należy dokonywać każdorazowo w kontekście uwarunkowań konkretnego

przypadku. Pochylając się zatem w tym kontekście nad treścią pisma SSN Andrzeja

Tomczyka podkreslić należy, iż wątpliwość co do bezstronności sędziego nie może

być wywodzona z samych kwestii ustrojowych związanych z jego powołaniem i to

niezależnie od tego w jakim okresie i z jakimi ułomnościami w procedurze

nominacyjnej doszło to tego powołania (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 31

października 2023 r., V KK 358/23). Podnoszone zarzuty nie mogą mieć bowiem

charakteru abstrakcyjnego i odnosić się do całych grup powołanych sędziów (por.

postanowienie SN z dnia 21 lutego 2025 r., IV KK 288/24). Powyższe stanowisko

potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt P

22/19, z którego wynika, że „[a]rt. 41 § 1 w związku z art. 42 § 1 ustawy z dnia 6

czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30),

stosowany odpowiednio na podstawie art. 741 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o

radcach prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 75) w zakresie, w jakim dopuszcza

rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z powodu wadliwości powołania

sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa, w skład której wchodzą sędziowie wybrani na podstawie art. 9a

ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2019 r.

poz. 84, 609, 730 i 914 oraz z 2020 r. poz. 190), jest niezgodny z art. 179 w

III KO 121/25

5

związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”. Stąd też

wyłączenie sędziego w trybie art. 41 § 1 k.p.k. jedynie z powodu okoliczności

towarzyszących powołaniu na stanowisko sędziego, jest niedopuszczalne z mocy

ustawy. Tym bardziej, że badanie kwestii niezawisłości i bezstronności sędziego w

kontekście okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego oraz jego

postępowania po powołaniu w sposób szczególny reguluje ustawa o SN (art. 29 § 5

tej ustawy), stanowiąc tym samym lex specialis w stosunku do art. 41 § 1 k.p.k. i

wyłączając możliwość badania określonych w niej przesłanek w ogólnej procedurze

(zob. postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2023 r., V KK 485/21). Jedynie na

marginesie wypada nadmienić, że z normy zawartej w art. 29 § 5 w zw. § 7 ustawy

o SN (abstrahując już od kwestii dotyczącej kategorii spraw, w których

ustawodawca przewidział możliwość przeprowadzania wspomnianego testu

niezawisłości i bezstronności – zob. art. 29 § 6 ustawy o SN) jednoznacznie wynika,

że członek składu orzekającego nie posiada uprawnienia do uruchomienia tej

szczególnej procedury testowej wobec innego sędziego, z którym uczestniczy w

składzie wyznaczonym do rozpoznania konkretnej sprawy. Wykładnia wskazanych

przepisów nie pozwala też przyjąć, aby ustawa przyznawała Sądowi Najwyższemu

jakiekolwiek uprawienie do podejmowania w tym zakresie działań z urzędu.

Odnosząc się natomiast do pośrednio awizowanej w piśmie SSN Andrzeja

Tomczyka bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w

postaci nienależytej obsady sądu – którą obrońca w piśmie dotyczącym wznowienia

postępowania łączy z okolicznością powołania sędziego biorącego udział w

rozpoznaniu sprawy w postępowaniu kasacyjnym, zaś autor pisma z dnia 8 maja

2026 r. zestawia z procedurą nominacyjną SSN Marka Siwka oraz SSN Adama

Rocha – należy wskazać, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego postrzeganie tej

kwestii nie ma charakteru jednolitego i w tym zakresie ukształtowała się również

odmienna linia orzecznicza (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2021 r.,

II KZ 46/21; postanowienie SN z dnia 12 lipca 2022 r., III KK 222/22; postanowienie

SN z dnia 3 listopada 2022 r., V KK 660/21; postanowienie SN z dnia 30 listopada

2022 r., II KK 468/21; postanowienie SN z dnia 28 grudnia 2022 r., IV KK 477/22;

postanowienie SN z dnia 28 grudnia 2022 r., III KS 73/22; zarządzenie SN z dnia 8

lutego 2023 r., II KO 119/22; zarządzenie SN z dnia 7 listopada 2023 r., II KO

III KO 121/25

6

65/23; postanowienie SN z dnia 7 lutego 2024 r., III KK 499/23; postanowienie SN z

dnia 13 lutego 2024 r., IV KK 576/23; postanowienie SN z dnia 28 marca 2024 r., IV

KO 104/23; postanowienie SN z dnia 20 sierpnia 2024 r., IV KK 317/24; wyrok SN z

dnia 26 listopada 2024 r., V KK 242/24). Przywołana zaś w tym kontekście uchwała

trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I-4110-1/20

(OSNKW 2020, nr 2, poz. 7) została uznana przez Trybunał Konstytucyjny za

niezgodną z art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 8 ust.

