Sędzia chciał przekazać sprawę B. C. z powodu sporu z kierownictwem sądu

Sąd Rejonowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 23 grudnia 2025 r., sygn.

II K 521/25, zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie do

rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy B. C.. W złożonym wniosku

orzekający w sprawie jednoosobowo sędzia X. Y. przedstawił obszerną

argumentację wskazującą na wystąpienie w Sądzie Rejonowym w Rzeszowie

uchybień dotyczących bezpodstawnego zobowiązania go do orzekania w II

Wydziale Karnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek Sądu Rejonowego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż

przytoczone w nim argumenty nie wskazują, aby w przedmiotowej sprawie

zaistniały przesłanki skutkujące koniecznością przekazanie sprawy innemu

III KO 63/26

2

równorzędnemu sądowi i to z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Oczywistym jest, że zarówno zachwianie swobody orzekania jak i obawa o

rozpoznanie sprawy w sposób obiektywny są czynnikami warunkującymi

skorzystanie z instytucji art. 37 k.p.k., jednakże przepis ten nie służy do

rozwiązywania bieżących problemów organizacyjnych sądu. Nie powielając

argumentacji zawartej w bardzo wielu wcześniejszych orzeczeniach wydanych

przez Sąd Najwyższy z wniosku tego Sądu, w którym jednoosobowo orzekał sędzia

X. Y., wskazać należy, że obecny wniosek złożony w trybie art. 37 k.p.k. jest

kolejną próbą nadużycie tej instytucji mającą prowadzić do rozstrzygnięcia sporu

tego sędziego z kierownictwem Sądu. Wcześniej sędzia X. Y. nieudolnie próbował

zawiesić postępowanie w tej sprawie, a po uchyleniu jego postanowienia z dnia 8

października 2025 r., złożył do Sądu Okręgowego w Rzeszowie wniosek z 24

listopada 2025 r. o rozstrzygnięcie wątpliwości co wykonania orzeczenia tego sądu

z 14 listopada 2025 r., którym to postanowieniem uchylono postanowienie o

zawieszeniu postępowania. Podkreślić należy, ż takie postępowanie sędziego w tej

sprawie spowodowało już wniesienie przez pokrzywdzonego skargi na

przewlekłość postępowania jak i wniosku o wyłączenie sędziego X. Y., o co

prawdopodobnie sędziemu właśnie chodzi.

Zwracanie się w takiej sytuacji do Sądu Najwyższego z wnioskiem w trybie

art. 37 k.p.k. jest niedopuszczalne i wskazuje na całkowite niezrozumienie istoty

wymiaru sprawiedliwości i sprawowanego urzędu sędziego szczególnie, że sędzia

X. Y. zauważa w swoim postanowieniu z dnia 23 grudnia 2025 r., iż znane jest mu

orzecznictwo Sądu Najwyższego odnoszące się do rozwiazywania bieżących

problemów organizacyjnych sądów.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.

[J.J.]

[r.g.]

III KO 63/26

3