Sąd Najwyższy nie przekazał zażalenia A. L. innemu sądowi równorzędnemu

Wniosek Sądu Rejonowego nie jest zasadny.

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2026r. Sąd Rejonowy dla Krakowa –

Podgórza w Krakowie zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie

sprawy innemu sądowi równorzędnemu, z powołaniem się na okoliczność,

że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest zażalenie A. L.

na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w Brzesku z dnia 16 marca

2026r. o odmowie wszczęcia śledztwa, którego przedmiotem miałoby być

III KO 131/26

2

przekroczenie uprawnień, m. in. przez sędziego, który wykonuje swe obowiązki

służbowe w Sądzie Rejonowym dla Krakowa – Podgórza w Krakowie, a więc

właściwym do rozpoznania wskazanego zażalenia, a także sędziów innych sądów

i prokuratorów.

W ocenie Sądu Najwyższego sam fakt, że postępowanie dotyczy sędziego

sądu właściwego do rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie

wszczęcia śledztwa nie oznacza automatycznie konieczności przyjęcia, iż

spełnione zostały przesłanki z art. 37 k.p.k. poprzez możliwość zrodzenia się w

opinii publicznej wątpliwości co do bezstronności wszystkich sędziów danego sądu.

Bezsprzecznie może tak być, ale każde orzeczenie rozstrzygając konkretną

sprawę, musi mieć na względzie jej realia. W tym wypadku to – że stawiane

sędziemu zarzuty mają charakter wyłącznie wiążący się z jego zwykłą pracą

orzeczniczą i nie toczy się przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne o to samo

zachowanie – czyni, to przekazywanie sprawy z uwagi na dobro wymiaru

sprawiedliwości innemu sądowi równorzędnemu, niecelowym. Wcale bowiem nie

służy wytwarzaniu w społeczeństwie przekonania o bezstronności sądów, lecz

przeciwnie, może budować przekonanie o łatwości manipulowania ustawową

właściwością sądów lub o niechęci tych sądów do rozpoznawania spraw trudnych.

Niniejsze postępowanie ma wyłącznie charakter kontroli instancyjnej

wydanego już w sprawie rozstrzygnięcia, w którym nie uczestniczyli sędziowie sądu

właściwego.

O ile zaś w sprawie zachodzą względy wynikające z dyspozycji art. 41§1

k.p.k. winny one zostać rozstrzygnięte w trybie art. 42§1 k.p.k.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.

[J.J.]

[a.ł]

III KO 131/26

3