1, art. 7 i art. 2 Konstytucji RP; art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz

art. 6 ust. 1 EKPCz (zob. wyrok TK z dnia 20 kwietnia 2020 r., sygn. akt U 2/20,

OTK-A 2020, nr 61). W związku z powyższym, z dniem ogłoszenia rzeczonego

wyroku Trybunału Konstytucyjnego, uchwała ta nie wywiera skutków prawnych

polegających na związaniu jej treścią składów orzekających Sądu Najwyższego. W

myśl zaś art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, wyrok ten ma moc powszechnie

obowiązującą i jest ostateczny. Żaden organ nie posiada uprawnień do weryfikacji

oraz nierespektowania orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego (zob. m.in. wyrok SN z

dnia 22 sierpnia 2018 r., III PK 71/17; postanowienie SN z dnia 12 kwietnia 2021 r.,

I NZP 1/21; postanowienie SN z dnia 23 września 2021 r., IV KZ 37/21;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2021 r., IV KO 86/21; zdanie

odrębne sędziego SN Dariusza Kali do uzasadnienia postanowienia SN z dnia 14

marca 2023 r., III KK 435/22; wyrok SN z dnia 19 maja 2023 r., I KA 4/23;

postanowienie SN z dnia 28 listopada 2023 r., I KK 162/23; postanowienie SN z

dnia 2 lutego 2024 r., III KK 439/23). Z tych też względów udział w składzie

orzekającym osoby powołanej na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy

z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz

niektórych innych ustaw, nie musi automatycznie zostać potraktowany jako

bezwzględna przyczyna odwoławcza, a w konsekwencji w każdym przypadku

skutkować koniecznością wyłączenia od rozpoznania sprawy (zob. m.in.

postanowienie SN z dnia 28 listopada 2023 r., I KK 162/23; postanowienie SN z

dnia 7 grudnia 2023 r., I KK 162/23).

III KO 121/25

7

Autor sygnalizacji, odwołując się także do uprzedniego orzekania przez SSN

Marka Siwka w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych SN, zaś w

odniesieniu do SSN Adama Rocha – w zlikwidowanej Izbie Dyscyplinarnej SN, nie

podał związanych z tymi faktami skonkretyzowanych okoliczności, które w realiach

sprawy skazanego P.B. mogłyby przekonywać o zaistnieniu podstawy określonej w

art. 41 § 1 k.p.k. Należy podkreślić, że obaj wymienieni sędziowie zostali powołani

na urząd sędziego Sądu Najwyższego tak jak inni sędziowie tego Sądu, gdyż ani

Konstytucja RP, ani ustawa o Sądzie Najwyższym nie przewiduje powołania do

poszczególnych Izb Sądu Najwyższego. Przeniesienia sędziego Sądu

Najwyższego do innej Izby niż ta, w której pierwotnie orzekał, nie może zatem

naruszać regulacji konstytucyjnych, albowiem nic ono nie zmieniło w zakresie faktu

powołania na urząd sędziego Sądu Najwyższego, skoro powołanie to nastąpiło

wcześniej (zob. postanowienie SN z dnia 6 czerwca 2025 r., V KK 265/24).

Nadto nie można też stwierdzić, aby okoliczności wskazane w analizowanym

piśmie przemawiały za złamaniem zasady nemo iudex in causa sua, co również

podnosi autor sygnalizacji, mimo że wprost nie odwołuje się do dyspozycji art. 40 §

1 pkt 1 k.p.k. Zgodnie z tym przepisem sędzia ulega wyłączeniu z mocy prawa od

udziału w sprawie, jeżeli „sprawa dotyczy tego sędziego bezpośrednio”. Oczywiste

jest, że przesłanka ta odnosi się nie tylko do sytuacji, w której sędzia byłby stroną

postępowania, ale obejmuje też przypadki, gdy rozstrzygnięcie w przedmiocie

procesu karnego wywiera bezpośredni wpływ na jego inne (np. cywilne, spadkowe)

