SN odmówił przyjęcia drugiego wniosku skazanego o wznowienie sprawy o usiłowanie zabójstwa

W dniu 30 lipca 2026 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło kolejne pismo

skazanego P.P. , zatytułowane „wniosek”, w którym skazany zwrócił się o

wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt II AKa 547/04,

utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 maja 2004 r.,

sygn. akt III K 195/03, którym skazany został uznany za winnego usiłowania

III KO 175/26

2

zabójstwa W. B. w związku z usiłowaniem rozboju przy użyciu niebezpiecznego

narzędzia i skazany na karę 25 lat pozbawienia wolności, w warunkach powrotu do

przestępstwa z art. 64 § 2 k.k. We wniosku skazany podniósł, że został

przymuszony przez funkcjonariusza Policji do złożenia określonej treści wyjaśnień,

w zamian obiecywano mu łagodniejszą kwalifikację czynu (z art. 156 § 1 k.k.) i karę

do 8 lat pozbawienia wolności; wskazał, że sprawcą czynu mógł być świadek J. B. ;

domagał się przeprowadzenia badania poligraficznego, na które wcześniej nie

wyrażono zgody; kwestionował wiarygodność zeznań świadków, w tym podnosił, że

świadkowie S. F. k i J. B. byli w dniu zatrzymania nietrzeźwi; wskazywał na brak

jego odcisków palców na narzędziu przestępstwa oraz na niepobranie odcisków i

wymazów spod paznokci od innych osób; kwestionował wreszcie zastosowanie

wobec niego instytucji powrotu do przestępstwa z art. 64 § 2 k.k., twierdząc, że

przepis ten nie ma zastosowania do zbrodni.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek skazanego P. P. jest oczywiście bezzasadny, co skutkuje

rozstrzygnięciem o odmowie jego przyjęcia bez wzywania do usunięcia jego braków

formalnych, w trybie art. 545 § 3 k.p.k.

Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, który daje podstawę do wzruszenia prawomocnego orzeczenia

wyłącznie w razie zaistnienia przesłanek ściśle określonych w ustawie,

wymienionych w przepisach art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k. oraz art.

542 § 3 k.p.k. Przepis art. 545 § 3 k.p.k. przewiduje możliwość odmowy przyjęcia

wniosku niepochodzącego od podmiotu wymienionego w art. 545 § 2 k.p.k. bez

wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku wynika jego

oczywista bezzasadność, w szczególności gdy odwołuje się on do okoliczności,

które były już przedmiotem rozpoznania w postępowaniu o wznowienie

postępowania, ale także wówczas, gdy żadna ze wskazanych we wniosku

okoliczności nie mieści się w ustawowym katalogu przesłanek wznowienia.

Rozpoznawany wniosek jest już drugim wnioskiem skazanego o wznowienie

tego samego postępowania. Postanowieniem z dnia 20 marca 2024 r., sygn. akt III

KO 24/24, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wcześniejszego wniosku skazanego

wobec jego oczywistej bezzasadności, odnosząc się szczegółowo do

III KO 175/26

3

podnoszonych już wówczas zarzutów: przesłuchania świadków będących pod

wpływem alkoholu, niemożności przesłuchania pokrzywdzonej z uwagi na jej stan

psychofizyczny, sugerowanego wpływu Policji na treść wyjaśnień skazanego oraz

jego wniosku o badanie poligraficzne. Sąd Najwyższy ustalił wówczas i podtrzymuje

tę ocenę, że podstawą ustaleń faktycznych nie były zeznania świadków złożone w

stanie nietrzeźwości - S. F. k i J. B. , choć w dniu zdarzenia rzeczywiście znajdowali

się pod wpływem alkoholu, zostali przesłuchani dopiero następnego dnia, a to te

zeznania, złożone również w toku postępowania sądowego, stanowiły podstawę

ustaleń Sądu I instancji; że przesłuchanie pokrzywdzonej nie było możliwe z uwagi

na jej stan zdrowia, mimo podjętej w postępowaniu przygotowawczym

bezskutecznej próby; że w organizmie skazanego w czasie zdarzenia nie

stwierdzono ani alkoholu, ani środków odurzających; że twierdzenia skazanego o

wpływaniu przez funkcjonariuszy Policji na treść jego wyjaśnień były przedmiotem

analizy Sądu I instancji; oraz że przeprowadzenie w tej sprawie badania

poligraficznego byłoby niedopuszczalne w świetle art. 192a k.p.k.

