Sąd najwyższy

Pismem z dnia 20 lipca 2026 r. M.G. złożyła wniosek o wznowienie z urzędu

postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

w Szczecinie z dnia 28 września 2023 r., sygn. II AKa 140/23, zmieniającym wyrok

Sądu Okręgowego Szczecinie z dnia 10 marca 2023 r., sygn. III K 218/21.

Wskazała, że w sprawie wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza określna w

art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. z uwagi na zasiadanie w składzie Sądu odwoławczego

sędzi X.Y., która zastała powołana na urząd sędziego w procedurze nominacyjnej

Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ukształtowanym w trybie przepisów ustawy

z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3). W osobnym piśmie z dnia 20

lipca 2026 r. skazana wniosła ponadto o wyznaczenie jej obrońcy z urzędu.

III KO 172/26

2

Należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu

Najwyższego począwszy od uchwały trzech połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20,

OSNK z 2020 r., z. 2, poz. 7): „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1

pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art.

379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba

powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy

z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli wadliwość procesu

powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach (podkr. – SN), do

naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii

Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i

podstawowych wolności”. Stanowisko to zostało powtórzone w późniejszych

orzeczeniach Sądu Najwyższego, w tym zwłaszcza w uchwale Sądu Najwyższego

z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2022/6/22) oraz zostało potwierdzone

w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (zob. np. wyrok z dnia

22 lipca 2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce, skarga nr 43447/19) oraz

judykatach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. m.in. zob. wyroki

TSUE w sprawach: C-585/18 i in., C-824/18, C-791/19, C-487/19). W kontekście

analizowanej problematyki, jeżeli chodzi o sędziów sądów powszechnych, nie może

być zatem mowy o jakimkolwiek automatyzmie, lecz należy wykazać okoliczności,

które mogłyby rzutować na niespełnienie przez sąd orzekający z ich udziałem

standardu niezawisłości i bezstronności. Tymczasem Sądowi Najwyższemu nie są

znane okoliczności, które podważałyby posiadanie przez wskazanej we wniosku

sędzi atrybutów niezawisłości i bezstronności, jak też nie wykazała ich skazana.

Na koniec wolno zauważyć, że kwestia obsady Sądu II instancji w niniejszej

sprawie była już przedmiotem badania przez Sąd Najwyższy w związku analizą

wcześniejszej sygnalizacji skazanej co do występowania podstaw do wznowienia z

urzędu postępowania, co zakończyło się wydaniem zarządzenia z dnia 8 lipca 2025

r., III KO 35/25, stwierdzającym brak podstaw wznowieniowych. Żadnej z tzw.

III KO 172/26

3

bezwzględnych podstaw odwoławczych, w tym tej określonej w art. 439 § 1 pkt 2

k.p.k., nie dopatrzył się również Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację w

przedmiotowej sprawie (postanowienie SN z dnia 8 maja 2024 r., III KK 119/24).

Wobec powyższego bezprzedmiotowa stała się kwestia wyznaczenia skazanej

obrońcy z urzędu.

Na powyższe zarządzenie zażalenie nie przysługuje.

[WB]

[a.ł]