Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku łącznego skazanemu K. W.

W dniu 17 lutego 2026 r. do Sądu Najwyższego przekazany został wniosek

obrońcy skazanego K. W. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2025

r., sygn. akt II AKa 258/24, utrzymującym w mocy wyrok łączny Sądu Okręgowego

w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 września 2024 r., sygn. akt II K 54/23. Jako

III KO 73/26

2

podstawę prawną wniosku jego autor wskazał art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k., wnosząc

jednocześnie o wstrzymanie wykonania kary orzeczonej wyrokiem łącznym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia, aczkolwiek dopuszczalny w

toku postępowania o wznowienie postępowania (art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 532

§ 1 k.p.k.), nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zastosowanie instytucji uregulowanej w powołanym wyżej przepisie ma

charakter wyjątkowy, a skorzystanie z tego rozwiązania możliwe jest dopiero przy

jednoczesnym spełnieniu dwóch warunków, to jest wystąpienia sytuacji znacznego

prawdopodobieństwa wznowienia postępowania oraz wykazania przez

wnioskodawcę, że dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać wyjątkowo

dolegliwe i nieodwracalne dla skazanego skutki.

Co więcej, zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, że samo złożenie

nadzwyczajnego środka zaskarżenia (kasacji lub wniosku o wznowienie) połączone

z wnioskiem o wstrzymanie nie jest wystarczające do pozytywnego rozstrzygnięcie

w oparciu o art. 532 § 1 k.p.k. Skoro w takiej sytuacji konieczna jest ocena stopnia

prawdopodobieństwa uwzględnienia wniosku o wznowienie to wniosek taki

powinien zawierać uzasadnienie, w którym należy wykazać zarówno rysującą się

już na tym wstępnym etapie postępowania zasadność wznowienia postępowania,

jak i ewentualne negatywne dla skazanego konsekwencje w wypadku dalszego

wykonywania kary objętej wnioskiem o wznowienie.

W niniejszej sprawie autor wniosku nie podjął w tym przedmiocie

jakiejkolwiek próby wykazania zasadności zgłoszonego żądania, ograniczając się

wyłącznie do zawarcia w nadzwyczajnym środku zaskarżenia samego postulatu

opartego o przepis art. 532 § 1 k.p.k.

Powyższe, jak również niestwierdzenie przez Sad Najwyższy w tej sprawie

okoliczności tego rodzaju, które wniosek o wznowienie sytuowałyby co najmniej na

granicy zasadności, postanowiono jak w części dyspozytywnej postanowienia.

[J.J.]

[r.g.]

III KO 73/26

3