Wszystkie te okoliczności skazany powołuje ponownie w rozpoznawanym

obecnie wniosku, nie przedstawiając przy tym żadnego nowego argumentu ani

nowego dowodu, którego nie mógłby powołać - i którego rzeczywiście nie powołał -

już we wcześniejszym wniosku rozpoznanym w sprawie III KO 24/24. Powtórzenie

wobec tego samego prawomocnego orzeczenia identycznych zarzutów, uprzednio

już ocenionych przez Sąd Najwyższy jako oczywiście bezzasadne, samo w sobie

uzasadnia zastosowanie trybu z art. 545 § 3 k.p.k.

Nowym elementem obecnego wniosku jest jedynie akcentowanie braku odcisków

palców skazanego na narzędziu przestępstwa (tłuczku do mięsa) oraz niepobrania

śladów daktyloskopijnych i wymazów spod paznokci od innych osób, a także zarzut

niedopuszczalności zastosowania wobec niego instytucji powrotu do przestępstwa

z art. 64 § 2 k.k. do zbrodni. Żadna z tych okoliczności nie stanowi podstawy

wznowienia postępowania w rozumieniu art. 540, art. 540a lub art. 540b k.p.k. Z akt

sprawy, w tym z treści wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 maja 2004

r., wynika wprost, że wśród dowodów rzeczowych zwróconych skazanemu po

prawomocnym zakończeniu postępowania znajdowały się m.in. rękawiczki

skórkowe, co czyni zrozumiałym brak śladów daktyloskopijnych skazanego na

III KO 175/26

4

użytym narzędziu i pozbawia ten argument znaczenia dowodowego, jakie usiłuje

mu nadać skazany. Kwestia zakresu przeprowadzonych czynności

daktyloskopijnych była już przy tym częścią materiału dowodowego ocenionego

przez sądy obu instancji w postępowaniu rozpoznawczym i nie stanowi nowego,

nieznanego wcześniej faktu lub dowodu w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k.

Chybiony jest również zarzut niedopuszczalności zastosowania art. 64 § 2

k.k. Wbrew twierdzeniu skazanego, przepis ten nie zawiera żadnego wyłączenia

jego stosowania do zbrodni - odnosi się on do sprawcy uprzednio skazanego za

przestępstwo umyślne popełnione z użyciem przemocy lub groźby jej użycia, który

w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej roku kary pozbawienia wolności ponownie

popełnia umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przestępstwo

określone w art. 197-203 k.k. lub przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby jej

użycia, niezależnie od tego, czy nowo popełnione przestępstwo stanowi występek,

czy zbrodnię - do takich zaś należy zbrodnia usiłowania zabójstwa przypisana

skazanemu. Niezależnie od tego, zarzut błędnej kwalifikacji prawnej czynu, nawet

gdyby okazał się trafny, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania określonej

w rozdziale 56 k.p.k., lecz mógłby ewentualnie stanowić podstawę kasacyjną w

rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k., co jednak pozostaje bez znaczenia dla oceny

zasadności rozpoznawanego wniosku.

Konkludując, skazany nie wskazał żadnych okoliczności, które w świetle

regulacji art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. oraz art. 540b k.p.k. uzasadniałyby

przeprowadzenie postępowania wznowieniowego, a wniosek w istocie stanowi

powtórzenie zarzutów już prawomocnie ocenionych przez Sąd Najwyższy w

sprawie III KO 24/24 jako oczywiście bezzasadne. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się

również podstaw do rozważenia wznowienia postępowania z urzędu na podstawie

art. 542 § 3 k.p.k.

Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[J.J.]

[a.ł]

III KO 175/26

5