Sędzia Sądu Najwyższego wyłączony od wniosku skazanego K.K. o wznowienie postępowania

W dniu 11 lutego 2026 r. SSN W.W., powołując się na przepisy art. 42 § 1

k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k., złożył wniosek o wyłączenie go „od udziału w

sprawie III KO 243/25 (rozpoznanie wniosku skazanego K.K. – sygnalizacji z

urzędu – o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego

w Krakowie z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. II AKa 339/24)”. Wnioskodawca w

części motywacyjnej podał, że jako sędzia sprawozdawca brał udział w

rozpoznaniu kasacji obrońcy jednego ze skazanych (A.G.) od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Krakowie z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt II AKa 339/24, którym

utrzymano w mocy wyrok sądu pierwszej instancji także w zakresie skazanego K.K.

III KO 243/25

2

Postępowanie kasacyjne w tej sprawie zakończyło się wydaniem przez Sąd

Najwyższy wyroku w dniu 28 stycznia 2026 r., którym uchylono ww. wyrok Sądu

Apelacyjnego w Krakowie z dnia 26 lutego 2025 r. „w zaskarżonym zakresie

(w odniesieniu do A.G.)”. SSN W.W. wskazał, że powyższa okoliczność „może

powodować w odbiorze zewnętrznym wątpliwości, o których mowa w art. 42 § 1

k.p.k., bowiem biorąc udział w składzie Sądu Najwyższego rozpoznającym kasację

skazanego A.G., przedmiotem oceny Sądu była także kwestia ewentualnego

wystąpienia w sprawie bezwzględnych przyczyn odwoławczych, co z kolei jest

przedmiotem wniosku K.K. o wznowienie postępowania”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek należało uznać za zasadny.

Zgodnie z treścią art. 41 § 1 k.p.k., „[s]ędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje

okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego

bezstronności w danej sprawie”. Wyjaśnić przy tym trzeba, iż oceny zaistnienia

przesłanek wskazanych w ww. przepisie należy dokonywać każdorazowo w

kontekście uwarunkowań konkretnego przypadku. Jak zaś wynika z realiów sprawy

dotyczącej skazanego K.K., SSN W.W. zasiadał w składzie Sądu Najwyższego,

który rozpoznał kasację innego współskazanego w sprawie zakończonej wyrokiem

Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 26 lutego 2025 r. (sygn. akt II AKa 339/24).

Choć powodem wydania przez Sąd Najwyższy rozstrzygnięcia kasatoryjnego było

naruszenie standardu kontroli odwoławczej (zob. uzasadnienie wyroku SN z dnia

28 stycznia 2026 r., III KK 428/25), to jednak na gruncie przedmiotowej sprawy

sędzia wnioskujący (wówczas jako członek składu orzekającego) wyraził już swoją

ocenę prawną na temat możliwego wystąpienia uchybień określonych w art. 439 §

1 k.p.k. (badanych przez sąd kasacyjny z urzędu niezależnie od granic zaskarżenia

i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia) – a tej

właśnie problematyki dotyczy pismo skazanego K.K., zarejestrowane w Sądzie

Najwyższym pod sygn. akt III KO 243/25.

W tym stanie rzeczy podzielić należy stanowisko, że przy rozpoznawaniu

zasadności rzeczonego pisma K.K. w Sądzie Najwyższym z udziałem SSN W.W.,

mogą zaistnieć w odbiorze społecznym (u postronnego, obiektywnego

III KO 243/25

3

obserwatora) wątpliwości w zakresie bezstronności tego sędziego przy powtórnym

rozpoznawaniu tej samej kwestii w sprawie zakończonej tym samym wyrokiem.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, zasadnym było wyłączenie SSN

W.W. od udziału w rozpoznaniu sprawy o sygn. akt III KO 243/25.

[WB]

[a.ł]