uprawnienia i interesy. Trzeba jednak wyjaśnić, że wykładnia językowa określenia

„bezpośrednio” wskazuje, że chodzi tu o sprawę, która wprost ma związek z osobą

sędziego. Będzie więc to sprawa, rozstrzygnięciem której sędzia jest osobiście

zainteresowany. Zwrot „bezpośrednio”, którym posługuje się ustawodawca w

powołanym przepisie, oznacza zatem, że pomiędzy sprawą określonego sędziego,

a jego osobą, nie ma ogniw pośrednich (zob. postanowienie SN z dnia 30 listopada

2023 r., I Zo 75/23; postanowienie SN z dnia 14 stycznia 2026 r., I KK 374/25;

postanowienie SN z dnia 6 maja 2026 r., III KK 112/25; postanowienie SN z dnia 20

maja 2026 r., I Zo 70/25). Przenosząc te ogólne wskazania na grunt niniejszej

sprawy należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie sprawy o sygn. akt III KO 121/25,

związane z rozpoznaniem kwestii wznowienia postępowania kasacyjnego (z uwagi

III KO 121/25

8

na okoliczność powołania sędziego zasiadającego w składzie Sądu Najwyższego),

nie dotyczy bezpośrednio zarówno SSN Marka Siwka, jak też SSN Adama Rocha,

a do realizacji przesłanki wyłączenia sędziego, o której mowa w art. 40 § 1 pkt 1

k.p.k., zaistnienie tego typu relacji – jak wyżej wskazano – jest wymagane. Wydane

w przedmiotowej sprawie orzeczenie z udziałem tych sędziów w żaden sposób nie

będzie miało wpływu na sferę ich własnych uprawnień bądź obowiązków prawnych.

Przyjęcie innego rozumowania, tj. zaproponowanego przez autora sygnalizacji w

przedmiocie wyłączenia sędziego, wpływałoby na skład sądu, albowiem dawałoby

możliwość doprowadzania do odsunięcia od orzekania znacznej liczby, a w

skrajnych przypadkach, nawet wszystkich sędziów. Sąd Najwyższy podziela przy

tym wielokrotnie wskazywany w judykaturze pogląd, iż inicjatywy w przedmiocie

wyłączenia sędziego, w których podnoszona jest jedynie okoliczność o charakterze

ustrojowym, nie wolno uwzględniać automatycznie z tego tylko powodu, iż

przedmiot sprawy znajduje zastosowanie także do osób ją rozstrzygających. Bez

zindywidualizowania podnoszonych okoliczności w aspekcie konkretnych faktów

poddających się ocenie sądu, pozostają one w warstwie wyłącznie teoretycznej,

niepowiązanej odpowiednio ani z konkretną sprawą, w której przedstawiono

inicjatywę wyłączenia, ani z określonym sędzią, którego ta inicjatywa dotyczy (zob.

m.in. postanowienie SN z dnia 21 czerwca 2023 r., IV KK 460/19; postanowienie

SN z dnia 16 stycznia 2024 r., III KK 293/23; postanowienie SN z dnia 11 lipca

2024 r., IV KK 142/24; postanowienie SN z dnia 18 marca 2025 r., III KK 410/24).

Nie ma tym samym żadnych podstaw do przyjęcia, że wskutek rozpoznania

przedmiotowej sprawy z udziałem SSN Marka Siwka czy też SSN Adama Rocha,

mogłaby zostać naruszona zasada nemo iudex in causa sua. Mieć też należy na

względzie, iż w orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest pogląd, że przepis art. 40

k.p.k. ma charakter wyjątkowy. Oznacza to, że zawiera on zamknięty katalog

okoliczności stanowiących przyczynę wyłączenia sędziego z mocy prawa i nie

można stosować jego rozszerzającej interpretacji bądź analogii. Skoro przepis ten

ma charakter zamknięty, wyklucza to możliwość wyłączenia sędziego z mocy

prawa z innych niż w tym przepisie wskazane powodów. Przesłanki te nie mogą

być uzupełniane w drodze zabiegów interpretacyjnych, zaś artykuł 40 k.p.k.

podlega ścisłej wykładni (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 14 listopada 2017 r.,

III KO 121/25

9

V KK 216/17; uchwała SN z dnia 19 listopada 1982 r., VI KZP 24/82, OSNKW

1983, nr 3, poz. 16; D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D.

Świecki, Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, Gdańsk

2026, art. 40.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy stwierdził brak podstaw do

wyłączenia z urzędu SSN Marka Siwka oraz SSN Adama Rocha od udziału w

sprawie o sygn. akt III KO 121/25.

[J.J.]

[a.ł]