Sąd najwyższy

J.S. złożył w dniu 6 czerwca 2026 r. pismo, w którym zasygnalizował

konieczność wznowienia postępowania z urzędu w związku z możliwością

zaistnienia w sprawie bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439§1 pkt 2

k.p.k., a więc konieczność zbadania przez Sąd Najwyższy, czy podczas

III KO 142/26

2

rozpoznawania sprawy przed Sądem Apelacyjnym w Rzeszowie sąd ten był

należycie obsadzony.

Sednem wniosku jest wskazanie w jego uzasadnieniu, że Sąd rozpoznający

sprawę w przedmiocie rozważenia potrzeby wszczęcia z urzędu postępowania

o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego

w Rzeszowie z dnia 4 marca 2026r., sygn. akt II Ko 38/26, był nienależycie

obsadzony, gdyż w jego składzie zasiadały osoby, które otrzymały nominację

sędziowską na wniosek tzw. Krajowej Rady Sądownictwa w składzie, który został

ukształtowany ustawą z dnia 8 grudnia 2017r. (Dz. U. z 2018r., poz. 3).

Na wstępie zasadne jest wskazanie, że przed Sądem Rejonowym w

Rzeszowie, na skutek zażalenia J.S. na postanowienie prokuratora Prokuratury

Rejonowej dla miasta Rzeszów z dnia 20 października 2025r. o odmowie

wszczęcia śledztwa w sprawie o czyn z art. 231§1 k.k., zawisła sprawa o sygn. akt

X Kp 971/25.

W związku ze złożeniem przez Wiceprezesa Sądu Rejonowego w

Rzeszowie wniosku z dnia 18 lutego 2026r. o rozważenie przekazania sprawy

innemu sądowi równorzędnemu, w dniu 4 marca 2026r., orzekając w sprawie o

sygn. akt II Ko 38/26, Sąd Okręgowy w Rzeszowie rozstrzygnął w przedmiocie

wyłączenia wszystkich sędziów i asesorów Sądu Rejonowego w Rzeszowie od

udziału w sprawie tego Sądu o sygn. akt X Kp 971/25 i przekazaniu jej Sądowi

Rejonowemu w Przeworsku.

Owo postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie, wydane w trybie art.

43 k.p.k., miało charakter niezaskarżalny (jedyną drogę do jego zaskarżenia mogła

stanowić ewentualna apelacja – art. 447§4 k.p.k.). Nie dotyczyło ono też żadnej

problematyki związanej z głównym nurtem postępowania karnego. Zgodnie z

treścią art. 540§1 k.p.k. nie było zatem możliwe skuteczne złożenie wniosku o

wznowienie postępowania ani też pisma stanowiącego tzw. sygnalizację do

wznowienia postępowania z urzędu (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

5 listopada 2025r., sygn. akt I KO 82/25). Pomimo tego wniosek złożony przez

skazanego w sprawie II Ko 38/26 został przyjęty do rozpoznania jako sygnalizacja

potrzeby wszczęcia z urzędu postępowania o wznowienie postępowania, której

nadano bieg. W efekcie, postanowieniem z dnia 20 maja 2026r. wydanym w

III KO 142/26

3

sprawie o sygn. akt II AKo 79/26 Sąd Apelacyjny w Rzeszowie stwierdził brak

podstaw do wznowienia z urzędu postępowania w sprawie zakończonej

postanowieniem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 4 marca 2026r., sygn. akt

II Ko 38/26.

I chociaż w sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w Rzeszowie

pod sygn. akt II AKo 79/26 w istocie mogłyby powstać uzasadnione wątpliwości co

do należytej obsady tego sądu, to okoliczność ta pozostaje bez znaczenia wobec

faktu, że postępowania o wznowienie postępowania w sprawie II Ko 38/26 nie

można było w ogóle prowadzić. Tym samym, jedynym słusznym rozstrzygnięciem

w niniejszej sprawie było stwierdzenie braku podstaw do wszczęcia z urzędu

postępowania o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu

Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 20 maja 2026r. o sygn. akt II AKo 79/26.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]